 |
| Η φωτογραφία είναι από το προφίλ της κ. Καρυστιανού, τον Ιανουάριο του 2023, λίγες εβδομάδες πριν την τραγωδία στα Τέμπη |
Το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει έντονη συζήτηση γύρω από το αν –και με ποιον τρόπο– η Μαρία Καρυστιανού θα εκτεθεί στην πολιτική. Ήδη, πάντως, δέχθηκε μια πρώτη προειδοποιητική βολή. Περισσότερο κίνηση εκφοβισμού θα την έλεγε κανείς. Προήλθε από τον μπαμπούλα του ελληνικού λαού, την σκιώδη κυβέρνηση που ακούει στο όνομα ΑΑΔΕ. Έναν φορέα που, σε μια πραγματικά δημοκρατική πολιτεία, δε θα είχε ήδη καν θεσμοθετηθεί.
Του Στρατή Μαζίδη
Η κ. Καρυστιανού δε δείχνει να διστάζει παρά το ότι ήδη κάποιοι έχουν αρχίσει τη δολοφονία χαρακτήρα. Δε χρειάζεται ιδιαίτερη φιλοσοφία για να καταλάβει κανείς το γιατί. Άνθρωπος που έχει κηδέψει το παιδί του είναι έτοιμος για όλα.-
Οι αμαξοστοιχίες των Τεμπών, την ώρα που έστελναν στον άλλο κόσμο 57 ανθρώπους, καταπλάκωναν ταυτόχρονα τις οικογένειές τους. Παιδιά έφυγαν από το σπίτι με ένα «τα λέμε το βράδυ» αλλά το τηλέφωνο δεν ξαναχτύπησε.
Πόσες φορές, όσοι είμαστε γονείς, δεν ανησυχήσαμε όταν άργησαν τα παιδιά μας. Πόσες φορές δεν σφίχτηκε το στομάχι μας μέχρι να χτυπήσει το τηλέφωνο ή να ανοίξει η πόρτα. Τα μεγαλώνεις, αγωνιάς και μετά τρέμει το φυλλοκάρδι σου.
Ωστόσο, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας –που περισσότερο θυμίζει χώρο παρά κράτος– οι «έγκυροι», οι «έγκριτοι» και οι μόνιμα κομματικά στρατευμένοι αναρωτιούνται: «Μα θα κυβερνήσει η Καρυστιανού; Τι ξέρει από πολιτική; Με ποιους θα κυβερνήσει;».
Ένα επιχείρημα που, αν αναλογιστεί κανείς την πορεία της χώρας από το 1974 μέχρι σήμερα, προκαλεί πόνο στα νεφρά από τα γέλια. Με ποιους κυβέρνησαν οι άλλοι και ζήσαμε τα Ίμια, το Χρηματιστήριο, τα swaps, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τον Οτσαλάν, τα σκάνδαλα, το παραδικαστικό, τον οικονομικό εκτροχιασμό, τα μνημόνια που «σκίστηκαν» για να έρθουν χειρότερα, σύνορα που περνά ο καθένας όποτε θέλει, μια χώρα κλειδωμένη μέσα σε ένα βράδυ και εκατομμύρια ανθρώπους να κυνηγιούνται επειδή δεν «σήκωσαν μανίκι»;
Δεν ξέρω αν η κ. Καρυστιανού είναι άξια ή ανάξια να κυβερνήσει. Αυτό ας απασχολήσει τους υποστηρικτές της. Αλλά για να συμβεί κάτι τέτοιο, πρέπει πρώτα να κατέβει στον πολιτικό στίβο και έπειτα να την εμπιστευτεί ο κόσμος στον αντίστοιχο βαθμό. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Όπως όμως όλοι μας διατηρεί το δικαίωμα στο "εκλέγεσθαι" χωρίς να δέχεται συντονισμένη επίθεση ή να γελοιοποιείται.
Η εν λόγω είναι γιατρός, μεγάλωσε οικογένεια και γενικά σταδιοδρόμησε με τη δουλειά κι όχι το επώνυμό της. Μέχρι που το ελληνικό κράτος, με τις ανύπαρκτες υποδομές του, της υπενθύμισε –όπως και σε πολλούς άλλους– ότι εδώ συχνά ζούμε από τύχη.
Ο σημερινός πρωθυπουργός, πού θα βρισκόταν αν δεν έφερε το επώνυμο που φέρει; Δε θα το μάθουμε ποτέ. Τι έχει πετύχει μόνος του; Για ποια οικονομία υπερηφανεύεται; Των καφέ, των τυροπιτάδικων και των αμέτρητων «partners» διανομής; Ή για το σακούλι που γεμίζει από το μόνιμο φορομπήξιμο;
Συνεπώς δεν αποκλείεται, πολλοί να προτιμήσουν μια παιδίατρο με πλούσιο βιογραφικό, παρά έναν… επαγγελματία πολιτικό πχ Δένδια, που συντάσσεται [;] με δηλώσεις δυτικοευρωπαίων περί φιλοσοφίας για το αν πρέπει να βλέπουμε τα παιδιά μας να σκοτώνονται πολεμώντας τον Πούτιν.
