Έχω μπερδευτεί λίγο με το προεκλογικό σποτ της Νέας Δημοκρατίας. Δεν είναι και λίγα όσα είδα. Ξαφνικά, να σου η Αγιά Σοφιά δίχως μιναρέδες! Δίχως να χάσω χρόνο, φορώ το σακάκι μου και ξεκινώ για τον άγιο Νεκτάριο εδώ στη γειτονιά να χτυπήσω χαρμόσυνα την καμπάνα.
Εν τω μεταξύ επειδή ήταν μεσάνυχτα, μου λέει ο πατέρας μου:
- Καλέ που πας τέτοια ώρα;
- Πήραμε την Πόλη πατέρα!!! Τσαμπούκ τσαμπούκ να χτυπήσω την καμπάνα!
- Ποια πόλη ρε, μου λέει, το σποτ του Σαμαρά είναι.
- Μα τι λες ρε πατέρα, εδώ είπε δώστε μου τη δύναμη ενός έθνους!
- Ρε το σποτ των εκλογών είναι σου λέω, επανέλαβε ο πατέρας μου.
Έχε γούστο, σκέφτηκα. Για βάλε να δω.
Βρε μπας και εννοεί τη δύναμη μιας εφημερίδας, όπως του "Έθνους". Αλλά αφού έχει τον υιό Ψυχάρη κι έκανε το μεγάλο Βήμα, τι να το κάνει το Έθνος; Γιατί το να εννοεί τον άνεργο, άστεγο, απελπισμένο, εξαθλιωμένο, εξαγριωμένο αλλά και εθνικά υπερήφανο ελληνικό λαό, μου φαντάζει κομματάκι δύσκολο.
Βυθίστηκα στην πολυθρόνα του καναπέ. Είχα και την απορία ότι τα έχουν βρει Αντώνης και Βαγγέλης, άλλωστε γιατί η ΝΔ δεν εκμεταλλεύτηκε τις άπειρες γκάφες - δηλώσεις του Βενιζέλου όπως με το χαράτσι το καλοκαίρι για να τον τσακίσει; Το σποτ παίζει πάλι. Έρχεται κι ο γιος μου.
- Τι είναι αυτό μπαμπά;
- Το σποτ της Νέας Δημοκρατίας παιδί μου.
- Της Νέας Δημοκρατίας;
- Ναι αγόρι μου.
- Εγώ προτιμώ την παλιά δημοκρατία.
- Δεν έχεις κι άδικο παιδί μου. Παλιά υπήρχε δημοκρατία σ'αυτό τον τόπο....