 |
| σκίτσο ΑΙ |
Του Στρατή Μαζίδη
Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι ο κ. Σαμαράς δεν βιάζεται. Το κόμμα μπορεί τυπικά να μην υπάρχει, πολιτικά όμως δείχνει ήδη να λειτουργεί ως τέτοιο. Στελέχη που θεωρούνται κοντά του δίνουν ήδη το «παρών» σε τηλεοπτικά πάνελ, ενώ διαδικτυακά πολλοί υποστηρικτές του υπερασπίζονται συστηματικά τις θέσεις του Μεσσήνιου πολιτικού.
Γιατί, λοιπόν, ο Αντώνης Σαμαράς παίζει με τον χρόνο και δεν επισημοποιεί τα πράγματα; Μια πιθανή απάντηση είναι ότι δεν θέλει να πάθει ό,τι συνέβη στην κ. Καρυστιανού: να ξεφουσκώσει πριν καν φτάσει στις κάλπες. Πριν από αρκετούς μήνες διαδιδόταν πως μυστικές δημοσκοπήσεις έδιναν πολύ υψηλά ποσοστά σε ένα πιθανό «κόμμα Καρυστιανού». Σήμερα, αν λάβει κανείς υπόψη τις δημόσιες δημοσκοπήσεις, η δυναμική αυτή φαίνεται να έχει περιοριστεί σε ποσοστά λίγο πάνω από το 5%.
Τα καινούρια πολιτικά κόμματα θυμίζουν λίγο τα καινούρια Ι.Χ. Από τη στιγμή που θα τα αποκτήσεις, αρχίζουν να χάνουν την εμπορική τους αξία. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στην πολιτική. Μόλις ανακοινωθεί ένα νέο κόμμα, παύει να είναι μια ελκυστική ιδέα και γίνεται ένας πολιτικός οργανισμός εκτεθειμένος καθημερινά στην κριτική, στις επιθέσεις των αντιπάλων και, κυρίως, στη φθορά.
Η ελληνική πολιτική ιστορία προσφέρει χαρακτηριστικά παραδείγματα. Ποιος θυμάται σήμερα τον αρχικό ενθουσιασμό που συνόδευσε την ίδρυση του ΚΕΠ από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο στις αρχές της δεκαετίας του 2000; Το νέο κόμμα εμφανιζόταν τότε σε δημοσκοπήσεις με εντυπωσιακά ποσοστά, όμως όσο περνούσε ο χρόνος η δυναμική του εξανεμιζόταν, σε τέτοιο βαθμό ώστε ανέστειλε τη λειτουργία του και δεν πρόλαβε ποτέ να συμμετάσχει σε εθνικές εκλογές.
Η λογική, λοιπόν, λέει ότι η ανακοίνωση του κόμματος Σαμαρά θα αργήσει ακόμη και ότι θα γίνει όσο το δυνατόν πιο κοντά στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Ένα κόμμα Σαμαρά με διψήφιο ποσοστό θα άλλαζε σημαντικά τους πολιτικούς συσχετισμούς και θα ταρακουνούσε συθέμελα τη σημερινή Νέα Δημοκρατία.
Ωστόσο, υπάρχει κάτι που ο πρώην πρωθυπουργός δεν μπορεί να αποφύγει. Αυτός υπουργοποίησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη και επί των ημερών του καταργήθηκαν η Δημοτική Αστυνομία και οι σχολικοί φύλακες. Αυτός τον επέλεξε για κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας κατά την πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Και αυτός τον στήριξε σταθερά ώστε να εκλεγεί πρόεδρος της ΝΔ.
Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος που σήμερα εμφανίζεται ως η εναλλακτική απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη ήταν εκείνος που συνέβαλε καθοριστικά στην πολιτική του ανάδειξη.
