 |
| σκίτσο με chatgpt |
Του Στρατή Μαζίδη
Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έβαλε τα χεράκια του και έβγαλε τα ματάκια του την περίοδο 2015-2019 αλλά και 2019-2023.
Η αντισυστημικότητά του εξαντλήθηκε στην απουσία γραβάτας. Όταν έσφιξαν τα πράγματα και ο ελληνικός λαός, με το 62% του δημοψηφίσματος, έδωσε εντολή για σύγκρουση με τους δανειστές, η κυβέρνηση Τσίπρα υπέγραψε τελικά το τρίτο μνημόνιο. Τα γκόου μπακ έγιναν παρακάλια.
Παράλληλα επέλεξε να επαναφέρει στην κορυφή της πολιτικής ατζέντας το ζήτημα των Σκοπίων και να το "λύσει" με μια συμφωνία, την οποία η άλλη πλευρά παραβιάζει συστηματικά και αγνοώντας παράλληλα τα μεγάλα συλλαλητήρια σε Θεσσαλονίκη - Αθήνα.
Επίσης, όσα χρήματα μπόρεσε να μοιράσει, αντί να τα κατευθύνει σε οριζόντια μέτρα για όλους -όπως, για παράδειγμα, μια γενική μείωση του ΕΝΦΙΑ- προτίμησε να τα διαθέσει σε επιμέρους κοινωνικές ομάδες, επιλογή που πολλοί εξέλαβαν ως προσπάθεια εκλογικής στόχευσης.
Κάπως έτσι αποχαιρέτησε την κυβέρνηση και πέρασε στην αντιπολίτευση με μια απροσδόκητα αξιοπρεπέστατη ήττα.
Ωστόσο ακολούθησαν τα χρόνια της πανδημίας, το κλείσιμο των πάντων, η πίεση προς εκατομμύρια Έλληνες να εμβολιαστούν, η περιθωριοποίηση όσων διαφωνούσαν και το πρόστιμο στους ηλικιωμένους. Σε μια περίοδο κατά την οποία πολλοί περίμεναν μια πολύ πιο δυναμική αντιπολίτευση απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά τη γνώμη μου, στάθηκε κατώτερος των περιστάσεων και πυροβόλησε ακόμη μία φορά το πολιτικό του κεφάλι.
Τι κοινό έχουν όλα τα παραπάνω; Την υπογραφή του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος αργότερα αποχώρησε από την ηγεσία, στη συνέχεια παραιτήθηκε από βουλευτής και τελικά απομακρύνθηκε από την ενεργό πολιτική, αφήνοντας πίσω του ένα κόμμα του οποίου την πτωτική πορεία καθόρισε σε μεγάλο βαθμό.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε μια έντονη περίοδο επί Κασσελάκη και στη συνέχεια εξελέγη πρόεδρος ο Σωκράτης Φάμελλος. Εκείνος παρέλαβε ένα κόμμα που, παρά τα προβλήματά του, εξακολουθούσε να καταγράφει μονοψήφια αλλά υπαρκτά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις. Σήμερα, αντί να παρουσιάζει σημάδια ανάκαμψης, εμφανίζεται ακόμη πιο συρρικνωμένο.
Και ποια είναι η εικόνα που εκπέμπει η σημερινή ηγεσία; Να παρακαλά πολιτικά τον άνθρωπο του οποίου οι επιλογές οδήγησαν τον ΣΥΡΙΖΑ στη μακρά παρακμή του, έναν άνθρωπο που έχει επιλέξει να κρατά αποστάσεις από το κόμμα, να επιστρέψει και να τους πάρει μαζί στις εκλογές.
Κάπου εδώ γεννάται και ένα ζήτημα πολιτικής αξιοπρέπειας. Αν πιστεύεις ότι μπορείς να οδηγήσεις ένα κόμμα, το οδηγείς. Αν θεωρείς ότι δεν μπορείς, το λες καθαρά. Δεν μπορείς όμως να εμφανίζεσαι να περιμένεις τη σωτηρία από κάποιον που έχει ήδη επιλέξει να αποχωρήσει και μέχρι στιγμής δεν δείχνει καμία διάθεση να σε πάρει στο πλευρό του.
Την ίδια ώρα, μόνο ο Νίκος Παππάς σχολιάζει εύστοχα τη στάση όσων προκρίνουν ακόμη και τη μη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, ενώ οι ίδιοι εμφανίζονται έτοιμοι να εγκαταλείψουν το κόμμα.
Τελικά τι έχει μεγαλύτερη σημασία; Να μείνεις όρθιος πολιτικά ή να εξασφαλίσεις άλλη μία βουλευτική θητεία;
Κατά τη γνώμη μου, ο μόνος κορυφαίος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ που άσκησε σταθερά μαχητική αντιπολίτευση από το 2019 μέχρι σήμερα είναι ο Παύλος Πολάκης. Δεν είναι τυχαίο ότι βρίσκεται διαρκώς στο πολιτικό στόχαστρο και θα χαροποιήσει πολλούς μια ενδεχόμενη απουσία του από την επόμενη βουλή.
Εν πάση περιπτώσει, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται εδώ και χρόνια σε μηχανική υποστήριξη. Επί Σωκράτη Φάμελλου, όμως, η κατάσταση όχι μόνο δεν βελτιώθηκε, αλλά επιδεινώθηκε αισθητά, με το κόμμα να εμφανίζεται πλέον δημοσκοπικά στα όρια της πολιτικής επιβίωσης.
