Ελλήνων βίτσια...

Οι Ελληνες από κάποιο ίσως εμφυτο μαζοχισμό ηδονιζόμαστε με τη θέα και πολύ περισσότερο με το βίωμα των πιο περίεργων καταστάσεων. Και ψυχαγωγούμαστε με την πρόκληση και ενίοτε τη χυδαιότητα που μας "σερβίρουν" από την τηλεόραση και τα κομματικά γραφεία. Ετσι, μπροστά στο Μιθριδατισμό του λαού, οι εκφραστές της εξουσίας ικανοποιούν τα ...βίτσια των Ελλήνων με τίμημα πάντα ακριβό. Και είναι πολλά τα βίτσια των Ελλήνων. Τόσα πολλά που υποθηκεύουν το μέλλον μας. Και συνεχώς προστίθενται νέα βίτσια.


Του Στέλιου Συρμόγλου

Τα τελευταία 20 χρόνια καταλάβαμε ότι δουλεύουν τα κορόιδα και καλοζούν οι έξυπνοι. Πρώτοι διδάξαντες οι πολιτικοί στην πλειοψηφία τους ανεπάγγελτοι και μόνιμοι θαμώνες στο ενδιαίτημα των κηφήνων. Είπαμε λοιπόν: Κάτω τα κορόιδα. Με άλμα επί κοντώ περάσαμε στην από εκεί μεριά. Στους "έξυπνους". Το αποτέλεσμα; Να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε. Σε τι; Στο ποιος κουτός θα δουλέψει για να φάνε οι "έξυπνοι". Να ο πληθωρισμός, να η ανεργία, να η πτώση της παραγωγικότητας, να το εξωτερικό χρέος, να η γενίκευση της δυσβάστακτης φορολογίας, να η χρόνια λιτότητα. Για χρόνια περίμεναν οι Ελληνες να φτωχύνουν ο Λάτσης, ο Βαρδινογιάννης, ο Κόκκαλης, γιατί πειστήκανε ότι δεν πρόκειται να γίνουν σαν κι αυτούς. Ακριβό βίτσιο η εκδίκηση.

Και εκεί που έψαχνε ο Ελληνας να βρει "κορόιδα" να δουλεύουν γι' αυτόν, ενώ αυτός θα καθότααααν, σήμερα ψάχνει με αγωνία το μεροκάματο, που δύσκολα το εξασφαλίζει, για να επιβιώσει...Διαβρωτικό βίτσιο η κουτοπονηρία και η φυγοπονία.

Βίτσο μας δεν ήταν και εν πολλοίς είναι η παθητική παρακολούθηση των σκανδάλων και της διαφθοράς στο δημόσιο βίο; Οταν "έσκασε μύτη" το πρώτο μεγάλο σκάνδαλο πριν από χρόνια με τον Κοσκωτά, λυσάξαμε οι Ελληνες. Οταν βγήκε το δεύτερο, το τρίτο, το τέταρτο, το μυριοστό, συνηθίσαμε. Ούτε παραιτήσεις αρμοδίων, ούτε πολιτικές αναταράξεις. Κάποιοι Ελληνες με ροπή έστω στην αντίδραση νιώθουν ως οι έσχατοι των ρομαντικών...Το βίτσιο του Ελληνα είναι ότι η στενοχώρια του δεν είναι η κομπίνα, αλλά για το ότι είναι εκτός κομπίνας. Αυτό ήταν πάγια πρακτική για χρόνια...Στη ψυχολογία του Ελληνα, αφού πέρασε από τη θεωρία "η δουλειά είναι δουλεία", έφτασε στη λατρεία της κομπίνας. Πάλι είχε καλούς "δασκάλους", τους πολιτικούς.

Δεν είναι βίτισο το σύνδρομο της προδευτικότητας; Εχει αποδιαλύσει την ελληνική κοινωνία. Την λεγόμενη "προοδευτικότητα" που επί χρόνια μονοπωλούσε η Αριστερά, χωρίς όμως ευρύτερους αποδέκτες, εκμεταλλεύτηκε δεόντως ο Ανδρέας Παπανδρέου με το σοσιαλισμό χωρίς σοσιαλισμό, με αποτέλεσμα να περάσουμε στη σοσιαλμανία. Κι αυτή η μανία έγινε προιόντος του χρόνου σχιζοφρένεια πολιτική και κοινωνική, γιατί ακριβώς έχασε το μύθο της λογικής αιτιολογίας της "δεξιάς". Δεν είναι βίτσιο; Το να επιμένεις σοσιαλιστικά χωρίς σοσιαλισμό ή θρησκευτικά χωρίς θρησκεία; Η "προοδευτικότητα" έμεινε μετέωρη με το πραγματοποιούμενο άλμα στο κενό...

