Αποστρατιωτικοποίηση (ή λέγε με Κύπρο)

Το Νοέμβριο του 1967, μετά από διακοινοτικές ταραχές στην Κύπρο, η Τουρκία απαίτησε την απομάκρυνση της ελληνικής μεραρχίας που στάθμευε στην μεγαλόνησο (την μεραρχία είχε στείλει εκεί το 1964 η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, για να προστατεύει την Κυπριακή Δημοκρατία από τυχόν τουρκική εισβολή). Η Τουρκία απείλησε την Ελλάδα με πόλεμο εάν η μεραρχία δεν αποσυρόταν άμεσα. 

Μελέτης Η. Μελετόπουλος
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Τα Νέα

Προκειμένου να αποτραπεί ο πόλεμος μεταξύ δύο κρατών μελών του ΝΑΤΟ μεσούντος του Ψυχρού Πολέμου, η αμερικανική κυβέρνηση έστειλε τον έμπειρο νομικό Σάϋρους Βανς ως διαμεσολαβητή. Ο Βανς επισκέφθηκε και τις δύο πρωτεύουσες. Οι Τούρκοι ήταν αδιάλλακτοι, ενώ η στρατιωτική χούντα (που είχε καταλάβει την εξουσία δια της βίας από τον Απρίλιο) κάμφθηκε. Τυπικά πρωθυπουργός ήταν ο πρώην εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κόλλιας, αλλά την πραγματική εξουσία ασκούσε η τριανδρία Παπαδόπουλος-Μακαρέζος-Παττακός. 

Σύμφωνα με μία ανέκδοτη πρωτογενή αφήγηση, ο Βανς επισκέπτεται τον Παπαδόπουλο στο γραφείο του και του ζητά επιτακτικά να αποσύρει την μεραρχία από την Κύπρο. Ο Παπαδόπουλος προβάλλει διάφορες δικαιολογίες και ο Βανς σηκώνεται να φύγει. Ο Παπαδόπουλος τρέχει από πίσω του, ο Βανς στρίβει και τον ρωτά: «Θα αποσύρετε την μεραρχία;» Ο Παπαδόπουλος δεν είχε το σθένος να ορθώσει μία κατηγορηματική άρνηση, που θα οδηγούσε τον Βανς ξανά στην Άγκυρα προκειμένου να ασκήσει εκ νέου πίεση στην τουρκική κυβέρνηση (διότι φυσικά δεν επρόκειτο οι ΗΠΑ να επιτρέψουν ενδονατοϊκή σύρραξη). Τελικώς η μεραρχία απεσύρθη και το κύριο εμπόδιο για μία τουρκική εισβολή στην Κύπρο εξαλείφθηκε. Οι Τούρκοι, που παραβιάζουν κατά κανόνα ανοιχτές θύρες, πραγματοποίησαν τελικώς την εισβολή τους εξήμισυ χρόνια αργότερα στην αποστρατιωτικοποιημένη πλέον Κύπρο.

Το σενάριο επαναλαμβάνεται σήμερα στο Ανατολικό Αιγαίο. Οι Τούρκοι υψώνουν το φάσμα του πολέμου απαιτώντας την αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων, η οποία προβλέπεται από την συνθήκη παραχώρησης των νήσων αυτών από την Ιταλία στην Ελλάδα το 1947 (Συνθήκη των Παρισίων, άρθρο 14). Στην συνθήκη αυτή η Τουρκία δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος και ως εκ τούτου δεν έχει ιδιότητα εγγυήτριας δύναμης. Οπότε οι αιτιάσεις της νομικά είναι άτοπες. Το κυριώτερο, όμως, είναι ότι το 1947, όταν υπεγράφη η Συνθήκη, η Τουρκία δεν επεδίωκε όπως σήμερα (και μάλιστα απροκάλυπτα) την κατάληψη του Αιγαίου. Δεν προέβαλε τον ιμπεριαλιστικό στόχο της «γαλάζιας πατρίδας». Δεν απαιτούσε την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης. Δεν είχε συγκροτήσει ολόκληρη αποβατική στρατιά στα παράλια της Μικράς Ασίας. Μόνον ένα κράτος με αυτοκτονικές τάσεις δεν θα προσάρμοζε την άμυνά του μπροστά σε μία τόσο ξεκάθαρη απειλή. Και ορθώς η Ελλάδα μετά το 1974 το έπραξε.

Η Τουρκία επιδιώκει τον αφοπλισμό των ελληνικών νησιών ώστε να προετοιμάσει την (ως συνήθως) εκ του ασφαλούς εισβολή της σε αυτά με αφορμή κάποιο πρόσχημα, όπως π.χ. μια προβοκάτσια στο πεδίο του εργαλειοποιημένου από την τουρκική πολιτική μεταναστευτικού. Η ελληνική κυβέρνηση ορθώς έχει αποκλείσει οιαδήποτε σχετική συζήτηση. Τα Δωδεκάνησα, όπως και ολόκληρο το Αιγαίο, είναι μέρος της ελληνικής επικράτειας όσο η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη. Τυχόν αποδοχή παρεμβατικού ρόλου ή έστω νύξη της Τουρκίας σε αυτά (όπως η απαράδεκτη τουρκική μομφή για την επίσκεψη της Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας στο Καστελόριζο) αποτελεί φινλανδοποίηση, μετατροπή της Ελλάδας σε υποτελές κράτος και ριζική αποκοπή της από τον ευρωπαϊκό πυρήνα. Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει αντιθέτως να αυξήσει περαιτέρω την στρατιωτική θωράκιση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.

Print Friendly and PDF
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.