Αν "λαός" είναι το σύνολο αυτών που ζουν σε μια χώρα, τότε "έθνος" είναι το σύνολο αυτών που έζησαν, που ζούν και που θα ζήσουν σ' αυτή τη χώρα. Τούτο σημαίνει πως η εξουσία μπορεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να κοροιδεύει έναν λαό. Δεν μπορεί όμως να κοροιδεύει και να κάνει ό,τι θέλει ένα έθνος. Διότι δεν εξουσιάζει ούτε τους νεκρούς του έθνους, ούτε τους αγέννητους.
του Στέλιου Συρμόγλου
Γι' αυτό το έθνος ως υπερεξουσιαστικός οργανισμός και ως ιστορικό μόρφωμα έχει τις δικές του "σταθερές", που δεν μπορεί να τις τροποποιήσει καμία πρόσκαιρη εξουσία. Τέτοια "σταθερά" πρέπει να είναι και η επιδίωξη της αλήθειας από τους πολίτες.Καθαρά πράγματα. Και πρέπει να λέγονται πια με το όνομά τους. Η επιδίωξη της αλήθειας είναι πράξη επαναστατική και απελευθερωτική. Αυτή η αελευθέρωση αίρει και καθαίρει. Η έννοια δε της απελευθέρωσης δεν σημαίνει κάτι το συνθηματολογικό, δεν σημαίνει διολίσθηση στη σπερμολογία ή στον άκρατο λαικισμό, αλλά την τάση του πολίτη να πετάξει τις παρωπίδες του φόβου και των προκαταλήψεων. Να απαλλαγεί από το θάμβος των πολιτικών εντυπώσεων, που συντηρούν την μαθηματικά διαψευδόμενη λαική προσδοκία. Να λειτουργήσει με κριτήρια και αισθητήρια, ώστε να βλέπει με ενάργεια.
Ο τόπος δεν έχει ανάγκη από τους πολιτικούς ψευδοσωτήρες, ούτε από πολιτικούς μεταπράτες των ελπίδων του, που εκποιούν κάθε σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Η πολιτική έχει αξία όταν ανυψώνεται στην έννοια του έθνους. Οχι όταν παρουσιάζει ακαμψία στα κοινωνικά αιτήματα και στην αγωνία της κοινωνίας και συνοδεύεται από την εκπτώχευση των ιδεών, στις οποίες δεν στηρίζεται. Η πολιτική "ευκαμψία", ωστόσο, εμφανίζεται σ' ό,τι αφορά την απρόσκοπτη λειτουργία ενός προκλητικού "συστήματος" θεσμοθετημένων προνομίων, που απολαμβάνουν οι πολιτικοί, οι "κολλητοί" τους εγκάθετοι κρατικοί λειτουργοί κι ένας συρφερτός αυλόδουλων και ερπόντων στους διαδρόμους της εξουσίας...
Πρόκειται για ένα διάλληλο κύκλο πολιτικής πονηρίας, με επίχρισμα πάντα θεσμικό, που σταθεροποιεί τις σατραπείες των φαύλων στην πολιτική. Πρόκειται για τον "ξεπεσμό" της πολιτικής, που εικονογραφείται από τις προκλητικές πράξεις πολιτικών, από την ιδιάζουσα εκείνη φαυλότητα που παρουσιάζεται ως μορφή "εξυπνάδας" μ' όλα τα δομικά στοιχεία της αναισθησίας.
Γι' αυτό πρώην πρωθυπουργοί, υπουργοί και τωρινοί κυβερνητικοί, δεν έχουν ηθικό και κοινωνικό πλέον δικαίωμα να κάνουν δηλώσεις, δακρύβρεκτες ενίοτε, για "θυσίες" του ελληνικού λαού, όταν η θλιβερή κομματική σκυταλοδρομία στο πεδίο της απληστίας, βγάζει όλα τα κόμματα νικητήρια στον ανταγωνισμό της υποβάθμισης της νοημοσύνης του λαού...