Και τώρα θέλει να μας απαλλάξει από την επιλογή του;
Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι ο κ. Σαμαράς δεν βιάζεται. Το κόμμα μπορεί τυπικά να μην υπάρχει, πολιτικά όμως δείχνει ήδη να λειτουργεί ως τέτοιο. Στελέχη που θεωρούνται κοντά του δίνουν ήδη το «παρών» σε τηλεοπτικά πάνελ, ενώ διαδικτυακά πολλοί υποστηρικτές του υπερασπίζονται συστηματικά τις θέσεις του Μεσσήνιου πολιτικού.
Γιατί, λοιπόν, ο Αντώνης Σαμαράς παίζει με τον χρόνο και δεν επισημοποιεί τα πράγματα; Μια πιθανή απάντηση είναι ότι δεν θέλει να πάθει ό,τι συνέβη στην κ. Καρυστιανού: να ξεφουσκώσει πριν καν φτάσει στις κάλπες. Πριν από αρκετούς μήνες διαδιδόταν πως μυστικές δημοσκοπήσεις έδιναν πολύ υψηλά ποσοστά σε ένα πιθανό «κόμμα Καρυστιανού». Σήμερα, αν λάβει κανείς υπόψη τις δημόσιες δημοσκοπήσεις, η δυναμική αυτή φαίνεται να έχει περιοριστεί σε ποσοστά λίγο πάνω από το 5%.
Τα καινούρια πολιτικά κόμματα θυμίζουν λίγο τα καινούρια Ι.Χ. Από τη στιγμή που θα τα αποκτήσεις, αρχίζουν να χάνουν την εμπορική τους αξία. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στην πολιτική. Μόλις ανακοινωθεί ένα νέο κόμμα, παύει να είναι μια ελκυστική ιδέα και γίνεται ένας πολιτικός οργανισμός εκτεθειμένος καθημερινά στην κριτική, στις επιθέσεις των αντιπάλων και, κυρίως, στη φθορά.
Η ελληνική πολιτική ιστορία προσφέρει χαρακτηριστικά παραδείγματα. Ποιος θυμάται σήμερα τον αρχικό ενθουσιασμό που συνόδευσε την ίδρυση του ΚΕΠ από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο στις αρχές της δεκαετίας του 2000; Το νέο κόμμα εμφανιζόταν τότε σε δημοσκοπήσεις με εντυπωσιακά ποσοστά, όμως όσο περνούσε ο χρόνος η δυναμική του εξανεμιζόταν, σε τέτοιο βαθμό ώστε ανέστειλε τη λειτουργία του και δεν πρόλαβε ποτέ να συμμετάσχει σε εθνικές εκλογές.
Η λογική, λοιπόν, λέει ότι η ανακοίνωση του κόμματος Σαμαρά θα αργήσει ακόμη και ότι θα γίνει όσο το δυνατόν πιο κοντά στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Ένα κόμμα Σαμαρά με διψήφιο ποσοστό θα άλλαζε σημαντικά τους πολιτικούς συσχετισμούς και θα ταρακουνούσε συθέμελα τη σημερινή Νέα Δημοκρατία.
Ωστόσο, υπάρχει κάτι που ο πρώην πρωθυπουργός δεν μπορεί να αποφύγει. Αυτός υπουργοποίησε τον Κυριάκο Μητσοτάκη και επί των ημερών του καταργήθηκαν η Δημοτική Αστυνομία και οι σχολικοί φύλακες. Αυτός τον επέλεξε για κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας κατά την πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Και αυτός τον στήριξε σταθερά ώστε να εκλεγεί πρόεδρος της ΝΔ.
Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος που σήμερα εμφανίζεται ως η εναλλακτική απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη ήταν εκείνος που συνέβαλε καθοριστικά στην πολιτική του ανάδειξη.
Και τώρα θέλει να μας απαλλάξει από την επιλογή του;
Για να μη θυμηθούμε ότι το 1995 με την εκλογή Στεφανόπουλου κράτησε το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση για να ακολουθήσει η εποχή Σημίτη.