Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες (βράδυ 29/9/2011), ο ανώτατος μισθός στο Δημόσιο θα κλειδώσει στα 2.200 και ο κατώτερος στα 780. Δηλαδή οι χαμηλόμισθοι του Δημοσίου θα εξισωθούν με τους χαμηλόμισθους του ιδιωτικού τομέα. Από τις επεξεργασίες που το ίδιο το ΥπΟικ έδωσε στη δημοσιότητα, προκύπτει ότι για το 15% των υπαλλήλων που ανήκουν στα ανώτατα μισθολογικά κλιμάκια προβλέπονται απώλειες 1.000 έως 1.500 ευρώ, για τους 8 στους 10 των δημοσίων υπαλλήλων δεν θα αλλάξει τίποτα ενώ για το 7% των χαμηλόμισθων δημοσίων υπαλλήλων προβλέπεται να δοθούν αυξήσεις.
Ανατροπές προβλέπονται στην εξέλιξη των δημοσίων υπαλλήλων όπου η ιεραρχία παύει να συνδέεται πλέον με την παλαιότητα, η ανώτατη βαθμίδα "Α" από τις έξι θα μπορεί να απονέμεται μόνον στους διπλωματούχους – πτυχιούχους ΑΕΙ – ΤΕΙ, η δεύτερη ανώτατη "Β" στους αποφοίτους Λυκείου κ.ο.κ.
Κάθε υπάλληλος θα περνά μια "δοκιμαστική περίοδο" ενός έτους σε κάθε βαθμό. Για τις προαγωγές θα συνέρχεται το Υπηρεσιακό Συμβούλιο που θα εξετάζεται η απόδοση του υπαλλήλου "με βάση τους στόχους που πέτυχε" και, σε περίπτωση που κριθεί αρνητικά δε θα μπορεί για δύο χρόνια να πάρει μέρος σε διαδικασία κρίσης. Ουδείς γνωρίζει αν αναφέρονται στα Υπηρεσιακά Συμβούλια του Ζ' μέρους του νόμου 3528/2007. Τέλος προβλέπονται διαδικασίες μετακίνησης υπαλλήλων "ανάλογα με τις ανάγκες που έχουν οι υπηρεσίες".
Ναι, και όλα αυτά χωρίς λόγο. Και όλα αυτά ενώ η μεγάλη πλειονότητα των δημοσίων υπαλλήλων θα μπορούσε να είχε απαλλαγεί από το άγχος των απροσδιόριστων προγραμμάτων απολύσεων, εργασιακής εφεδρείας, περικοπής επιδομάτων κ.λπ.
Διότι οι πρωτοκλασάτοι του κ. Παπανδρέου από το 2010 που υπέγραψαν τη δανειακή σύμβαση μέχρι και το καλοκαίρι του 2011 είχαν αρκετό χρόνο, κάλυψη από τα ΜΜΕ και κοινωνική συναίνεση για να επεξεργασθούν απλά, δίκαια και έντιμα σενάρια μείωσης του κόστους του Κράτους. Αντί για αυτό, προτίμησαν τις εκβιαστικές λύσεις, τους αντιαισθητικούς θεατρινισμούς και την πολιτική δειλία.
Αυτή τη στιγμή εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι έχουν ήδη εκπαραθυρωθεί από τις επιχειρήσεις, ενώ οι υπόλοιποι είναι στα πρόθυρα υστερίας, κατάθλιψης, πανικού και ό,τι άλλο κακό μπορείς να σκεφτείς, γιατί επίκειται είτε απόλυση, είτε δραματική μείωση του μισθού τους.
Όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Ενός ανάλγητου, απρογραμμάτιστου και αλλοπρόσαλλου κυβερνητικού σχήματος που αντιμετωπίζει όλους τους πολίτες σαν σκουπίδια.
Ενός κυβερνητικού σχήματος το οποίο αφού κατέστρεψε επί δυο συνεχόμενα χρόνια τον ιδιωτικό τομέα εφαρμόζοντας πολύ συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές, δεν είναι ακόμα ικανοποιημένο με τις επιδόσεις του και τώρα στρέφει τα νύχια του στο δημόσιο τομέα.
