Του Ευάγγελου Σταυριανάκη. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου σε ένα τραγούδι του λέει ότι θέλει να μείνει οπαδός φανατικός, είναι μάλλον η οπαδοποίηση κομμάτι του DNA των ελλήνων; Δεν νομίζω.
Όλα γύρω μας έχουν του οπαδούς τους , από το ποδόσφαιρο έως την πολιτική. Έχει μπερδευτεί η έννοια θεατής και οπαδός. Ο έλληνας , ο σύγχρονος έλληνας έχει γίνει οπαδός πολλών ιδεών. Έχει ακολουθήσει ανθρώπους που στο πρόσωπό τους έβλεπε μια ιδέα. Ποτέ όμως δεν σκέφτηκε πως υλοποιείται μια ιδέα. Ποτέ δεν σκέφτηκε με λογική εάν η ιδέα που πιστεύει είναι ουτοπιστική ή ουσιαστική ή ρεαλιστική. Πάντα ήταν οπαδός φανατικός. Οι σημαιούλες στις προεκλογικές διαδηλώσεις, τα τύμπανα στα γήπεδα και πολλά άλλα είναι σημάδια της οπαδοποίησης και μάλιστα της φανατικής.
Οι ιδέες όμως είναι σαν τα κάστρα στην άμμο. Κάποια στιγμή πέφτουν. Μετά όμως τι γίνεται; Τίποτα. Περιμένουμε να ακουστεί μια άλλη ιδέα. Οι ιδέες όμως δεν τρέφουν τον λαό. Δεν του δίνουν ψωμί για μια αξιοπρεπή ζωή. Του δίνουν όμως την ώθηση. Υπάρχουν κατά την γνώμη μου δύο είδη πείνας. Το πρώτο είναι της τροφής και το δεύτερο είναι του πνεύματος. Τα χρόνια που πέρασαν ήμασταν η Ουγκάντα του πνεύματος και η Αμερική του πλούτου και της τροφής. Τώρα γίναμε και η Ουγκάντα του πλούτου.
Πρέπει να αλλάξουμε ρότα. Η ιστορία διδάσκει και μάλιστα έχει μεταδοτικότητα ως δασκάλα γιατί απλά ζεις μέσα σε αυτή. Όποιος έχει λίγο μυαλό την καταλαβαίνει. Όταν οι δύο μηχανές του ανθρώπου, το πνεύμα και το σώμα δεν ρυθμιστούν σωστά, η μια δουλεύει περισσότερο ή λιγότερο από την άλλη, τότε έρχεται η στιγμή της αυτορρύθμισης.
Στο χέρι μας είναι να γίνουμε εμείς οι ρυθμιστές των δύο αυτών μηχανών και όχι κάποιοι ξένοι. Αγαπάμε τους ξένους αλλά δεν τους παντρευόμαστε κιόλας, έτσι λέει και το τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου << Σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι>>.