Θα εκπνεύσει οριστικά ή θα του δοθεί ακόμη μία ευκαιρία; Και αν ναι, με ποιον;
Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έβαλε τα χεράκια του και έβγαλε τα ματάκια του την περίοδο 2015-2019 αλλά και 2019-2023.
Η αντισυστημικότητά του εξαντλήθηκε στην απουσία γραβάτας. Όταν έσφιξαν τα πράγματα και ο ελληνικός λαός, με το 62% του δημοψηφίσματος, έδωσε εντολή για σύγκρουση με τους δανειστές, η κυβέρνηση Τσίπρα υπέγραψε τελικά το τρίτο μνημόνιο. Τα γκόου μπακ έγιναν παρακάλια.
Παράλληλα επέλεξε να επαναφέρει στην κορυφή της πολιτικής ατζέντας το ζήτημα των Σκοπίων και να το "λύσει" με μια συμφωνία, την οποία η άλλη πλευρά παραβιάζει συστηματικά και αγνοώντας παράλληλα τα μεγάλα συλλαλητήρια σε Θεσσαλονίκη - Αθήνα.
Επίσης, όσα χρήματα μπόρεσε να μοιράσει, αντί να τα κατευθύνει σε οριζόντια μέτρα για όλους -όπως, για παράδειγμα, μια γενική μείωση του ΕΝΦΙΑ- προτίμησε να τα διαθέσει σε επιμέρους κοινωνικές ομάδες, επιλογή που πολλοί εξέλαβαν ως προσπάθεια εκλογικής στόχευσης.
Κάπως έτσι αποχαιρέτησε την κυβέρνηση και πέρασε στην αντιπολίτευση με μια απροσδόκητα αξιοπρεπέστατη ήττα.
Ωστόσο ακολούθησαν τα χρόνια της πανδημίας, το κλείσιμο των πάντων, η πίεση προς εκατομμύρια Έλληνες να εμβολιαστούν, η περιθωριοποίηση όσων διαφωνούσαν και το πρόστιμο στους ηλικιωμένους. Σε μια περίοδο κατά την οποία πολλοί περίμεναν μια πολύ πιο δυναμική αντιπολίτευση απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά τη γνώμη μου, στάθηκε κατώτερος των περιστάσεων και πυροβόλησε ακόμη μία φορά το πολιτικό του κεφάλι.
Τι κοινό έχουν όλα τα παραπάνω; Την υπογραφή του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος αργότερα αποχώρησε από την ηγεσία, στη συνέχεια παραιτήθηκε από βουλευτής και τελικά απομακρύνθηκε από την ενεργό πολιτική, αφήνοντας πίσω του ένα κόμμα του οποίου την πτωτική πορεία καθόρισε σε μεγάλο βαθμό.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε μια έντονη περίοδο επί Κασσελάκη και στη συνέχεια εξελέγη πρόεδρος ο Σωκράτης Φάμελλος. Εκείνος παρέλαβε ένα κόμμα που, παρά τα προβλήματά του, εξακολουθούσε να καταγράφει μονοψήφια αλλά υπαρκτά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις. Σήμερα, αντί να παρουσιάζει σημάδια ανάκαμψης, εμφανίζεται ακόμη πιο συρρικνωμένο.
Και ποια είναι η εικόνα που εκπέμπει η σημερινή ηγεσία; Να παρακαλά πολιτικά τον άνθρωπο του οποίου οι επιλογές οδήγησαν τον ΣΥΡΙΖΑ στη μακρά παρακμή του, έναν άνθρωπο που έχει επιλέξει να κρατά αποστάσεις από το κόμμα, να επιστρέψει και να τους πάρει μαζί στις εκλογές.
Κάπου εδώ γεννάται και ένα ζήτημα πολιτικής αξιοπρέπειας. Αν πιστεύεις ότι μπορείς να οδηγήσεις ένα κόμμα, το οδηγείς. Αν θεωρείς ότι δεν μπορείς, το λες καθαρά. Δεν μπορείς όμως να εμφανίζεσαι να περιμένεις τη σωτηρία από κάποιον που έχει ήδη επιλέξει να αποχωρήσει και μέχρι στιγμής δεν δείχνει καμία διάθεση να σε πάρει στο πλευρό του.
Την ίδια ώρα, μόνο ο Νίκος Παππάς σχολιάζει εύστοχα τη στάση όσων προκρίνουν ακόμη και τη μη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, ενώ οι ίδιοι εμφανίζονται έτοιμοι να εγκαταλείψουν το κόμμα.
Τελικά τι έχει μεγαλύτερη σημασία; Να μείνεις όρθιος πολιτικά ή να εξασφαλίσεις άλλη μία βουλευτική θητεία;
Κατά τη γνώμη μου, ο μόνος κορυφαίος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ που άσκησε σταθερά μαχητική αντιπολίτευση από το 2019 μέχρι σήμερα είναι ο Παύλος Πολάκης. Δεν είναι τυχαίο ότι βρίσκεται διαρκώς στο πολιτικό στόχαστρο και θα χαροποιήσει πολλούς μια ενδεχόμενη απουσία του από την επόμενη βουλή.
Εν πάση περιπτώσει, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται εδώ και χρόνια σε μηχανική υποστήριξη. Επί Σωκράτη Φάμελλου, όμως, η κατάσταση όχι μόνο δεν βελτιώθηκε, αλλά επιδεινώθηκε αισθητά, με το κόμμα να εμφανίζεται πλέον δημοσκοπικά στα όρια της πολιτικής επιβίωσης.
Θα εκπνεύσει οριστικά ή θα του δοθεί ακόμη μία ευκαιρία; Και αν ναι, με ποιον;