«Αν δεν έχετε λεφτά, δεν πειράζει, δανεισθείτε.
Και ποτέ μην ζητάτε μικροποσά.
Ξεπληρώστε τα όμως, την ημέρα που πρέπει»
Αριστοτέλης Ωνάσης.
Μεγιστάνας.
ΟΣΟΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΑΝ την έπαρση που είχε ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν βγήκε πρωθυπουργός στις εκλογές του 1981 κατατρόμαξαν. Δεν ήταν απλώς ένας άνθρωπος που πέτυχε στην αποστολή του. Ήταν ένας αποφασισμένος ότι δεν πρόκειται ποτέ, με οποιοδήποτε κόστος, να επιστρέψει στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Και για να πετύχεις έναν τέτοιο διεστραμμένο στόχο δεν χρειάζεται να ανακαλύψεις τον τροχό. Την συνταγή των διορισμών στο Δημόσιο και της αργομισθίας την ήξερε όλος ο πλανήτης, απλώς κανείς δεν την εφάρμοζε γιατί θα ισοδυναμούσε με εθνική καταστροφή.
Αυτά όμως ήταν ψιλά γράμματα για τον Ανδρέα τον επονομαζόμενο και "λαοπλάνο". Έπρεπε να διορίσει τους δικούς του στο Δημόσιο και το έκανε χωρίς περιστροφές. Τελεία και παύλα.
ΕΣΤΗΣΕ ΛΟΙΠΟΝ ένα σπάταλο κρατικό πάρτι, το οποίο όσο έμελλε να διαρκέσει θα συντηρούσε και θα αβγάτισε τους ψηφοφόρους του, θα κράταγε τον ίδιο στην εξουσία και θα έστελνε όλο τον υπόλοιπο ελληνικό λαό να παρακαλάει στα πράσινα βουλευτικά γραφεία για μια θέση στο δημόσιο ή για μια άδεια προποτζίδικου.
ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ '80 δεν υπήρχε ακόμα το Excel, αλλά δεν ήθελε και πολλά μαθηματικά για να υπολογίσεις ότι το κόστος συντήρησης ενός τόσο μεγάλου και παράλογου κράτους, ήταν αδύνατον να καλυφθεί από εθνικούς πόρους. Έπρεπε να καταφύγει στον εξωτερικό δανεισμό, και το έκανε χωρίς περιστροφές. Τελεία και παύλα.
Αιφνιδιασμοί, ψέματα και κολοτούμπες
Η ΕΛΛΑΔΑ του τιτάνιου Δημόσιου τομέα, του Κοσκωτά, του "Τσοβόλα δώσ' τα όλα" και της επιστημονικής μίζας είχε στηθεί. Και μάλιστα πάνω σε ξένες πλάτες, με ξένα λεφτά που θα έπρεπε να ξεπληρώσει ο Ελληνικός λαός μετά από μερικές δεκαετίες. Το 1976, η Θάτσερ είχε δηλώσει στην τηλεόραση του BBC ότι "Το βασικό χαρακτηριστικό των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων είναι να τα κάνουν σαλάτα στα οικονομικά τους, με αποτέλεσμα να τελειώνουν τα λεφτά των... άλλων" ("...and Socialist governments traditionally do make a financial mess. They always run out of other people's money. It's quite a characteristic of them")
Ο ΛΑΟΠΛΑΝΟΣ - οικονομολόγος Ανδρέας ήταν πολύ καλά διαβασμένος. Ήξερε ότι το πρόβλημα του ψευτοσοσιαλισμού του είναι ότι στο τέλος θα ξεμένει από δανεικά. Αλλά επειδή όπως είπαμε δεν ήθελε να γυρίσει ξανά στα έδρανα της αντιπολίτευσης, και προκειμένου να μην ξεμείνει από τα λεφτά των... άλλων, φρόντισε και εξασφάλισε από το 1985 την στήριξη της Αμερικής.
ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ Ο ΜΙΚΗΣ πριν λίγες μέρες “...Από το 1985 ήδη οι ΗΠΑ επέλεξαν τον Ανδρέα Παπανδρέου ως τον βασικό πυλώνα της πολιτικής τους. Οπότε ο ρόλος της δεξιάς ήταν άλλοτε συμπληρωματικός και άλλοτε… ενοχλητικός στα σχέδιά τους (βλ. εκπαραθύρωση του Μητσοτάκη για το Γιουγκοσλαβικό και του Καραμανλή για το Μπουργκάς κ.λπ). Ο Σαμαράς, όπως και οι προκάτοχοί του, μόνο εμπόδια θα φέρει στις προσπάθειες των τροϊκανών. Κι αυτό γιατί η τυχόν παρουσία του σε κυβερνητικό ρόλο θα σπάσει το σημερινό αρραγές μέτωπο (ΜΜΕ, συνδικάτα κ.λπ.) που τους υποστηρίζει μέσω του Γιώργου Παπανδρέου. Εκτός και αν ο Αντώνης Σαμαράς προσχωρήσει ανοιχτά 100% στην πολιτική του ΓΑΠ και της ομάδας του. Στην περίπτωση όμως αυτή δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς πόσοι νεοδημοκράτες θα τον ακολουθήσουν”.