Κι όταν μας μιλάνε για...θυσίες του ελληνικού λαού, ας μας προσδιορίσουν τις δικές τους "θυσίες" για τις ανάγκες του λαού. και δεν είναι λαικισμός η επιδίωξη της αλήθειας. Η ετικέτα του λαικισμού εύκολα αποδίδεται σ' όσους αρθρώνουν λόγο αντίδρασης ενάντια στην προκλητική συμπεριφορά των αβούλευτων της Βουλής, σε μια μάλιστα χρονική περίοδο κοινωνικής ανημποριάς και κατήφειας.
Και μπορεί να υπάρχουν ακόμη κοινωνικές ομάδες που χειροκροτούν τους πολιτικούς της απληστίας ή χειροκροτούν ό,τι τους ζητάει λιγότερο μόχθο, σαν να πρόκειται έτσι ν' αυξηθούν οι αποδοχές τους και οι επιδόσεις τους στο παρόν και στο μέλλον, αλλά η αδυσώπητη κοινωνική πραγματικότητα επιβάλλει να λέγονται τα πράγματα με το όνομά τους. Γιατί η "πρόκληση" έχει ονοματεπώνυμο. Είναι πρόκληση ενσαρκωμένη.
Και βιώνουμε αυτή την ενσαρκωμένη πρόκληση, σαν να είχε γράψει για μας ο Ιονέσκο πληθώρα μονόπρακτων του παραλόγου. Και γίνομαι σαφής:
- Πως είναι δυνατόν να ανεχόμαστε έναν πρώην πρωθυπουργό να προκαλεί απροκάλυπτα με τον τρόπο ζωής του; Οταν ο Γιώργος Παπανδρέου με την ψήφο του λαού βρέθηκε από το Μαξίμου στο σπίτι του στην Κηφισιά, αφού ευτέλισε την ελληνική κοινωνία και υποθήκευσε το μέλλον της χώρας, απτόητος συνέχισε την...καλοζωία. Ενεδύθη τον τίτλο του πρώην πρωθυπουργού, εξασφαλίζοντας ομιλίες και διαλέξεις σε πανεπιστήμια, έναντι αμοιβής φυσικά και μετεράπη εσχάτως και σε "περιηγητή" των ελληνικών νησιών, ακολουθούμενος οπωσδήποτε από αστυνομικούς για την προστασία του. Αστυνομικούς των οποίων η διαμονή και ο χρόνος φύλαξης του αβέλτερου και απαίδευτου Γιώργου Παπανδρέου επιβαρύνουν τον δημόσιο κορβανά...
- Πως είναι δυνατόν να ανεχόμαστε τους άλλους πρώην πρωθυπουργούς και προέδρους της Δημοκρατίας, για να μην εξαιρέσω και πρώην υπουργούς, οι οποίοι από το υστέρημα του λαού διαβιούν πλουσιοπάροχα με τα προνόμια που τους έχει εξασφαλίσει σε παρελθόντα χρόνο η Βουλή που δεν βουλεύεται, αλλά βολεύεται;
- Πως είναι δυνατόν να ανεχόμαστε το σφαγιασμό του κράτους πρόνοιας και την κατακρεούργηση μισθών και συντάξεων, για να εξασφαλιστεί...πρωτογενές πλεόνασμα, ενώ παραμένουν διογκωμένοι κατά 20 χιλ ευρώ , συνολικά με τη λειτουργία του γραφείου τους, οι αποζημιώσεις των βουλευτών και οι μισθοί συγκεκριμένων κρατικών λειτουργών;
- Πως είναι δυνατόν να ανεχόμαστε μια μετακίνηση ενός πρώην πρωθυπουργού εντός ή εκτός Ελλάδας, με όλο το προσωπικό που δικαιολογεί ο πρώην θεσμικός του ρόλος, να κοστίζει στο δημόσιο όσο το ετήσιο εισόδημα 10 ή 20 μικροασυνταξιούχων αναλόγως του προρισμού;
