Αυτή τη στιγμή, στην Ελλάδα, δεν είμαστε στην αρχή της οχλοκρατίας. Είμαστε περίπου στο μέσον της διαδικασίας ολοκλήρωσής της.Είναι πολλοί που πιστεύουν ότι εδώ δεν φτάσαμε τυχαία, ότι όσα βιώνουμε γίνονται σύμφωνα με ένα κακογραμμένο σχέδιο που συντάχθηκε στις αρχές του 2009. Υπάρχουν πολλά στοιχεία που συνηγορούν προς αυτή την κατεύθυνση, ορισμένα εκ των οποίων είναι ήδη γνωστά, κάποια όμως παραμένουν άγνωστα ή ελάχιστα σχολιασμένα. Σύντομα θα ασχοληθούμε και μ' αυτά τα ελάχιστα σχολιασμένα, τα ελάχιστα προβεβλημένα.
Για την ώρα όμως θα επιμείνουμε σε τρεις διαπιστώσεις που αποκτούν μέρα με τη μέρα ιδιαίτερη βαρύτητα.
1. Η αγανάκτηση βαράει κόκκινο και αναβοσβήνει.
Κάθε λίγο και λιγάκι μαζεύονται εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος στο κέντρο της Αθήνας και γρονθοκοπούνται είτε μεταξύ τους, είτε με τα ΜΑΤ. Δεν κρίνουμε το γεγονός αρνητικά. Κάθε άλλο. Όμως δεν πρέπει να προξενεί εντύπωση ότι η κοινωνική σύνθεση των "αγανακτισμένων" είναι διαφορετική από βδομάδα σε εβδομάδα. Ούτε πρέπει να προξενεί εντύπωση ότι την οποιαδήποτε τυχαία μέρα, στην κάτω πλατεία μαζεύονται άλλης σύνθεσης αγανακτισμένοι από τους αγανακτισμένους που στέκονται μπροστά στους τσολιάδες. Όσον αφορά τα αιτήματα που ακούγονται, αυτά είναι όχι απλώς διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά τις περισσότερες φορές αντιφάσκουν.
Πάντως, κανένας εκ των "αγανακτισμένων" δεν προσέρχεται χαρούμενος στο Σύνταγμα για να μουντζώσει τη Βουλή. Κανένας δεν παρατάει το σπίτι του και την οικογένειά του για να πάει να εισπνεύσει ληγμένα χημικά και να χορέψει στον ρυθμό των οβίδων κρότου – λάμψης. Αν υπήρχε θερμόμετρο αγανάκτησης θα ανακαλύπταμε ότι ο αγανακτισμένος πηγαίνει στην πλατεία με δέκατα και επιστρέφει με σαράντα πυρετό.
Αυτό που αγανακτεί τον… αγανακτισμένο, είναι το γεγονός ότι προκειμένου να ακουσθεί η φωνή του, είναι υποχρεωμένος να πάει να κάνει παρέα με τα ακραία γκρουπούσκουλα και τους "μπαχαλάκηδες" που μαζεύονται στο Σύνταγμα για να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους. Αυτό που αγανακτεί τον μέσο Έλληνα είναι το γεγονός ότι ξεφτιλίζεται χωρίς λόγο. Διότι η τιμή των spreads δεν είναι λόγος, ότι και να μας λένε οι οικονομολόγοι.
2. Το δημόσιο δεν υπάρχει.
Οι περισσότερες – αν όχι όλες – των υπηρεσιών και των φορέων του Δημοσίου βρίσκονται υπό κατάληψη ή υπολειτουργούν. Ίσως και με το δίκιο τους. Πρακτικά όμως, αυτό σημαίνει ότι ούτε ο εργαζόμενος ούτε και ο εργοδότης έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες απαραίτητες για την οικονομική και την φυσική τους επιβίωση.Πηγαίνει ο φορολογούμενος να πάρει ενημερότητα από την εφορία και, εφόσον βρει κάποιον πίσω από τα γκισέ, πληροφορείται ότι όφειλε να είχε πληρώσει πριν ένα μήνα κάποια έκτακτη εισφορά για την οποία ουδέποτε έλαβε σχετική ειδοποίηση.
Πηγαίνει ο συνταξιούχος να του γράψει ο γιατρός ινσουλίνη και διαπιστώνει ότι τα ιατρεία του ΙΚΑ είναι κλειστά.
Διαβάζει ο φοιτητής για το πτυχίο του και τρεις μέρες πριν την επερχόμενη εξεταστική μαθαίνει ότι η σχολή του τελεί υπό κατάληψη μέχρι νεωτέρας.
Ετοιμάζει απ' τα χαράματα η μάνα το παιδί για το σχολείο και φθάνοντας στο προαύλιο διαβάζει το πανό που λέει "Απεργία".
3. Μόχλευση και αηδία.