[caption id="attachment_370" align="alignleft" width="300" caption="Γελοιογραφία του 1997 για τον κ. Γιάννο Παπαντωνίου. Τα 200 δισ δραχμές του 1997, αντιστοιχούν σε περίπου σε 1 δις ευρώ σημερινά."]
[/caption]ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΞΕΧΑΣΕΙ τους παιδαριώδεις θεατρινισμούς του "Όχι στο ΝΑΤΟ" και "Όχι στην ΕΟΚ των μονοπωλίων", που μέσα σε μια νύχτα έγιναν ΝΑΙ σε όλα;... Κολοτούμπες και αιφνιδιασμοί που εκείνα τα χρόνια προκαλούσαν νευρική κρίση σε όσους διέθεταν δυο δράμια μυαλό.
Χαμένες ευκαιρίες
ΟΣΟ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΕ πολιτικά και οικονομικά τον εαυτό του, το σόϊ του, τους αξούριστους πρώην άνεργους υπουργούς του και τις αεροσυνοδούς της Ολυμπιακής, στον υπόλοιπο πλανήτη είχε ξεκινήσει μια εικοσαετία οικονομικής ανάπτυξης που κράτησε ως το 2000. Από την αρχή της δεκαετίας του 1980 ολόκληρη η οικουμένη, ακόμα και τα λεγόμενα "υπανάπτυκτα" κράτη άλλαξαν θεαματικά, αναπτύχθηκαν όσο μπόρεσαν χωρίς να αυξάνουν το χρέος τους.
[caption id="attachment_366" align="alignleft" width="208" caption="Σχόλιο του 1985 από τον Μητρόπουλο για την (αναγκαστική) λιτότητα στον ιδιωτικό τομέα λόγω υπερχρέωσης για την συντήρηση του "σοσιαλιστικού" κράτους του ΠαΣοΚ."]
[/caption]Η ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ όμως είχε άλλες προτεραιότητες. Επέλεξε μία τεμπέλικη και νοσηρή πολιτική παροχών, βασισμένων στον υπερβολικό κρατικό δανεισμό με αποτέλεσμα βέβαια το δημόσιο χρέος μαζί με τον πληθωρισμό να εκτιναχθούν σε πρωτοφανή για την εποχή ύψη.
ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΦΤΑΝΕ η πρώτη χαμένη δεκαετία για να μειωθεί το χρέος, ακολούθησε άλλη μία (και τελευταία) ευκαιρία ως το 2000 . Αλλά εμείς είχαμε ήδη μπει στο χορό των αποπληρωμών. Ήδη είχαμε ξεκινήσει να ξοδεύουμε το 12% του ΑΕΠ μας για σπασμένα της πρώτης Σοσιαλιστικής δεκαετίας του '80 .
ΜΕΤΑ ΑΠ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ, τον Φεβρουάριο του 1992, όταν φτάσαμε στην υπογραφή της συνθήκης του Μάαστριχ, δεν πληρούσαμε πλέον κανένα από τα κριτήρια ένταξης. Επειδή όμως η ένταξή μας εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των κεντροευρωπαϊκών χωρών, μας άφησαν να υπογράψουμε παρά τον πληθωρισμό του 20% (ο ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν στο 4%) και παρά το δημοσιονομικό έλλειμμά μας του 12% όταν ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν στο 3,6%.
Πασοκίτιδα
ΣΑΝ ΤΟΝ ΝΑΡΚΟΜΑΝΗ που τον πετάνε σε μια θάλασσα από ναρκωτικά, έτσι και εμείς, ήδη εθισμένοι στα δανεικά και προκειμένου να μην σταματήσουν να μας δανείζουν, έπρεπε να βρούμε έναν τρόπο να κλέβουμε τους εταίρους μας αποκρύπτοντας την πραγματική εικόνα της οικονομίας μας. Μόνο έτσι θα εξασφαλίζαμε την (εύκολη πλέον) "δόση" μας.
[caption id="attachment_368" align="alignleft" width="300" caption="Ένα ακόμη σχόλιο του 1985 για το Δημόσιο από τον Μητρόπουλο . Φαίνεται ότι εκείνα τα χρόνια, μόνο οι γελοιογράφοι επέδειξαν ικανότητες κατανόησης του βάθους της διαφθοράς."]
