Η Ελλάδα που αντιπροσωπεύει μόλις το 1.88% του Ευρωπαϊκού ακαθάριστου προϊόντος κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα την Ευρωπαϊκή μαζί με την παγκόσμια οικονομία.Δηλαδή, όσο απίστευτο και αν ακούγεται, η παγκόσμια οικονομική σταθερότητα βασίζεται στο αν θα πετύχει τους στόχους του ο κ. Βενιζέλος. Ο οποίος Βενιζέλος πάλεψε με νύχια και δόντια να πιάσει το τιμόνι του... Τιτανικού. Όμως δεν παίζει μόνος του σ’ αυτή τη παρτίδα. Απέναντί του στέκονται οι αγορές ομολόγων, η άτολμη και ανίκανη ευρωπαϊκή ένωση, η Ελληνική κοινωνία και απ' ότι μας λένε, και οι περισσότεροι βουλευτές του κόμματός του.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση μαζί με το ΔΝΤ αναλώθηκαν επί τρία σχεδόν χρόνια στη μεθόδευση ενός απίθανου σχεδίου διάσωσης της Ελληνικής οικονομίας που, όχι απλώς δεν οδηγεί πουθενά, όχι απλώς δεν καλυτερεύουν τα πράγματα, αλλά ούτε καν σε στασιμότητα δεν κάθονται. Παράλληλα, η επιτάχυνση της ελληνικής κρίσης ανέδειξε με τον πλέον δραματικό τρόπο την πρωτοφανή ανικανότητα της Κυβέρνησης Παπανδρέου να τηρήσει τις δεσμεύσεις της. Επεξεργάζεται και ψηφίζει νόμους στους οποίους δεν πιστεύει και άρα δεν εφαρμόζει. Με αποτέλεσμα να είναι υπεύθυνη όχι μόνο για την ντόπια κατάντια, αλλά εκθέτει και από πάνω εκείνους τους Ευρωπαίους ηγέτες που την εμπιστεύτηκαν. Που μας εμπιστεύθηκαν.
Το σοβιετικό κράτος των Αθηνών
Η Ευρωπαϊκή Ένωση μαζί με το ΔΝΤ και τους Έλληνες φίλους τους, δηλαδή το ΠαΣοΚ, το ΛΑΟΣ και η κα. Μπακογιάννη, μαγείρεψαν την συνταγή διάσωσης δείχνοντας μεγάλη εμπιστοσύνη στο κράτος και τις δομές του. Αγνόησαν επιδεικτικά όσους φώναζαν ότι οι ευαίσθητοι κρίκοι της Ευρωπαϊκής οικονομίας (όπως η Ελλάδα) δεν έχουν κρίση δανεισμού αλλά κρίση ανάπτυξης. Και όταν δανείζονται οι χώρες με κρίση ανάπτυξης δεν πρέπει να σπαταλούν τα δανεικά για να συντηρούν αυτές τις αγκυλώσεις που φρέναραν την ανάπτυξη και που πυροδότησαν πληθωριστικές πιέσεις. Τα χρήματα κανονικά έπρεπε να δαπανώνται για την άρση των αγκυλώσεων, της γραφειοκρατίας, των εμποδίων εισόδου και εξόδου επιχειρήσεων σε κλάδους οικονομικής δραστηριότητας, την διόρθωση των στρεβλώσεων στο καθεστώς αδειοδοτήσεων.
Το σοβιετικό κράτος των Αθηνών επιμένει να καλλιεργεί τις δομές που φρέναραν την ανάπτυξη του τόπου. Δεν μπορεί ούτε θέλει να παραδεχθεί ότι οι υπηρεσίες και οι δομές του είναι εθισμένες στην απραξία, στην καθυστέρηση και στην άνευ λόγου παρακώληση του επενδυτή. Και σαν να μην έφταναν οι εκατοντάδες χιλιάδες σελίδες νόμων και εγκυκλίων που έξυπνα και όμορφα αντιφάσκουν αλληλοαναιρούμενες, εσχάτως αποκτήσαμε και κρατική οικολογική συνείδηση τρομάρα μας! Αλλά μ' αυτό θα ασχοληθούμε σε επόμενο άρθρο.
