Δεν δονγκιχωτίζουμε...Καμία σχέση με την καρικατούρα που συνοδεύει το κείμενο. Καμία σχέση με την τραγελαφική φυσιογνωμία του ευφάνταστου ευπατρίδη Δον Κιχώτη της Μάντσας...Ο μυθικός ήρωας του Θερβάντες ήταν εμποτισμένος από το καθήκον και ανταποκρίθηκε στο "κάλεσμα της ιστορίας", με την καλπάζουσα φαντασία του, για να αποδώσει δικαιοσύνη και να σώσει την αγαπημένη του Δουλτσινέα...
Του Στέλιου Συρμόγλου
Οι Έλληνες είμαστε θύματα και αθύρματα καταστάσεων, που βιώνουμε με ένα έμφυτο μαζοχισμό, πληρώνοντας πάντα τίμημα ακριβό. Με άλμα επί κοντώ περάσαμε από την καλοπέραση στην κακοπέραση. Και αναφέρομαι στη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, που σε δύο χρόνια ανατράπηκε η ζωή τους...Και παραμένουμε απαθείς. Φαίνεται πως αποδεχθήκαμε τη "στιλιζαρισμένη" πολιτική φρασεολογία, χωρίς να χρεώνεται με τίποτα. παρατηρούμε την πολιτική πράξη να έχει καταντήσει πολιτική μανιέρα. Στην Έλλάδα του 2012 λόγος για αντίδραση στις αποφάσεις των κυβερνώντων που υποθηκεύουν το μέλλον μας και την προοπτική της χώρας μας, δεν μπορεί να γίνει. Η ιδιότυπη ελληνική κοινωνία περιέπεσε στο λήθαργο του...παραμυθιάσματος, της ενορχηστρωμένης παραπληροφόρησης και της απάθειας. Το ύφος και το ήθος της εξουσίας των τελευταίων δεκαετιών διαμόρφωσε προοδευτικά το ύφος και το ήθος της λαικής συνείδησης. Αποδεχόμαστε έτσι τα τρωτά και τα περίεργα, την πολιτική αβελτερία, την πολιτική ανικανότητα και την αδικία, σχεδόν ως φυσιολογικά στοιχεία του ελληνικού πλαισίου...Μπορεί να έχουμε γενικά την εντύπωση ότι αρκετά δημιουργήσαμε ως πανάρχαιος λαός. Ως ηθικοί, τίμιοι, φιλοσοφημένοι,αγωνιστές, ιδεολόγοι, εκκλησιαζόμενοι στην Εκκλησία της Εκκλησίας και του Δήμου, φτιάξαμε τις δομές της σύγχρονης παγκόσμιας κοινωνίας....Αρκετά πιά!!.. Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η ρεμούλα, η πρεμούρα και η μακροπρόθεσμη αμαρτία. Συμπόρευση με τη "μετριότητα". Σύμπλευση με τα συμφέροντα που θα μας αποφέρουν εύκολο κέρδος. Ξεχάσαμε και τις άνισες διαδρομές, που διανύσαμε από τη σύληψη των ιδεών και των επιδιώξεων, ως το αποτέλεσμα. Έτσι, μας "σβερκώνουν" οι επιτήδειοι και μας υπόσχονται...Μας μιλάνε οι Πιλάτοι για την ισότητα του τελικού αποτελέσματος, που δεν θα' ρθει ποτέ. Εμείς, πάντως , το περιμένουμε. Με την παθητική αναμονή στη σκιά των χιμαιρικών υποσχέσεων, σε μια έρημο πράξεων...
Α, ναί! Είμαστε έξυπνη και κουτσουμπόλα ράτσα. Έχουμε τα αυτιά μας ορθάνοιχτα να ακούμε ό,τι μας κολακεύει. Το μυαλό μας το στέλνουμε να βοσκήσει χορτάρι. Κάπου εκεί βρίσκεται η αχίλλεια φτέρνα μας. Αρπαζόμαστε από την ξιπασιά και εξαντλούμε όλο το πλάτος της αλαζονείας. Αυτό που πραγματικά μας συγκινεί το απωθούμε. Άλλωστε, οι βαθιές συγκινήσεις απαιτούν και αυστηρή προσαρμογή! Εμείς θέλουμε απλωσιά. Ανεση κινήσεων, βόλεμα και ξεγνοιασιά. Την ίδια ώρα που άλλοι δουλεύουν μεθοδικά και προσεκτικά. Κάποτε ήμασταν φιλόσοφοι. Τώρα γίναμε θυμόσοφοι. Ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες κάναμε σκυταλοδρομία βερμπαλισμών. Για μας , η δημοκρατία όταν κινδυνεύει ή χάνεται είναι θρήνος. Και σωστά. Τη διεκδικούμε αγωνιστικά. Και σωστά. Όταν την αποκαταστήσουμε, ξεσπάμε σ' ένα παραμιλητό τέτοιο, που ξεχνάμε και την ίδια και το μέλλον της...