[/caption]ΕΤΣΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ τα Greek statistics, η δημιουργική λογιστική που μας επέτρεπε να κρύβουμε την πραγματική εικόνα της οικονομίας και να μεταθέτουμε τη λύση των νυν προβλημάτων στις επόμενες γενιές. Σύμφωνα με μία σειρά παλαιών και νεότερων εκθέσεων του ΔΝΤ και της ΕΕ από το 1996 και μετά τα επίσημα στατιστικά στοιχεία για την ελληνική οικονομία τελούν υπό αμφισβήτηση ενώ σύμφωνα με τις τελευταίες ανακοινώσεις περί των Greek statistics, αυτά θεωρούνται παραποιημένα τουλάχιστον από τα τέλη του 1998 και μετά.
ΕΤΣΙ ΦΤΑΣΑΜΕ στο 2000, έχοντας χάσει όλες τις ευκαιρίες για πραγματική ανάπτυξη. Το μόνο που είχε αναπτυχθεί μέχρι τότε ήταν, πρώτον το Δημόσιο, δεύτερον οι παράλογες παροχές προς τους "δικούς μας" και, τρίτον, το τούρκικο – το λεγόμενο και "υποχρεωτικό" – ρουσφέτι. Με αποτέλεσμα, ολόκληρη η ελληνική κοινωνία να έχει πλέον μολυνθεί από το μικρόβιο της "Ήσσονος Προσπάθειας", αυτό που οι επιδημιολόγοι ονομάζουν "Πασοκίτιδα".
Και η τελευταία πράξη του δράματος
ΑΛΛΑ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ να εξασφαλίσουμε την παραμονή της στο κλαμπ των αναπτυγμένων κρατών, συνεχίσαμε την πολιτική του δανεισμού και δημιουργικής λογιστικής και, παρά το χρέος που ξεπερνούσε το 100% του ΑΕΠ, παρά το δημοσιονομικό μας έλλειμμα που ήταν... παντελώς άγνωστο, ενταχθήκαμε στην ΕΕ!
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΡΕΖΙΛΙΚΙΑ όμως γίνονταν κάτω από το... άγρυπνο βλέμμα των δανειστών μας. Και αυτό προκαλεί πολλά ερωτηματικά που πρέπει κάποτε να απαντηθούν. Η απάντηση ίσως κρύβεται πίσω από το ότι, προκειμένου να συνεχίσουν να καλύπτουν τις παράλογες δανειακές μας "ανάγκες", οι δανειστές μας ξεκίνησαν τις διαδικασίες που θα εξασφάλιζαν τα συμφέροντα τους σε περίπτωση μίας στάσης πληρωμών.
Ας μην κοροϊδευόμαστε
Οι όροι που καταγράφηκαν στο "Μνημόνιο", δεν είναι τίποτα άλλο από τη νομική εξασφάλιση των δανειστών προς τις Τράπεζες και το Δημόσιο από το ενδεχόμενο στάσης πληρωμών. Το μνημόνιο από μόνο του δεν έχει ουδεμία αναπτυξιακή διάσταση. Και ας μας φλόμωσαν στο ψέμα ότι αν το τηρήσουμε κατά γράμμα θα γίνουμε η... "Δανία του Νότου".
Στη διάρκεια της δεκαετίας 2010 - 2020 θα συνεχίσουμε να ζούμε απολύτως και άνευ όρων παραδομένοι στους δανειστές μας. Θα υποθηκεύσουμε την ιδιωτική και δημόσια περιουσία μας, ελπίζοντας ότι μετά την επερχόμενη καταστροφή θα μπορέσουμε να καταλάβουμε με τον πλέον οδυνηρό τρόπο ότι όταν δανείζεσαι, παίρνεις λεφτά για να κάνεις μπίζνες βασισμένες σε καλό διάβασμα, και όχι για να σπας πιάτα στα σκυλάδικα.
ΑΣ ΜΗΝ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΜΑΣΤΕ, το "λεφτά υπάρχουν" του Γ. Α. Παπανδρέου, είναι η συνέχεια της πολιτικής του πατέρα του Α. Γ. Παπανδρέου. Το "μαζί τα φάγαμε", είναι η δικαιολόγηση της πολιτικής της δυναστείας των Παπανδρέου.
ΑΣ ΜΗΝ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΜΑΣΤΕ, αυτοί που δημιούργησαν το πρόβλημα, δεν μπορούν να το λύσουν.
ΑΣ ΜΗΝ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΜΑΣΤΕ, ο κ. Βενιζέλος είναι συνεπής και μάλιστα αδίστακτος συνεχιστής της πολιτικής της δυναστείας των Παπανδρέου.
Καλή δύναμη,
Κώστας Κουρούνης