Η Κυβέρνηση Παπανδρέου υποχώρησε από την πρώτη στιγμή στις απαιτήσεις των λεγόμενων "αγορών", δηλαδή των εταιρειών, της ελίτ του χρηματοπιστωτικού τομέα.Η ισχύς των "αγορών" είναι όντως μεγάλη, όμως άλλο τόσο μεγάλη είναι και η ισχύς του οφειλέτη. Γνώριζε πολύ καλά ότι το "ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος" είναι το ισχυρότερο όπλο για διαπραγμάτευση. Όμως προτίμησε όπως είπαμε και στην αρχή, μεθοδευμένα από τις αρχές του 2009 να δυναμιτίσει το ευρώ και να κάνει το χατίρι στους υπερατλαντικούς συμμάχους του. Το γεγονός όμως ότι ούτε καν αυτό δεν μπόρεσε να "περπατήσει" οφείλεται κατ' άλλους στην φυσική βλακεία ορισμένων, ή στην αδυναμία της παγκόσμιας οικονομικής κοινότητας να αντιληφθεί το βάθος και το πλάτος της Ελληνικής τραγωδίας.
Για να απελευθερωθούν οι συναλλαγές τη δεκαετία του '80, παράλληλα με την κατακρήμνιση των σοβιετικών καθεστώτων, εμφανίσθηκε η μόχλευση, το δικαίωμα δηλαδή του να παίζεις με 10.000 ευρώ ενώ δεν διαθέτεις ούτε 1.000, καθώς και η ολική απουσία ρυθμιστικού πλαισίου.
Με βάση αυτά τα δύο δεδομένα, οι "αγορές" έφτασαν να διακινούν μεγάλα κεφάλαια εν αγνοία και πολλές φορές σε βάρος κυβερνήσεων και νόμων. Όσο συνέβαιναν αυτά τα σπουδαία, οι Ελληνικές κυβερνήσεις ευρισκόμενες στο απόλυτο σκοτάδι της ηθελημένης ή αθέλητης άγνοιας, δεν προέβησαν σε ουδεμία απόπειρα ρύθμισης για την προστασία μας.
Αντιθέτως και, επειδή το χρήμα είναι η δύναμη, αντί οι αγορές να ελέγχονται από τις κυβερνήσεις, έφτασαν οι αγορές να ελέγχουν τις κυβερνήσεις μας.
Το αποτέλεσμα ήταν στις χώρες υψηλής μόχλευσης να παρουσιάζονται συχνά - πυκνά πληθωριστικές πιέσεις με έντονες και απρόβλεπτες εργασιακές ανακατατάξεις και μιζέρια. Αυτά ήταν (και είναι) δύο φαινόμενα τα οποία ο μέσος άνθρωπος απέδιδε είτε στο κακό ευρώ – ότι δηλαδή το "ευρώ" από μόνο του ανεβάζει τις τιμές –, είτε στους κακούς οικονομικούς μετανάστες – ότι δηλαδή οι μετανάστες ευθύνονται για την εργασιακή μιζέρια και την εγκληματικότητα.
Όμως δεν είναι έτσι
Η κοινωνία δεν αυτορυθμίζεται. Ρυθμίζεται. Αυτοί που ευθύνονται για τα χάλια μας, αυτοί που δεν προέβησαν σε προστατευτικές για την κοινωνία ρυθμίσεις είναι πασίγνωστοι. Βρίσκονται από το 2000 κάθε μέρα στις τηλεοράσεις και επιμένουν να μας σώσουν από τον κακό εαυτό μας.
Και δεν είναι μόνο οι τρεις κυβερνήσεις Σημίτη, Καραμανλή και Παπανδρέου.
Είναι και οι "προστάτες των πτωχών και των αδυνάτων", τα λεγόμενα προοδευτικά κόμματα και δε συμμαζεύεται, τα οποία, όταν το χρήμα έρεε φθηνό, ούτε ήξεραν ούτε ζήτησαν να μάθουν και να ενημερώσουν τον "λαό" ότι μαζεύεται χρέος που κάποια στιγμή θα πρέπει να πληρωθεί. Παρένθεση: Πού ήταν τότε όλοι αυτοί οι αριστεροί φωστήρες οικονομολόγοι που τώρα μας έχουν ζαλίσει με τις θεωρίες τους; Κλείνει η παρένθεση.
Άπαντες ζητούσαν περισσότερο, μεγαλύτερο και ακριβότερο κράτος. Περισσότερες παροχές σε βάρος του ασθενικού προϋπολογισμού. Περισσότερους διορισμούς. Περισσότερο έλεγχο στην αναιμική ελεύθερη αγορά. Και στο τέλος τι πέτυχαν; Λιγότερη ανάπτυξη!
Και όλοι αυτοί πρέπει να επιτέλους να φύγουν.
Τους έχουμε βαρεθεί.
Μας καταστρέφουν συστηματικά.
Να αγανακτήσουμε λοιπόν! Κάνει καλό και τρομάζει τον αντίπαλο.
Παράλληλα όμως οφείλουμε να ενημερωνόμαστε, γιατί μόνο με τις φωνές και τη γκρίνια δεν κάνουμε σπουδαία πράγματα. Μόνο με τις φωνές και τη γκρίνια, όχι απλώς δεν ξεμπερδεύουμε εύκολα, αλλά ακόμα και αν καταφέρουμε να "τακτοποιηθούμε", πολύ σύντομα θα φτάσουμε ξανά στο ίδιο σημείο.
Καλή δύναμη,
Κώστας Κουρούνης