Μας ελκύουν, επίσης, οι κομματικοί "ένθετο" και οι βλάκες των μηχανισμών της πολιτικής. Ποιοί είναι οι ένθετοι; Κατ' αρχήν ένθετο είναι ότι μπαίνει ανάμεσα στις σελίδες ενός εντύπου. Έτσι είναι και οι...κομματικοί ένθετοι στη λειτουργία και την οργάνωση του κράτους. Αυτά τα...νήπια του μυαλού με απογυμνωμένο το κοινωνικό συναίσθημα, μοιάζουν με όντα αποχαυνωμένα, που γίνονται μια φρικτή πληγή για τον πολίτη, για την κοινωνία και για το κράτος. Αποτελούν τον πολυσύνθετο τύπο του βλάκα που συνασπίζεται με τους ομοίους του, για να υψώσουν το φράγμα της αναξοκρατίας. Ο κομματικός ένθετος και βλάκας, είτε ως θύμα, είτε ως θύτης και άρχων, ακόμα κι ως απατεών και "κούτσουρο", είναι η αιτία εξοβελισμού των αξιών και των αξίων...
Αγλωσσία και αφασία, διαλεξία και τελικώς δυσαρμονία.Είναι τα εμφανή συμπτώματα μιας καχεξίας που μαστίζει τα πάντοια στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Το πρόβλημα διογκώνεται από τη διαπιστωμένη λεξιπενία. Από την προιούσα απίσχναση του γλωσσικού μας οργάνου. Από την απαξίωση δηλαδή στη μνήμη του νεαρού έθνους αυτής της ιστορικής προνομίας του ελληνισμού...
Και η σκόπιμη καταστροφή της γλώσσας, που οδήγησε στην πολυσημία των λέξεων, άνοιξε το δρόμο του πολιτικού βερμπαλισμού. Έτσι, νικάνε οι λέξεις τις έννοιές τους, νικιέται του λαού η νοημοσύνη, μας νικάει όλους η πραγματικότητα και νικημένη κατά κράτος η ζωή μας, κρατάει την πολυτέλεια να τραγουδάει "νίκες" πολλές, των μεν κατά των δε, και σε τελευταία ανάλυση να βγαίνουμε όλοι νικητές, δηλαδή ηττημένοι! Αυτή είναι στην πράξη η πολιτική αβελτερία. Ανίκανοι οι πολλοί να κρίνουν λένε ότι νικήσανε. Ανίκανοι οι λίγοι να λογοκριθούν, επιδίδονται σε μια αμετροέπεια και σε μια σύγχυση των λέξεων, που νικάει και το ύφος και το ήθος λαλούντων και αλάλων!
Όταν οι άλλοι ευρωπαικοί λαοί, με τους οποίους θέλουμε να συνυπάρχουμε και μάλιστα ισότιμα, φροντίζουν πως θα διαρθρώσουν πρός το καλύτερο τη ζωή τους, εμείς φροντίζουμε πως θα ξεγελάσουμε αλλήλους ή πως θα διαγκωνιστούμε στη τεράστια ουρά της παραπληροφόρησης και του "παραμυθιάσματος" από τους ιθύνοντες...Μας ξεγελά συστηματικά η πολιτική εξουσία. Για χρόνια. Και τώρα... Την ύστατη ώρα για τη σωτηρία της χώρας. Μας μιλάνε για διαπραγμάτευση που ποτέ δεν γίνεται. Για "εμπλοκή" στην ανύπαρκτη διαπραγμάτευση και μας "σερβίρουν" και τις λίστες των μεγαλοφοροφυγάδων και όλα τα...λαικίστικα καλούδια, για να απονευρώσουν την κριτική μας σκέψη. Μας ξεγελάνε...Τι θα πει ξεγέλασμα; Στους εξ αριστερών λένε φταίνε οι εκ δεξιών. Στους φτωχούς ότι φταίνε οι πλούσιοι. Στους πλούσιους ότι ελλοχεύει η πονηρία των φτωχών. Σ' όλους ότι φταίνε οι διεθνείς συγκυρίες. Στον Μολώχ πολιτικών σκοπιμοτήτων, το έθνος των Έλλήνων κινδυνεύει να αποκοπεί από την ιστορική του συνέχεια και συνέπεια. Πότε θα καταλάβουμε ότι δεν έχουμε άλλο σκαρί από το έθνος; Να το καταποντίσουμε;
Με τι θα ταξιδέψουμε στην ιστορία;..