 |
| σκίτσο chatgtp |
Του Στρατή Μαζίδη
Θα μοιράσει κάτι λίγα στη γνωστή εκλογική πελατεία συνταξιούχων και δημοσίων υπαλλήλων, ποσά που αποτελούν ένα κλάσμα των υπερκερδών του κράτους από τη φορολογία των καυσίμων και, γενικότερα, από τον ΦΠΑ που αυξάνεται όσο ανεβαίνουν οι τιμές των προϊόντων.
Υπάρχει βέβαια και η μελλοντική αύξηση του βασικού μισθού στα 1.000 ευρώ.
Μόνο που αυτή δεν την πληρώνει ο πρωθυπουργός. Την πληρώνει ο εργοδότης.
Και ό,τι έσοδα ενδεχομένως χαθούν από τη φορολογία λόγω της αύξησης του μισθολογικού κόστους των επιχειρήσεων, θα αντισταθμιστούν σε σημαντικό βαθμό από την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών και της φορολογίας των εργαζομένων.
Και ας έρθουμε στα καύσιμα.
Το ντίζελ στην Αθήνα έχει πλέον ξεπεράσει τα δύο ευρώ το λίτρο. Στην Περιφέρεια η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη. Για παράδειγμα, στη Νάξο, σύμφωνα με τις τιμές που καταγράφονται στο fuelgr.gr, το πετρέλαιο κίνησης κυμαίνεται από περίπου 2,14 έως 2,45 ευρώ το λίτρο.
Η δε 100άρα βενζίνη φτάνει μέχρι και τα 2,64 ευρώ.
Για να το καταλάβουμε λίγο καλύτερα: 2,64 ευρώ είναι περίπου 900 δραχμές το λίτρο.
Και αυτά είναι τα σημερινά. Αύριο; Μεθαύριο; Σε δέκα ημέρες;
Για τον χειμώνα ήδη ακούγονται εκτιμήσεις για τιμές του ντίζελ θέρμανσης κοντά στα 1,90 ευρώ το λίτρο — αν φυσικά δεν υπάρξει νέα αναστάτωση στις διεθνείς αγορές.
Πώς θα βγει ο χειμώνας; Με ισοθερμικά και κονιάκ;
Για την ακρίβεια στα τρόφιμα δεν χρειάζεται να πούμε πολλά.
Το μοσχαράκι είναι πλέον κάτι που απλώς χαζεύουμε στα κρεοπωλεία, όπως χαζεύουμε τα επώνυμα παπούτσια στις βιτρίνες της Ερμού.
Και μέσα σε όλα αυτά, ποια είναι η μεγάλη κυβερνητική απάντηση;
Παροχές με προϋποθέσεις.
Αντί να μειωθεί, επιτέλους, ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης στα καύσιμα, το κράτος συνεχίζει να εισπράττει τεράστια ποσά από έναν φόρο που επιβαρύνει όλους ανεξαιρέτως. Πριν λίγους μήνες κάποιοι μας είπαν ότι δε μειώνουν το φόρο για να μην ευνοηθεί αυτός που έχει Καγιέν. Πόσοι πια έχουν Καγιέν; Δεν την έχουν αποκτήσει νόμιμα; Ποιο το πρόβλημα;
Δεν υποτίθεται ότι ο Τσίπρας μάς έβγαλε από τα μνημόνια και ο Μητσοτάκης μάς έβαλε στην Ελλάδα 2.0;
Γιατί λοιπόν η φορολογία στα καύσιμα να μην επιστρέψει έστω στα επίπεδα του 2010 — άντε του 2011;
Το ίδιο μπορεί να αναρωτηθεί κανείς και για τον ΦΠΑ.
Γιατί δεν επανέρχεται στα προ μνημονίου επίπεδα, τουλάχιστον σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες;
Η απάντηση είναι μάλλον απλή.
Διότι το κράτος γεμίζει τα ταμεία του με τα χρήματα που παράγει η ακρίβεια και στη συνέχεια τα μοιράζει εκεί όπου κρίνει ότι το εξυπηρετεί περισσότερο.
Και πάντα, φυσικά, αφού προηγουμένως ορίσει μια σειρά από προϋποθέσεις, ώστε ένα σημαντικό μέρος των εν δυνάμει δικαιούχων να κοπεί στην πορεία.
Κατά τα λοιπά, μας φταίνε μόνο τα ακριβά ενοίκια.
Κανείς όμως δε μιλά για το γεγονός ότι το κράτος, με την υψηλή φορολογία των εισοδημάτων από ακίνητα, έχει καταστεί ουσιαστικά συνιδιοκτήτης με το ζόρι.
Με συντελεστές 15%, 25% και 35%, και μάλιστα με τους δύο υψηλότερους να εφαρμόζονται σε εισοδήματα που δεν χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα μεγάλα, ένα σημαντικό μέρος του εισοδήματος από ένα ακίνητο καταλήγει στο κράτος.
Και δεν είναι μόνο ο φόρος.
Είναι το τέλος ψηφιακής συναλλαγής στις επαγγελματικές μισθώσεις, τα πιστοποιητικά και οι συνεχείς υποχρεώσεις που βαρύνουν τον ιδιοκτήτη, την ώρα που η προστασία του απέναντι σε έναν αφερέγγυο ενοικιαστή παραμένει ανεπαρκής.
Κουβέντα δεν γίνεται, επίσης, για το πανάκριβο ρεύμα και όλα τα συνοδευτικά κόστη και επιβαρύνσεις που βλέπουμε στους λογαριασμούς.
Κακά τα ψέματα.
Στην Ελλάδα έχει δημιουργηθεί μια νομενκλατούρα, άλλοτε με δεξιό, άλλοτε με κεντρώο και άλλοτε με αριστερό πέπλο.
Ο στόχος της δεν είναι τόσο η πραγματική ευημερία του πολίτη.
Είναι, κυρίως, η διατήρηση των κεκτημένων.
Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο παράδοξο.
Έχει μια τάση και ο ελληνικός λαός να επαναφέρει στην εξουσία εκείνους που κάποτε τον πλήγωσαν.
Το έκανε το 1920.
Το επανέλαβε το 1974.
Και, όπως φαίνεται, συνεχίζει να το κάνει και σήμερα.
Σε κάθε περίπτωση, όταν το κράτος εισπράττει περισσότερα από την ακρίβεια και μετά επιστρέφει ένα μικρό μέρος με στοχευμένες παροχές, δεν πρόκειται για πραγματική ελάφρυνση αλλά για κάτι άλλο.