 |
| σκίτσο με Gemini |
Του Στρατή Μαζίδη
Δρόμους δεν έχουμε. Κι αυτούς που υπάρχουν τους έχουν καταλάβει οι αγρότες, οι οποίοι όμως θα πρέπει κάποια στιγμή να αντιληφθούν ότι τα πραγματικά αποτελεσματικά μπλόκα στήνονται πίσω από το παραβάν. Οι αγρότες ίσως ποντάρουν στο ότι ταλαιπωρώντας τους υπόλοιπους, θα κάνει πίσω η κυβέρνηση. Η τελευταία περιμένει να στραφεί η κοινή γνώμη εναντίον των πρώτων όσο η ταλαιπωρία δεν τελειώνει. Πάντως διάβασα μεταξύ άλλων στον τοίχο ενός φίλους πως τα μπλόκα στήθηκαν τώρα «που τα χωράφια είναι λασπωμένα και χωρίς παραγωγή και την ίδια ώρα είναι η εποχή των επιδοτήσεων» ενώ υπήρχαν άλλες επιλογές για να πονέσουν το σύστημα.
Αεροδρόμια δεν έχουμε. Τα παραχωρήσαμε όλα σε μια ξένη εταιρεία και σήμερα απολαύσαμε τους καρπούς αυτής της επιλογής για… τεχνικούς λόγους αφού έπεσε το σύστημα.
Τρένα δεν έχουμε. Κάποτε το τρένο έφευγε από την Αθήνα και έφτανε μέχρι την Αλεξανδρούπολη. Μετά μέχρι τη Δράμα. Σήμερα μέχρι τις Σέρρες. Κι αύριο, έχει ο Θεός. Τα τρένα όχι μόνο δεν μπήκαν σε πορεία ανάπτυξης μετά τα Τέμπη, αλλά συνεχίζουν απτόητα τη διαλυτική τους πορεία.
Μέσα Μαζικής Μεταφοράς επίσης δεν έχουμε. Αραιά δρομολόγια και ένα Μετρό που επεκτείνεται με ρυθμούς χελώνας, ενώ συχνά πυκνά όλο και κάτι «συμβαίνει».
Θα αναφερόμουν και στα λιμάνια, αλλά θυμήθηκα πως τα περισσότερα είναι απλά ανύπαρκτα. Απλώς διαθέτουμε ικανούς ναυτικούς, που ενίοτε βρίσκουν και τον μπελά τους, οι οποίοι πηγαίνουν κόντρα σε ανέμους, θύελλες και μποφόρια για να κρατήσουν τα νησιά συνδεδεμένα με την ενδοχώρα, ρίχνοντας καταπέλτη σε ντόκους εκτεθειμένους σε όλους τους καιρικούς κινδύνους.
Για σύνορα δεν γίνεται λόγος. Όποιος καβαλάει μια βάρκα, αποβιβάζεται. Για την εγκληματικότητα; Δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει.
Παρά ταύτα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που το καλοκαίρι συμπληρώνει επτά χρόνια στο τιμόνι της χώρας, παραμένει για πολλούς ένας ικανός διαχειριστής και – όπως συχνά λέγεται – «πολύ καλύτερος από τους άλλους».
Καλύτερος σε τι, όμως;
Στη διαχείριση της σταδιακής απουσίας των πάντων ως κανονικότητας;
Δρόμους δεν έχουμε. Κι αυτούς που υπάρχουν τους έχουν καταλάβει οι αγρότες, οι οποίοι όμως θα πρέπει κάποια στιγμή να αντιληφθούν ότι τα πραγματικά αποτελεσματικά μπλόκα στήνονται πίσω από το παραβάν. Οι αγρότες ίσως ποντάρουν στο ότι ταλαιπωρώντας τους υπόλοιπους, θα κάνει πίσω η κυβέρνηση. Η τελευταία περιμένει να στραφεί η κοινή γνώμη εναντίον των πρώτων όσο η ταλαιπωρία δεν τελειώνει. Πάντως διάβασα μεταξύ άλλων στον τοίχο ενός φίλους πως τα μπλόκα στήθηκαν τώρα «που τα χωράφια είναι λασπωμένα και χωρίς παραγωγή και την ίδια ώρα είναι η εποχή των επιδοτήσεων» ενώ υπήρχαν άλλες επιλογές για να πονέσουν το σύστημα.
Αεροδρόμια δεν έχουμε. Τα παραχωρήσαμε όλα σε μια ξένη εταιρεία και σήμερα απολαύσαμε τους καρπούς αυτής της επιλογής για… τεχνικούς λόγους αφού έπεσε το σύστημα.
Τρένα δεν έχουμε. Κάποτε το τρένο έφευγε από την Αθήνα και έφτανε μέχρι την Αλεξανδρούπολη. Μετά μέχρι τη Δράμα. Σήμερα μέχρι τις Σέρρες. Κι αύριο, έχει ο Θεός. Τα τρένα όχι μόνο δεν μπήκαν σε πορεία ανάπτυξης μετά τα Τέμπη, αλλά συνεχίζουν απτόητα τη διαλυτική τους πορεία.
Μέσα Μαζικής Μεταφοράς επίσης δεν έχουμε. Αραιά δρομολόγια και ένα Μετρό που επεκτείνεται με ρυθμούς χελώνας, ενώ συχνά πυκνά όλο και κάτι «συμβαίνει».
Θα αναφερόμουν και στα λιμάνια, αλλά θυμήθηκα πως τα περισσότερα είναι απλά ανύπαρκτα. Απλώς διαθέτουμε ικανούς ναυτικούς, που ενίοτε βρίσκουν και τον μπελά τους, οι οποίοι πηγαίνουν κόντρα σε ανέμους, θύελλες και μποφόρια για να κρατήσουν τα νησιά συνδεδεμένα με την ενδοχώρα, ρίχνοντας καταπέλτη σε ντόκους εκτεθειμένους σε όλους τους καιρικούς κινδύνους.
Για σύνορα δεν γίνεται λόγος. Όποιος καβαλάει μια βάρκα, αποβιβάζεται. Για την εγκληματικότητα; Δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει.
Παρά ταύτα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που το καλοκαίρι συμπληρώνει επτά χρόνια στο τιμόνι της χώρας, παραμένει για πολλούς ένας ικανός διαχειριστής και – όπως συχνά λέγεται – «πολύ καλύτερος από τους άλλους».
Καλύτερος σε τι, όμως;
Στη διαχείριση της σταδιακής απουσίας των πάντων ως κανονικότητας;