Ευγενικά αλλά κοφτά μου εξήγησε ότι "Εμείς εδώ έχουμε κρίση παραπάνω από δέκα χρόνια. Από το 2000 δυσκολευόμαστε να αγοράσουμε τα στοιχειώδη. Ερχόμαστε στην Αθήνα για δουλειές και τρώμε όρθιοι τυρόπιτα στα ΚΤΕΛ για να μείνουν λεφτά να γυρίσουμε σπίτι μας."
Έτσι είναι, σκέφτηκα, άμα κοιτάς πολύ ώρα τα μούτρα σου στο καθρέφτη, στο τέλος νομίζεις ότι όλοι σου μοιάζουν.
Διότι κάτι που δεν (θέλει να) θυμάται κανένας είναι ότι κρίση υπήρχε και πριν το 2010. Όμως, αφορούσε τους παρακατιανούς πολίτες της Χώρας, συνεπώς δεν υπήρχε λόγος να ενοχλούνται οι ευγενείς των μεγάλων αστικών κέντρων.
Διότι, μέχρι τον Μάιο του 2010 ίσχυε ο νόμος της Στατιστικής που λέει ότι, αν κάτσουν ο Άκης και ο Φανούρης σε μια ταβέρνα και ο Άκης φάει τρία κιλά παϊδάκια, τότε οι δυο μαζί έχουνε φάει από ενάμιση.
Και σήμερα με την κρίση, πάλι ο ίδιος νόμος ισχύει. Μόνο που τώρα ο Άκης - εξαγριωμένος - πρέπει να βολευτεί με δύο χοιρινές μπριζόλες. Ο Φανούρης δεν εξαγριώνεται γιατί έχει συνηθίσει εδώ και δεκαετίες να αρκείται στα αποφάγια του Άκη. Όσο εξαγριώθηκε, εξαγριώθηκε.
Για τον Φανούρη δεν τίθεται θέμα.
Τώρα ο Άκης είναι αυτός που έχει το πρόβλημα.
Αλλά και ο ταβερνιάρης.
Γιατί, όπως λέει και ένας τοίχος στα Εξάρχεια, τις επαναστάσεις δεν τις κάνει ο πεινασμένος αλλά ο χορτάτος που έχει να φάει τρεις μέρες!
Καλή δύναμη,
Κώστας Κουρούνης
Υστερόγραφο: Διαβάστε εδώ για να εντοπίσετε τον Φανούρη.