Όταν πήγαινα σχολείο θυμάμαι τους γονείς μου να μου λένε πόσο σημαντικό θα ήταν να περάσω στο πανεπιστήμιο. "Το πτυχίο του ΑΕΙ θα σου ανοίξει πολλές πόρτες" συνήθιζαν να επαναλαμβάνουν κάθε λίγο.
Κάθισα, διάβασα και πέρασα σε σχολή υψηλής προτίμησης και βάσης εκείνη την εποχή. Στη συνέχεια ήμουν ένας καλός φοιτητής έχοντας πάντοτε στο νου τις πόρτες που θα μου άνοιγε το πτυχίο. Μέσα σε όλα αυτά είχα τη χαρά να γνωρίσω μια συμφοιτήτριά μου. Πάνε περίπου 12 χρόνια από τότε. Γίναμε αχώριστοι. Θα ανοίγαμε μαζί τις πόρτες της ζωής.
Επιστρέψαμε από το Λονδίνο με το master στη φαρέτρα μας. Εξαντλημένοι από τα 15ωρα διαβάσματος αλλά με πείσμα να συνεχίσουμε στην Ελλάδα για το διδακτορικό. Και ναι ήρθε η στιγμή, που πριν καναδυο χρόνια, πριν περάσουμε τα πρώτα αντα, γίναμε διδάκτορες.Οι γονείς μας μας καμάρωναν και ίσως ήλπιζαν κάπου μέσα τους ότι θα έφτανε και η στιγμή που πλέον οικονομικά μόνοι μας θα πατούσαμε στα πόδια μας.
Πέσαμε με τα μούτρα στο διάβασμα και κάνοντας όλα αυτά που κάνουν όσοι φιλοδοξούν κάποια στιγμή να σταδιοδρομήσουν στα ελληνικά πανεπιστήμια. Αλλά με όσα βλέπουμε πια, αντιληφθήκαμε, ότι η ελπίδα πέθανε. Εγώ διδάσκω 4-5 ώρες την εβδομάδα σε μια σχολή, η αρραβωνιαστικά μου διδάσκει 1 ώρα την εβδομάδα στο πανεπιστήμιο, απασχολείται όμως για αυτό ατελείωτες ώρες αλλά ούτε θυμάται πότε πληρώθηκε τελευταία φορά τα ελάχιστα που της δίνουν. Παράλληλα κάνουμε και άλλες δουλειές, περιστασιακές, όχι για να επιβιώσουμε, αλλά για να ελαφρύνουμε όσο γίνεται το βάρος των γονέων μας. Δουλειά κανονική εννοείται ότι δεν υπάρχει. Πριν 2-3 χρόνια είχαμε την πρόταση από το εξωτερικό. Αρνήθηκα και λάθος μου, υπερίσχυσα να μη την αποδεχθούμε γιατί δεν ήθελα να φύγουμε από την πατρίδα μας. Πίστευα ότι θα έρθει άσπρη μέρα και για μας...
Σήμερα όμως το πρωί που ξύπνησα και πήγα να βρέξω το πρόσωπό μου είδα στον καθρέπτη ότι είχαν έρθει πλέον οι άσπρες τρίχες στα μαλλιά μου. Κατάλαβα πρώτη φορά στη ζωή μου ότι δεν είμαι πια παιδί, δεν είμαι πια 18 ή 23, αλλά 32 στα 33. Συνειδητοποίησα ότι δεν έχω ούτε ένα ένσημο, ότι αν πάθω κάτι θα βρεθώ παραπεταμένος. Συνειδητοποίησα ότι αν και 32, έχω ένα βιογραφικό πλούσιο σε σπουδές αλλά φτωχό σε προϋπηρεσία. Συνειδητοποίησα πως μολονότι 10-11 χρόνια με τη σύντροφό μου που υπεραγαπώ, δεν μπορώ ακόμη να προχωρήσω και να κάνω αυτό που τόσο πολύ ήθελα από τη μέρα που την είδα, να την παντρευτώ. Συνειδητοποίησα ότι τελικά τίποτε δεν υπάρχει εδώ για εμάς.
Οι γονείς μου είχαν δίκιο... Το πτυχίο θα ανοίξει πολλές πόρτες... Η πρώτη από αυτές είναι του αεροδρομίου για κάποια χώρα του εξωτερικού. Πείτε με ανόητο, εξακολουθώ να μην το θέλω αλλά πλέον δεν υπάρχουν περιθώρια. Θα φύγουμε, θα καταπιούμε τα δάκρυά μας το πρώτο διάστημα αλλά με τον καιρό η ζωή μας στην Ελλάδα θα γίνει μια μακρινή δυσάρεστη ανάμνηση...