Θα την προτιμήσουν γιατί τη βλέπουν και δεν τους είναι ξένη. Γιατί είναι μία από αυτούς. Θα μπορούσαν να είναι στη θέση της. Σε αντίθεση με τους σημερινούς κρατούντες.
Φυσικά κάποιοι θα πουν ότι πατά στο πένθος για να κάνει κάτι άλλο. Κι όμως η ιστορία είναι γεμάτη μητέρες που μετέτρεψαν το πένθος σε κινητήριο δύναμη.
Δεν θα ήταν η πρώτη φορά στην Ιστορία που η απώλεια ενός παιδιού γίνεται αφετηρία δημόσιας ρήξης. Η Μάμι Τιλ-Μόμπλεϊ, μητέρα του δολοφονημένου Έμετ Τιλ το 1955, απαίτησε το φέρετρο του γιου της να μείνει ανοιχτό, ώστε ο κόσμος να δει τι έκανε ο ρατσισμός, και άναψε τη σπίθα του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα στις ΗΠΑ. Η Κάντι Λάιτνερ το 1980, όταν έχασε την κόρη της από μεθυσμένο οδηγό, μετέτρεψε τον πόνο σε δράση ιδρύοντας το Mothers Against Drunk Driving (MADD), αλλάζοντας νόμους και σώζοντας χιλιάδες ζωές. Και στην Αργεντινή, οι Madres de Plaza de Mayo, μάνες παιδιών που «εξαφανίστηκαν» από τη στρατιωτική δικτατορία (1976-1983), στάθηκαν σιωπηλά απέναντι στο καθεστώς και έγιναν παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης.
Το ότι η ΑΑΔΕ επισκέπτεται τα γραφεία του Συλλόγου των Τεμπών και οι διάφοροι εγκυρο-έγκριτοι εκτοξεύουν τα προσεκτικά αλλά γεμάτα φαρμάκι δηλητηριώδη βέλη τους, ίσως είναι σημάδι ανησυχητικών μετρήσεων. Όπως κάποτε γράφαμε ότι ο εθνομηδενισμός διαπερνά όλο το πολιτικό φάσμα, έτσι σήμερα η ανάγκη για αλλαγή, κάθαρση και πολιτικό ξεσκαρτάρισμα διατρέχει όλα τα κοινωνικά στρώματα. Και μάλιστα με ταχύτητες που θα ζήλευαν ακόμη και οι ανύπαρκτοι ελληνικοί σιδηρόδρομοι.
Αν η κ. Καρυστιανού προχωρήσει, δύο πράγματα πρέπει να προσέξει: να μη συνταχθεί με κανέναν, διότι τότε θα επαληθεύσει όσους την στηλιτεύουν, και να μη δεχθεί ούτε έναν άνθρωπο που έχει περάσει –έστω και ως υποψήφιος– από το πολιτικό κατεστημένο.
Ας μην ξεχνάμε όμως κάτι βασικό: η ίδια, η δυναμική της και κάθε ενδεχόμενο πολιτικό της σχήμα έχουν γενεσιουργό αιτία. Και αυτή λέγεται κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη. Διότι αν υπήρχε πειστική απόδοση ευθυνών, αν οι σιδηρόδρομοι τρία χρόνια εξελίσσονταν αντί να διαλύονται, αν η κοινοβουλευτική δημοκρατία δε λειτουργούσε ως κληρονομικό δικαίωμα, θα υπήρχε άραγε Καρυστιανού στο δημόσιο διάλογο; Κι αν ναι, θα είχε απήχηση;
Το κατεστημένο παίζει τα ρέστα του. Θα τρομοκρατήσει όσους άφησαν την τηλεόραση να σκέφτεται για λογαριασμό τους. Θα παίξει με το γνωστό ρίσκο της σιγουριάς και του φόβου για να στείλει στο παραβάν τους κυρ Παντελήδες, όχι μόνο απέναντι στην Καρυστιανού αλλά και τις όποιες άλλες επιλογές απειλούν να χαλάσουν τη συστημική σούπα. Όμως καλό είναι να θυμόμαστε δύο πράγματα:
– Το 2015 το σύστημα υπέστη κάζο, όταν το 62% είπε ΟΧΙ, άσχετα με το τι έκανε αργότερα ο αποδειχθείς παντός καιρού πρωθυπουργός Τσίπρας [που δοκιμάζει να το ξαναπαίξει σωτήρας].
– Και ότι το Μεσολόγγι έμεινε στην Ιστορία για την Έξοδο, όχι για την αδράνεια.