Ενός δημόσιου τομέα που θρέφει και αυξάνει από το 1981 για να καταλήξει να διαθέτει το δικό του Κράτος, ταΐζοντάς το με προσλήψεις από το παράθυρο και παράλογα υψηλά επιδόματα. Που με τις παγκοσμίου πρωτοτυπίας "συμβάσεις αορίστου χρόνου", κρατούν ανθρώπινες ψυχές σε εκκρεμότητα και ανασφάλεια.
Το πάρτι της ΟΝΕ
Όταν μπήκαμε στην ΟΝΕ, είχαμε αποδεχθεί γραπτώς ότι το δημοσιονομικό μας έλλειμμα δεν θα ξεπερνούσε το 3% του ΑΕΠ και ότι το δημόσιο χρέος μας δεν θα ξεπερνούσε το 60% του ΑΕΠ. Αντί για αυτό, ο κ. Σημίτης κράτησε σταθερά το χρέος στο 100% του ΑΕΠ ενώ τα ελλείμματα εκτοξεύθηκαν εξαιτίας των μαζικών διορισμών και του γενικού κλίματος σπατάλης και ευμάρειας ανατολίτικου τύπου.
Αυτό το πάρτι όμως δημιούργησε μηνιάτικους λογαριασμούς τους οποίους πληρώνουμε μέχρι σήμερα. Μέχρι και αυτή τη στιγμή. Και τους οποίους λογαριασμούς έχουν υποχρέωση να διαπραγματευτούν και να κλείσουν αυτοί που σπάσανε τα πιάτα στο σκυλάδικο. Εδώ Και Τώρα. Όχι εμείς.
Οι άνθρωποι που δεν διαθέτουν καν στο πολιτικό τους λεξικό τις λέξεις "αποκρατικοποίηση", "κερδοφορία", "μικρό και ευέλικτο δημόσιο", δηλαδή οι άνθρωποι που δημιούργησαν το πρόβλημα, μπορούν να το λύσουν; Ή μήπως το πολύ πολύ να το αντικαταστήσουν με ένα νέο, άλυτο Παπανδρεϊκού τύπου πρόβλημα, για να στείλουν έναν φρέσκο λογαριασμό στα εγγόνια μας;
Και επειδή αποδεικνύεται ότι ο στόχος τους είναι να καταστρέψουν τον κοινωνικό και οικονομικό ιστό της χώρας που στήθηκε με κόπους και δουλειά πολλών γενεών, εύχομαι
Καλή δύναμη,
Κώστας Κουρούνης
Ανατροπές προβλέπονται στην εξέλιξη των δημοσίων υπαλλήλων όπου η ιεραρχία παύει να συνδέεται πλέον με την παλαιότητα, η ανώτατη βαθμίδα "Α" από τις έξι θα μπορεί να απονέμεται μόνον στους διπλωματούχους – πτυχιούχους ΑΕΙ – ΤΕΙ, η δεύτερη ανώτατη "Β" στους αποφοίτους Λυκείου κ.ο.κ.
Τα παράθυρα για ρουσφέτια παραμένουν ανοικτά
Κάθε υπάλληλος θα περνά μια "δοκιμαστική περίοδο" ενός έτους σε κάθε βαθμό. Για τις προαγωγές θα συνέρχεται το Υπηρεσιακό Συμβούλιο που θα εξετάζεται η απόδοση του υπαλλήλου "με βάση τους στόχους που πέτυχε" και, σε περίπτωση που κριθεί αρνητικά δε θα μπορεί για δύο χρόνια να πάρει μέρος σε διαδικασία κρίσης. Ουδείς γνωρίζει αν αναφέρονται στα Υπηρεσιακά Συμβούλια του Ζ' μέρους του νόμου 3528/2007. Τέλος προβλέπονται διαδικασίες μετακίνησης υπαλλήλων "ανάλογα με τις ανάγκες που έχουν οι υπηρεσίες".
Και όλα αυτά χωρίς λόγο
Ναι, και όλα αυτά χωρίς λόγο. Και όλα αυτά ενώ η μεγάλη πλειονότητα των δημοσίων υπαλλήλων θα μπορούσε να είχε απαλλαγεί από το άγχος των απροσδιόριστων προγραμμάτων απολύσεων, εργασιακής εφεδρείας, περικοπής επιδομάτων κ.λπ.