Το σοβιετικό κράτος των Αθηνών επιμένει λοιπόν σε κακόμοιρες, παρωχημένες και απάνθρωπες συνταγές συγκράτησης των εξόδων. Εκμηδένισε το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, σταμάτησε τις πληρωμές των δεδουλευμένων προς όσους παρείχαν έργο και υπηρεσίες. Αδιαφόρησε για το ΕΣΠΑ και τα κονδύλια του μουχλιάζουν. Αδιαφόρησε ακόμα και για τα προγράμματα στήριξης της ανεργίας όπως μάθαμε σήμερα το πρωί (7/10/2011). Σταμάτησε δηλαδή τη ροή του χρήματος προς την αγορά, την πλέον κρίσιμη στιγμή που η προφανής ενέργεια ήταν (και είναι ακόμη) ακριβώς το ανάποδο: Η επίθεση κατά μέτωπο στην αγορά με χρήμα! Με χρήμα και με παράλληλη κατάργηση εκείνων των αναχρονιστικών μισο-σοσιαλιστικών και μισο-καπιταλιστικών δομών που μας έφεραν ως εδώ.Αλλά το σοβιετικό κράτος των Αθηνών επιμένει στο κρατικίστικο μοντέλο ανάπτυξης και όταν ακούει για "κατάργηση των αναχρονιστικών μισο-σοσιαλιστικών και μισο-καπιταλιστικών δομών που μας έφεραν ως εδώ", καταλαβαίνει πολύ καλά ότι αυτό ισοδυναμεί με την κατάργηση του εαυτού του. Κατάργηση δηλαδή του Μπρεζνιεφικού μοντέλου εικονικής ανάπτυξης που να ελέγχει την ανάσα και την εκπνοή οιασδήποτε οικονομικής μονάδας αναπτύσσεται στα όρια της δικαιοδοσίας του. Που νομίζει ότι οικονομική ανάπτυξη είναι το να μεγαλώνει το μέγεθος και η επιρροή του κράτους.
Διότι κυριαρχεί η πολιτική δειλία
"Πολιτική γενναιότητα" δεν σημαίνει να επιβάλεις με το στανιό μια ενδεχομένως αδιέξοδη πολιτική επειδή απλά έτσι αποφασίσθηκε. Πολιτική γενναιότητα σημαίνει να αντιλαμβάνεσαι εγκαίρως το πιθανό αδιέξοδο και να αλλάζεις δρόμο. Με οποιοδήποτε πολιτικό κόστος.
Είναι τόσο ισχυρό το ένστικτο της επιβίωσης που δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι ο κόσμος υποφέρει; Δεν μπορούν να μυρίσουν τα χημικά στο Σύνταγμα; Κλείνουν τα μάτια στις αυτοκτονίες και στο πάρτι της τοκογλυφίας που έχει στηθεί ανά την επικράτεια; Δεν αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των στιγμών;
Ναι, είναι δυνατόν.
Διότι κυριαρχεί η πολιτική δειλία.
Καλή δύναμη,
Κώστας Κουρούνης
Υστερόγραφο
Από το ΠαΣοΚ που με επιστημονικό τρόπο οικοδόμησε αυτό το κρατικίστικο μοντέλο δεν περιμένουμε απολύτως τίποτα. Δεν μπορεί να βάλει τα χέρια του και να βγάλει τα μάτια του. Πρέπει όμως κάποτε η Αντιπολίτευση και κυρίως η Νέα Δημοκρατία να αντιπολιτευθεί με σοβαρότητα, χωρίς να υπογράψει γραμμάτια με κοινωνικές ομάδες και, κυρίως, χωρίς μισόλογα. Ο κόσμος μπορεί να μην αντιλαμβάνεται καθαρά τα... μακροοικονομικά νούμερα και τις εναλλακτικές αναπτυξιακές πολιτικές, όμως τα μισόλογα τα πιάνει στον αέρα!