Η Ρωσία επαναξιολογεί την De Facto Συμμαχία της με το Ισραήλ στη Συρία;

Η αποκάλυψη του περασμένου μήνα από εκπρόσωπο των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων ότι τα αντιαεροπορικά συστήματα που επανδρώθηκαν από τη Συρία και η χώρα του απέστειλε στην Αραβική Δημοκρατία κατέρριψαν με επιτυχία τους περισσότερους «ισραηλινούς» πυραύλους κατά τη διάρκεια πρόσφατης επίθεσης υποδηλώνουν ότι η Ευρασιατική Μεγάλη Δύναμη ενδέχεται να επαναξιολογεί τη de facto συμμαχία της με το αυτοαποκαλούμενο Ισραήλ.

Andrew Korybko - oneworld.press / Παρουσίαση Freepen.gr

Η Ρωσία και το Ισραήλ ήταν de facto σύμμαχοι στη Συρία την τελευταία μισή δεκαετία, όπως υποστήριξα επί μακρόν κατά τη διάρκεια των ετών, ειδικά στις πρώτες αναλύσεις μου για το θέμα. Συνοψίζοντας, η Ρωσία προσπάθησε να "ισορροπήσει" ενεργειακά την ιρανική επιρροή στη Συρία, την οποία θεωρεί αποσταθεροποιητική για την περιοχή λόγω του αναφερόμενου ρόλου της στην οργάνωση επιθέσεων εναντίον του Ισραήλ από το έδαφος της Αραβικής Δημοκρατίας. Η Μόσχα παρακινήθηκε από την επιθυμία να επεκτείνει συνολικά τους δεσμούς της με το Τελ Αβίβ, κάτι που ανέμενε επίσης ότι θα βελτίωνε τη γεωστρατηγική της θέση έναντι της Ουάσινγκτον, καθιστώντας την σταδιακά τον πιο σημαντικό εταίρο της περιφερειακής ασφάλειας του Ισραήλ. 

Προώθησε αυτόν τον στόχο «διευκολύνοντας παθητικά» κυριολεκτικά εκατοντάδες «ισραηλινές» επιθέσεις εναντίον της IRGC και της Χεζμπολάχ στο συριακό έδαφος, οι οποίες ουσιαστικά δεν αποκρούστηκαν ποτέ από τα ρωσικά προμηθευμένα S-300 της Συρίας  πριν από μερικά χρόνια, εξαιτίας αυτού που κάποιοι θεωρούν συνεχή άρνηση του Κρεμλίνου όσον αφορά τη μεταφορά πλήρους επιχειρησιακού ελέγχου επί αυτών των συστημάτων στη Δαμασκό. Η σκέψη λέει ότι εάν η Συρία κατόρθωνε να καταρρίψει κι άλλα ισραηλινά αεροσκάφη για αυτοάμυνα, τότε το Τελ Αβίβ θα οδηγηθεί σε μια δυσανάλογη απάντηση εναντίον του γείτονά του που θα μπορούσε να ακρωτηριάσει εντελώς τον στρατό του και συνεπώς να ανατρέψει ακούσια τα πρόσφατα αντιτρομοκρατικά κέρδη της Ρωσίας στη χώρα. Το Κρεμλίνο υπολόγισε ότι είναι καλύτερο να δοθεί στο «Ισραήλ» η ελευθερία του ουρανού παρά να διακινδυνεύσει αυτό το σενάριο.

Αυτή η στρατηγική φαίνεται να αλλάζει όπως αποδεικνύεται από έναν εκπρόσωπο των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων που αποκάλυψε στα τέλη του περασμένου μήνα ότι τα αντιαεροπορικά συστήματα που επανδρώθηκαν από τη Συρία και τα οποία η χώρα του απέστειλε στην Αραβική Δημοκρατία κατέρριψαν με επιτυχία τους περισσότερους ισραηλινούς πυραύλους κατά τη διάρκεια πρόσφατης επίθεσης. Αυτό υποδηλώνει ότι η Ευρασιατική Μεγάλη Δύναμη μπορεί να επαναξιολογήσει τη de facto συμμαχία της με το Ισραήλ. Δεν είναι σαφές ποια είναι τα κίνητρα της Μόσχας, αλλά μερικές μορφωμένες υποθέσεις μπορεί να αρκούν για να υποδείξουν τους ειλικρινείς παρατηρητές στη σωστή κατεύθυνση. Πρόκειται για την πρόσφατη απομάκρυνση του στενού φίλου του προέδρου Πούτιν, Νετανιάχου από την εξουσία, τις συνεχιζόμενες προσπάθειες για τη σύναψη ενός «Νέου Αποφασισμού» με τις ΗΠΑ και την αποκατάσταση της περιφερειακής γεωστρατηγικής ισορροπίας. 