Διότι οι πρωτοκλασάτοι του κ. Παπανδρέου από το 2010 που υπέγραψαν τη δανειακή σύμβαση μέχρι και το καλοκαίρι του 2011 είχαν αρκετό χρόνο, κάλυψη από τα ΜΜΕ και κοινωνική συναίνεση για να επεξεργασθούν απλά, δίκαια και έντιμα σενάρια μείωσης του κόστους του Κράτους. Αντί για αυτό, προτίμησαν τις εκβιαστικές λύσεις, τους αντιαισθητικούς θεατρινισμούς και την πολιτική δειλία.
Και όλα αυτά στην χειρότερη στιγμή
Αυτή τη στιγμή εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι έχουν ήδη εκπαραθυρωθεί από τις επιχειρήσεις, ενώ οι υπόλοιποι είναι στα πρόθυρα υστερίας, κατάθλιψης, πανικού και ό,τι άλλο κακό μπορείς να σκεφτείς, γιατί επίκειται είτε απόλυση, είτε δραματική μείωση του μισθού τους.
Όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Ενός ανάλγητου, απρογραμμάτιστου και αλλοπρόσαλλου κυβερνητικού σχήματος που αντιμετωπίζει όλους τους πολίτες σαν σκουπίδια.
Ενός κυβερνητικού σχήματος το οποίο αφού κατέστρεψε επί δυο συνεχόμενα χρόνια τον ιδιωτικό τομέα εφαρμόζοντας πολύ συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές, δεν είναι ακόμα ικανοποιημένο με τις επιδόσεις του και τώρα στρέφει τα νύχια του στο δημόσιο τομέα.
Ενός δημόσιου τομέα που θρέφει και αυξάνει από το 1981 για να καταλήξει να διαθέτει το δικό του Κράτος, ταΐζοντάς το με προσλήψεις από το παράθυρο και παράλογα υψηλά επιδόματα. Που με τις παγκοσμίου πρωτοτυπίας "συμβάσεις αορίστου χρόνου", κρατούν ανθρώπινες ψυχές σε εκκρεμότητα και ανασφάλεια.
Το πάρτι της ΟΝΕ
Όταν μπήκαμε στην ΟΝΕ, είχαμε αποδεχθεί γραπτώς ότι το δημοσιονομικό μας έλλειμμα δεν θα ξεπερνούσε το 3% του ΑΕΠ και ότι το δημόσιο χρέος μας δεν θα ξεπερνούσε το 60% του ΑΕΠ. Αντί για αυτό, ο κ. Σημίτης κράτησε σταθερά το χρέος στο 100% του ΑΕΠ ενώ τα ελλείμματα εκτοξεύθηκαν εξαιτίας των μαζικών διορισμών και του γενικού κλίματος σπατάλης και ευμάρειας ανατολίτικου τύπου.
Αυτό το πάρτι όμως δημιούργησε μηνιάτικους λογαριασμούς τους οποίους πληρώνουμε μέχρι σήμερα. Μέχρι και αυτή τη στιγμή. Και τους οποίους λογαριασμούς έχουν υποχρέωση να διαπραγματευτούν και να κλείσουν αυτοί που σπάσανε τα πιάτα στο σκυλάδικο. Εδώ Και Τώρα. Όχι εμείς.
Το ερώτημα είναι ένα:
Οι άνθρωποι που δεν διαθέτουν καν στο πολιτικό τους λεξικό τις λέξεις "αποκρατικοποίηση", "κερδοφορία", "μικρό και ευέλικτο δημόσιο", δηλαδή οι άνθρωποι που δημιούργησαν το πρόβλημα, μπορούν να το λύσουν; Ή μήπως το πολύ πολύ να το αντικαταστήσουν με ένα νέο, άλυτο Παπανδρεϊκού τύπου πρόβλημα, για να στείλουν έναν φρέσκο λογαριασμό στα εγγόνια μας;
Και επειδή αποδεικνύεται ότι ο στόχος τους είναι να καταστρέψουν τον κοινωνικό και οικονομικό ιστό της χώρας που στήθηκε με κόπους και δουλειά πολλών γενεών, εύχομαι
Καλή δύναμη,
Κώστας Κουρούνης