- Πως είναι δυνατόν να ανεχόμαστε τα πολυέξοδα ταξείδια υπουργών,αποστολών της Βουλής και του πρωθυπουργού, χωρίς να υπολογίσουμε κόστος και απόδοση τους, που με το σύνολο των παρατρεχάμενων και συμβούλων, δημοσιογράφων, αστυνομικών και "ειδικών" που αποτελούν έναν ολόκληρο λόχο ως συνοδεία, διαμένοντας σε πεντάστερα ξενοδοχεία, προκαλούν την κοινή λογική για την πραγματική τους χρησιμότητα σε σχέση με το κόστος τους;
- Πως είναι δυνατόν να ανεχόμαστε προκλητικές απαιτήσεις κυβερνητικών, και μάλιστα με την προώθηση τροπολογιών στη Βουλή, αυτό το "χωνευτήρι" κάθε αυθαίρετης λογικής, πρόσφατη ήταν του φίλου μου Δημήτρη Αβραμόπουλου, για τη χρησιμοποίηση του κυβερνητικού αεροπλάνου, αλλά και άλλες αξιώσεις μείζονος σημασίας;
Κι όμως τα ανεχόμαστε!.. Η δε επιχειρηματολογία ότι όλα γίνονται νόμιμα προσκρούει μετωπικά στο πολιτικό ήθος και στην κοινωνική ευαισθησία. Οσο δε για την αναγκαιότητα της ευπρόσωπης εκπροσώπησης της χώρας κι άλλα φληναφήματα περί "λαικισμού" των πολιτικών της ευδαίμονος λογικής ή των στρατευμένων κονδυλοφόρων της αποβλακωτικής ενημέρωσης, συχνά ξενοδίαιτης και παραμορφωτικά ιδεολογούσας, μόνο απαξιωτικής αντιμετώπισης χρήζει...
Λαικισμός δεν είναι η επιδίωξη της αλήθειας. Λαικισμός είναι η πολιτική ασάφεια που αντικατέστησε τη σκέψη με το σύνθημα, την κοινωνική ανάλυση με τα πολιτικά προκάτ και το "γίγνεσθαι" με τη βερμπαλιστική αερολογία μηδενίζοντας την πράξη.
Συμπέρασμα: Ολα αυτά τα "τρωκτικά" της πολιτικής ευδαιμονίας, δεν αρκεί που με την ψήφο του λαού πάνε στα σπίτια τους...Αν δεν απεργάζονται δόλια σχέδια επανόδου τους στο πολιτικό προσκήνιο, διάγουν βίο πολυτελή και κάποιοι προκαλούν με τη συμπεριφορά τους. Ολοι αυτοί, που οι πέντε αισθήσεις τους δεν αρκούν για την ικανοποίηση της απληστίας τους, πρέπει να λογοδετήσουν για όσα αρνητικά σώρευσαν κατά τη θητεία τους και να τιμωρηθούν παραδειγματικά, εφόσον υπάρξουν αποδείξεις. Που υπάρχουν... Να εξεταστεί ενδελεχώς κάθε περιουσιακό τους στοιχείο, με δεδομένο ότι οι περισσότεροι εξ' αυτών διαθέτουν αδιαφανή και προκλητικό πλούτο και να "αποψιλωθούν" τα προνόμιά τους.
Και δεν πρόκειται για αλλόκοτο συμπέρασμα. Το επιβάλλει η ιστορική αναγκαιότητα, η αγωνία της εποχής, η απόγνωση της κοινωνίας. Και μπορεί να υλοποιηθεί η "αποκαθήλωση" της προκλητικότητας και της πολιτικής αναισθησίας, με τη βούληση του λαού. Με την κοινωνική πίεση και αντίδραση. Με την αυθόρμητη αντίδραση, όχι απαραίτητα με την ύπαρξη κάποιου "μπροστάρη". Ετσι, γίνονται οι κοινωνικές μεταλλαγές. Ετσι μόνο η Βουλή θα βουλεύεται και θα νομοθετεί για τις ανάγκες του λαού και της κοινωνίας, κι όχι για τις ανάγκες των βουλευτών και των φιλικά προσκείμενων στην εκάστοτε εξουσία κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών...