Στη χώρα της υπερβολής, δεν εξαιρέθηκε κανείς. Το ίδιο και ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής. Το μεγαλύτερο διάστημα της διακυβέρνησής του εθεωρείτο το βαρύ χαρτί της κυβέρνησης και πολιτικό κεφάλαιο για τον τόπο. Ύστερα μετετράπη σε «κουρασμένο», «τεμπέλη», «αδιάφορο» και «πλαδαρό». Κατόπιν σε «εξαφανισμένο» και «αναίσθητο» που καλοπερνάει μακριά από τις σκοτούρες. Εσχάτως δε, σε «ήρωα» που είπε την αλήθεια στον ελληνικό λαό ενώ όλες οι μυστικές υπηρεσίες είχαν βαλθεί να τον θέσουν εκτός παιχνιδιού τιμωρώντας στρατηγικές επιλογές του.
[caption id="attachment_3404" align="alignleft" width="50"]
του Στρατή Μαζίδη[/caption]Η αλήθεια είναι πως η ανάδειξη του κου Καραμανλή το 1997 σε πρόεδρο της Ν.Δ. δημιούργησε ελπίδες και προσδοκίες σε πολλούς, η περίεργη όμως νύχτα των εκλογών του 2000 οδήγησε αρκετούς σε μια επανεξέταση των όσων πίστευαν. Πάρα ταύτα εξελέγη πανηγυρικά πρωθυπουργός το 2004 - ενώ εθεωρείτο σχεδόν βέβαιο ότι θα είχε το λιγότερο 8 έτη θητείας μπροστά του - με κεντρικό σύνθημα την επανίδρυση του κράτους που ο κόσμος αγκάλιασε γιατί είχε μπουχτίσει από το έκτρωμα-κράτος των προκατόχων του. Βέβαια η επανίδρυση προϋποθέτει τομές και ρήξεις. Μολονότι η νέα τότε κυβέρνηση ανέλαβε μέσα σε ένα περιβάλλον εθνικής ανάτασης (euro 2004, Ολυμπιακοί Αγώνες, eurovision 2005) και αν θέλετε ανοχής του λαού για κάποιες ουσιαστικές τομές ώστε να αλλάξει η χώρα, η όλη προσπάθεια του τότε φερέλπιδος πρωθυπουργού εξαντλήθηκε σε μια φράση κάποιο μεσημέρι περί 2-3 νταβατζήδων που κυβερνούν τη χώρα κατά τη διάρκεια μιας εύθυμης κατάστασης σε κεντρική σουβλακερί στο Μοναστηράκι. Άλλωστε ο πλήρης εκτροχιασμός των δημοσιονομικών επήλθε επί «επανίδρυσης» ενώ το δημόσιο αντί να περιοριστεί, μεγάλωσε περισσότερο.
Ο πρωθυπουργός ουδέποτε εμφανιζόταν. Βουβός ως ο Βούδας. Φθείρονταν οι υπόλοιποι και όποτε χρειαζόταν, άφθαρτος γαρ, προέβαινε σε κάποιο διάγγελμα αποκαθιστώντας την εικόνα της κυβέρνησης σε κοινωνία και δημοσκοπήσεις. Και όμως μη κάνοντας σχεδόν τίποτε όσον αφορά το να αλλάξει τη χώρα κατάφερε να επανεκλεγεί με σημαντική διαφορά το 2007. Η αλήθεια όμως είναι πως δεν είχε κανένα σπουδαίο αντίπαλο.
Δεν έκανε τίποτε για να αποτρέψει τη φθορά, για να σταματήσει τη φωτιά που σε λίγο καιρό θα γιγάντωνε για να τον φάει.