Αλλο βίτσιο μας; Η αποδοχή της "στιλιζαρισμένης" πολιτικής φρασεολογίας, χωρίς να χρεώνεται με τίποτα. Να παρατηρούμε την πολιτική πράξη να έχει καταντήσει μανιέρα. Στην Ελλάδα λόγος για επανάσταση στους διαφόρους τομείς ευθύνης, δεν μπορεί να γίνει. Οι Ελληνες έχουμε γενικά την εντύπωση ότι αρκετά δημιουργήσαμε ως πανάρχαιος λαός. Οπότε αποφασίσαμε ότι αρκετά πια! Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η ρεμούλα, η πρεμούρα και η μακροπρόθεσμη αμαρτία. Είναι βίτσιο; Οχι δα, υποστηρίζουν οι "ψαγμένοι". Είναι απελευθέρωση από το άγχος του εθνικού μεγαλείου!..

Εκεί που είμαστε αφοσιωμένοι και πιστοί ανταρτεύουμε. Εκεί που αγαπάμε με πάθος, αίφνης κατεβάζουμε ρολά. Εκεί που ηλεκτριζόμαστε από μια ιδέα, μας καταλαμβάμνει η παραζάλη και εμφανίζουμε αυτοκαταστροφικές τάσεις. Βίτσιο βαρβάτο, δηλαδή. Κι όσο όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν με τους ξένους, "τρωγόμαστε" μεταξύ μας και συχνά τα ξαναβρίσκουμε. Οταν όμως πίσω από τα βιτσιόζικα καμώματά μας ενεδρεύει το ξένο και μακροπρόθεσμο συμφέρον, κάποιαν ώρα χανόμαστε. Αυτό που παραγματικά συγκινεί το απωθούμε. Αλλωστε, οι βαθιές συγκινήσεις απαιτούν και αυστηρή προσαρμογή. Κάποτε ήμαστα φιλόσοφοι. Τώρα γίναμε θυμόσοφοι. Θέλουμε πάντα ισότητα στο υλικό αποτέλεσμα. Ξεχνάμε τθις άνισες διαδρομές, που διανύσαμε από τη σύλληψη των ιδεών και των επιδιώξεων, ως το αποτέλεσμα.

Μιλάμε για τα πιο περίεργα πράγματα με μια σπάνια ευκολία. Με το βίτσιο μας δεχόμαστε το γεγονός ότι ο κρατικός κορβανάς γεμίζει με το ζουμί των αγροδίαιτων χελώνων, των απλών εργαζομένων. Μας έγινε βίτσιο και μάλιστα ιδιαίτερα "μοδάτο" η ξενολεξιλαγνεία. Λέξεις που "τραυμάτισαν" τη γλωσσική μας ευαισθησία, που σταδιακά αμβλύνεται και εμείς μένουμε μ' ένα γλωσσικό όργανο που τείνει να καταντήσει βάρβαρο. Και βέβαια ως βιτσιόζοι παρακολουθούμε το φαύλο κύκλο και το κακό που συντελειται στη παιδεία.

Αλλο βίτσιο μας; Μας ελκύουν οι βλάκες των μηχανισμών της πολιτικης. Τους έχουμε συνδέσει βέβαια με το "βόλεμα" και το "ρουσφέτι". Αυτά τα νήπια του μυαλού με απογυμνωμένο το κοινωνικό συναίσθημα, μοιάζουν με όντα αποχαυνωμένα, που γίνονται μια φρικτή πληγή για τον πολίτη, για την κοινωνία, για το κράτος και φυσικά για το κόμμα που τους προωθεί σε θέσεις ευθύνης. Τα τηλεοπτικά παράθυρα της δημοσιογραφικής αθλιότητας είναι γεμάτα κάθε βράδυ από αυτούς τους "επαίοντες" της βλακείας.

Στον Μολώχ πολιτικών σκοπιμοτήτων, με τη βιτσιόζικη ανοχή μας, το έθνος των Ελλήνων κινδυνεύει να αποκοπεί από την ιστορική του συνέχεια και συνέπεια. Πότε θα καταλάβουμε ότι δεν έχουμε άλλο σκαρί από το έθνος; Να το καταποντίσουμε; Με τι θα ταξιδέψουμε στην ιστορία;
Νεότερη Παλαιότερη
--------------
Ακούστε το τελευταίο ηχητικό από τη ΜΕΣΗ ΓΡΑΜΜΗ


Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους και δε σημαίνει πως τα υιοθετεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail