Τούτος ο λαός, που τον "κανακεύουν" για τη "σοφία" του και για την οξεία αξιολογική του ικανότητα, "πανελίστες" πολιτικοί, δημοσιογράφοι και παντός είδους αυτοαποκαλούμενοι δημοσιολόγοι και αναλυτές, στα παράθυρα της τηλεοπτικής αθλιότητας, γιατί αυτό εξυπηρετεί πάγια και πρόσκαιρα συμφέροντα τους, συνεχίζει να αλαφροπατεί επάνω στα ίχνη της παλιάς πορείας.
Του Στέλιου Συρμόγλου
Μιας αντιαισθητικής και επιπόλαιας πορείας, αρνούμενος να αποκτήσει πανοραμική θέα της πραγματικότητας, ώστε να οδηγηθεί σε κάποιο ξάγναντο...
Ετσι, η διαδρομή στο τέλος παίρνει το χαρακτήρα της δοκιμασίας και συχνά οδυνηρής περιπέτειας, γιατί τα ίχνη τα παλιά, χαραγμένα καθώς είναι στη μνήμη μας, μας αποκαλύπτουν σε εύθετο χρόνο ότι παραμένουμε στάσιμοι και αμετανόητοι για τις επιλογές μας.
Το αληθινό δράμα της ζωής μας είναι ότι η σκέψη περπατάει με βήμα πολύ νωθρό, αδύναμοι να υπερνικήσουμε τη συνήθεια που μας κρατεί δέσμιους απέναντι του ζωντανού σώματος του επικαιρικού γεγονότος, αλλά άφωνους στη δραματική μας σιγή, κυρίως απέναντι στην πραγματικότητα των ραγδαίων μετασχηματισμών. Εμείς εμμένουμε και επιμένουμε να "παγιδευόμαστε" με τα κομματικά τερτίπια και να συρόμαστε από τις εντυπώσεις που θα κομματικά επιτελεία φροντίζουν να δημιουργούν.
Ετσι, "πειθαρχούμε" στα περιστατικά που έρχονται με βιαιότητα στο πολιτικό προσκήνιο και δεχόμαστε ό,τι λάμπει μέσα στο χώρο τον περιγεγραμμένο από την πολιτική επιτηδειότητα, από το θάμβος της συγκυρίας απ' όποιους κι αν εκπροσωπείται.
Ζούμε τη μετατόπιση της σοβαρότητας και των αξιών με την αγίαν αδιαφορία του αναχωρητή και η γωνία του οπτικού μας πεδίου φανερώνει μόνο τον ορίζοντα της στενής περιοχής, όπου έχει σωρευτεί η φτωχή δανεική πείρα. Και η σκιά της επιπολαιότητας στις πολιτικές μας επιλογές και στην εκλογή των εκπροσώπων μας σε θεσμικά όργανα εντός και εκτός Ελλάδας, αν και μας καταπλακώνει, τελικά αποδεικνύουμε ότι από την αγωνία μας απουσιάζει η Αγωνία.
Και ανάλαφροι σαν το πούπουλο μετεωριζόμαστε στις απανεμιές, με έκδηλο δισταγμό για τον προσανατολισμό μας, χωρίς το βάρος της τρομακτικής ευθύνης μας. Μια ανύποπτη μακαριότητα που θρέφεται από την υπνωμένη συνείδηση.
Στείλαμε στην Ευρωβουλή κάθε καρυδιάς καρύδι. Οχι ότι στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές "σταυρώσαμε" τους καλύτερους. Που τέτοια αξιολογική δυνατότητα. Στο Ευρωκοινοβούλιο ειδικά στέλνουμε, με εξαίρεση τρείς - τέσσερις σοβαρούς υποψηφίους που "ξέφυγαν" της λαικής λαίλαπας του θάμβους, την προσωποποιημένη μετριότητα ή και γελοιότητα.
Αντιδρούμε σαν χρυσοθήρες θαμπωμένοι από το ισχνό κοίτασμα του εγχώριου glamour. Ενας κλειστός, άγριος υποκειμενισμός με εμφανή στοιχεία γκροτέσκο, ένοικοι της βλακείας και της προχειρότητας, χωρίς συναίσθηση ότι δεν παρακολουθύμε ένα σήριαλ ή ένα reality show, αλλά εκλέγουμε τους εκπροσώπους μας σ' ένα Ευρωπαικό θεσμικό όργανο, όπου λαμβάνονται καίριες αποφάσεις για τη ζωή μας.
Ανύποπτοι του δράματος που υφαίνουμε και χωρίς αίσθηση ενοχής του εκλήματος που διαπράττουμε, συχνά πανηγυρίζουμε με περηφάνεια για τις επιλογές μας, κι ας έχουμε "σφηνωθεί" στον κάλυκα της βλακείας μας, την οποία μας παρουσιάζουν ως "λαική σοφία".
Στο δε πεδίο της αισθητικής στην πολιτική βρίσκουμε πιο εύκολα διατυπωμένη τη ροπή της απομόνωσής μας από το Ωραίο με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη ζωή μας...