Σε κάποια στιγμή, αφού πια είχε πηδήξει από το πλοίο, μάθαμε πως είχε δηλώσει κουρασμένος. Αργότερα ακούστηκε πως επρόκειτο για φήμη που κυκλοφόρησε για να υποτιμηθεί ακόμη περισσότερο. Πάρα ταύτα όμως ως κουρασμένος δε συμπεριφερόταν; Κι αναρωτιέμαι, πότε κουραστήκατε κε Καραμανλή; Τι ακριβώς κάνατε και κουραστήκατε; Σας υποχρέωσε κανείς να γίνετε πρωθυπουργός αυτής της χώρας;
Όταν αποφάσισε (;) να ασχοληθεί με τα καθήκοντά του ήταν πλέον αργά καθώς ο αντίπαλός του είχε αποφασίσει να τον γκρεμοτσακίσει. Και τότε ναι, είπε την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Αφού φόρεσε το σωσίβιό του, μπήκε στη σωστικό λέμβο και απομακρύνθηκε από το βυθιζόμενο πλοίο, ναι, τότε είπε την αλήθεια. Τότε φώναξε «βουλιάζουμε!». Όσο όμως ήταν πλοίαρχος στο πλοίο δε μας ανέφερε τι ακριβώς έκανε για να αποφύγουμε τον πάτο. Διότι στον αντίποδα θα μπορούσε ως υπεύθυνος πολιτικός ανήρ να πει την αλήθεια αλλά όχι να φύγει, να κυβερνήσει σωστά κι ας ανατρεπόταν το Μάρτιο του 2010.
Μετά ακολούθησαν μια σειρά δημοσιευμάτων ότι είναι αναίσθητος, καλοπερνάει, την έκανε κι έφυγε κτλ. συνοδευόμενες από φωτογραφίες πρωινών βουτιών και υποτιμητικά σχόλια ως προς το εκτόπισμά του.
Τώρα με τον κατήφορο που έχει πάρει αυτή η χώρα, παρουσιάζεται ως ήρωας και ότι πλήρωσε το veto στο Βουκουρέστι, το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν για την Κύπρο ή την υποτιθέμενη φιλορωσική πολιτική του. Οι θεωρίες μάλιστα λένε πως στοχοποιήθηκε για τις επιλογές του. Κι αναρωτιέμαι; Κοροϊδευόμαστε;
Στο σχέδιο Ανάν ούτε ναι είχε πει, ούτε όχι. Να δεχθούμε τα σενάρια ότι σιωπηλά είχε συνεννοηθεί με τον αείμνηστο Τάσσο Παπαδόπουλο. Το θάρρος όμως του τελευταίου, όντας ασθενής, να προβεί σε εκείνο το ιστορικό διάγγελμά του, δεν το είχε. Σήμερα η Κύπρος απολαμβάνει της διεθνούς προστασίας ενώ εμείς ετοιμαζόμαστε να δούμε την Τουρκία να τσαμπουκαλεύεται για άλλη μια φορά στο Αιγαίο.
Όσον αφορά το Βουκουρέστι ο οποιοσδήποτε να πήγαινε εκεί θα έθετε veto, ακόμη κι ο Yiorgos, φαντάζομαι (αλλά δε θα έβαζα και το χέρι μου στη φωτιά)... Εκτός αν μετά τις συνεδριάσεις δεν επρόκειτο να επιβιβαστεί σε αεροπλάνο με προορισμό την Ελλάδα.
Για τη Ρωσία, απλά μπορούμε να πούμε ότι την αντιμετώπισε φιλικότερα από άλλους. Ουδέποτε όμως έκανε καμία ουσιαστική στροφή. Π.χ. ο αγωγός είναι μια υπόθεση από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Ενώ όσον αφορά θέματα εξοπλισμών προτιμήσαμε τα ακριβότερα F-16 από τα πολύ ανώτερα σε επιδόσεις και φθηνότερα Sukhoi. Τέλος ας μην ξεχνάμε ότι τοποθέτησε υπουργό εξωτερικών μια φιλοαμερικανή. Η στροφή του τέως πρωθυπουργού προς τη Ρωσία, απλά ομοιάζει με τον παντρεμένο που προσεκτικά ώστε να μη τον δει η γυναίκα του, λοξοκοιτάζει κάποια όμορφη παρουσία που μπορεί να περάσει από μπροστά. Το πολύ πολύ να ταξιδέψει με τη φαντασία του για λίγες στιγμές, μέχρις εκεί όμως. Αν είχε υπάρξει πραγματική αλλαγή πολιτικής, αυτή τη στιγμή ούτε θα ήμασταν διεθνώς ξεφτύλες ούτε οι Τούρκοι είτε δια αέρος είτε δια θαλάσσης θα είχαν μετατρέψει σε σουρωτήρι το Αιγαίο. Τα προβλήματα με τους γείτονες θα τα είχαν λύσει δυναμικά άλλοι.
Ο Κώστας Καραμανλής το είδε, το αποφάσισε αλλά τελικά δεν το τόλμησε.
Τώρα λοιπόν σιγά σιγά και μετά την ηρωοποίησή του ακούγονται ψίθυροι επαναφοράς του στο προσκήνιο όπως ότι είναι νέος για σύνταξη, πως τώρα δικαιώνεται, ότι ετοιμάζεται να μιλήσει κτλ. Δε λέω,
- μπορεί να είχε την ορέξη να αλλάξει τη χώρα, δεν είχε όμως τη διάθεση να συγκρουστεί.
- μπορεί να είχε την αξιοπρέπεια να μην ταυτιστεί με τον απάνθρωπο βιασμό που υφίσταται σήμερα η ελληνική κοινωνία, δεν είχε όμως τη διάθεση να πολεμήσει για να την αποφύγουμε και δε σημαίνει ότι δε φέρει σημαντικές ευθύνες για τη σημερινή μας κατάσταση.
- μπορεί να ήθελε να απαλλαγούμε από δήθεν συμμάχους, δεν είχε όμως το θάρρος να το κάνει
- μπορεί να είπε την αλήθεια, δεν το έκανε όμως όταν έπρεπε και όσο έπειθε
Εν τέλει μπορεί να ήθελε να κυβερνήσει, αλλά για λόγους που μόνο ο ίδιος γνωρίζει, δεν το έπραξε. Έχουν ακουστεί πολλά όπως ότι τον απειλούσαν, τον παρακολουθούσαν κτλ, και ερωτώ ξανά; ΤΙ ΕΚΑΝΕ; Ένας πρωθυπουργός οφείλει να έχει τα κότσια που απαιτεί η θέση ευθύνης του.
Ίσως επιθυμεί να επανέλθει, πρώτα όμως οφείλει να δώσει απαντήσεις στον ελληνικό λαό. Πρέπει να μιλήσετε κε Καραμανλή, πρέπει να εξηγήσετε γιατί φύγατε μια ώρα νωρίτερα για να παραδώσετε τους Έλληνες στο δήμιο τους.
Όσον αφορά την ηρωοποιήση του, ας τον βάλουμε δίπλα στον Παύλο Μελά, το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, το Γεώργιο Καραϊσκάκη, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, το Λεωνίδα, το Μιλτιάδη και να δούμε αν ταιριάζει η εικόνα του στο κάδρο...
Θα κλείσω με τα λόγια του Μητροπολίτη Σμύρνης και εθνομάρτυρα Χρυσοστόμου σε μια επιστολή του προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο λίγα 24ωρα πριν το μαρτυρικό του τέλος για τα τεκταινόμενα στη Μικρά Ασία «Φέρετε μέγιστον της ευθύνης βάρος!». Αν λοιπόν σκοπεύετε να επανέλθετε κε Καραμανλή, τότε οφείλετε να έχετε πάντοτε στο νου σας τα λόγια του ιεράρχη, ο οποίος δε την κοπάνησε όπως θα μπορούσε να είχε πράξει αλλά παρέμεινε ως το τέλος...