Με τη σειρά που αναφέρθηκαν, η πρώτη εξέλιξη θα μπορούσε να είχε ως αποτέλεσμα την έλευση στην εξουσία δυνάμεων με επιρροή που δε συμμερίζονται το όραμα του Νετανιάχου για μια de facto συμμαχία Ρωσίας-Ισραήλ. Αυτά τα άτομα μπορούν να περιγραφούν ως πιο φιλοαμερικανικά παρά υπέρ-ισραηλινά με την έννοια ότι θα προτιμούσαν να βάζουν τα παραδοσιακά συμφέροντα των προστάτων τους πριν από τα δικά τους πολιτικά. Για να εξηγήσω, ανεξάρτητα από το πώς αισθάνεται κανείς για την κληρονομιά του Νετανιάχου, ήταν ωστόσο πολύ επιτυχημένος στη συνολική βελτίωση των σχέσεων με τη Ρωσία, γεγονός που με τη σειρά του έκανε το Ισραήλ λιγότερο εξαρτημένο από τις περιφερειακές υπηρεσίες ασφαλείας των ΗΠΑ για την υπεράσπιση των συμφερόντων της πολιτικής του. Ο διάδοχός του και η ομάδα αυτού του ανθρώπου μπορεί να αισθάνονται πιο άνετα να επιστρέψουν κάτω από την ομπρέλα των ΗΠΑ.

Το δεύτερο σημείο είναι σχετικό στο βαθμό που είναι ολοένα και πιο σαφές πως οι ΗΠΑ και η Ρωσία προσπαθούν να διαπραγματευτούν μια σειρά «αμοιβαίων συμβιβασμών» σε ένα ευρύ φάσμα τομέων μετά τη Σύνοδο Κορυφής Μπάιντεν-Πούτιν του Ιουνίου στη Γενεύη. Η Ρωσία θέλει να εκτονώσει την αμερικανική πίεση κατά μήκος της δυτικής της πλευράς, προκειμένου να επικεντρωθεί περισσότερο στο «Ummah Pivot» της για τη μείωση της δυνητικά δυσανάλογης εξάρτησης από την Κίνα στο μέλλον, ενώ οι ΗΠΑ θέλουν να επικεντρώσουν το μεγαλύτερο μέρος των στρατηγικών προσπαθειών τους στην πιο «επιθετική» συγκράτηση της Κίνας στον «Ινδο-Ειρηνικό». Το Ισραήλ, το οποίο είναι σημαντικό και για τα συμφέροντα αμφότερων, μπορεί να έχει αντιμετωπιστεί ως ένα κομμάτι που θα διαπραγματευτεί η Ρωσία σε αυτήν την «Σκακιέρα μεγάλης δύναμης» με αντάλλαγμα τους «συμβιβασμούς» με τις ΗΠΑ αλλού.

Τέλος, αυτό μπορεί να οφείλεται απλώς στη συνειδητοποίηση της Ρωσίας ότι το Ισραήλ είναι πλέον πολύ δυνατό και ως εκ τούτου πρέπει να «ισορροπήσει απαλά» μέσω αυξημένης στρατιωτικής (και συγκεκριμένα αντιαεροπορικής) βοήθειας στη Συρία. Άλλωστε, ένας από τους πρωταρχικούς λόγους για τους οποίους η Ρωσία συμπράττει de facto με το Ισραήλ είναι επειδή το Ιράν γινόταν πολύ ισχυρό στην περιοχή και έτσι έπρεπε να ισορροπήσει σύμφωνα με τους γεωστρατηγικούς υπολογισμούς του Κρεμλίνου. Θα ήταν συνεπώς φυσικό για τη Ρωσία να επανακαθορίσει προσωρινά την στρατηγική εξισορρόπησής της υπό το φως της επιτυχίας με τα προηγούμενα κίνητρά της. Αυτό υποδηλώνει ότι η Ρωσία μπορεί τελικά να ταλαντευτεί προς το Ισραήλ εάν/μόλις το Ιράν ανακτήσει την ορμή του και ούτω καθεξήςσύμφωνα με την ευρασιατική στρατηγική εξισορρόπησης του Κρεμλίνου.

Ενώ πολλά ακόμη παραμένουν ασαφή προς το παρόν, το μόνο που μπορεί να γίνει σίγουρο είναι πως η Ρωσία ήθελε ο κόσμος να μάθει ότι ενίσχυσε αξιόπιστα τις δυνατότητες της αεροπορικής άμυνας της Συρίας, κάτι που σίγουρα υπονοεί πως επαναβαθμονομεί ενεργά την ισορροπική της πράξη και ιδίως την ισραηλινή Διάσταση αυτής. 

Είναι άγνωστο ακριβώς πόσο μακριά θα φτάσει και αν θα περάσει ποτέ τον Ρουβίκωνα για τον οποίο ουσιαστικά πολλοί μη Ρώσοι Ρώσοι (NRPR) εκλιπαρούσαν για να αφήσουν τη Συρία να χρησιμοποιήσει επιτέλους τους S-300 για να καταρρίψει τα ισραηλινά επιτιθέμενα αεροσκάφη, αλλά είναι προφανές πως κάτι έχει αλλάξει παρόλο που οι λόγοι για αυτήν την αισθητή μετατόπιση είναι συζητήσιμοι και θα μπορούσαν ακόμη και να είναι ένας συνδυασμός καθενός από τις τρεις υποθέσεις που περιγράφηκαν προηγουμένως.

Νεότερη Παλαιότερη
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους και δε σημαίνει πως τα υιοθετεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail