Η πολεοδόμος Μαργαρίτα Καραβασίλη βάζει τα πράγματα στη θέση τους αποκαλύπτοντας το όργιο των αυθαιρεσιών που έκαναν το Μάτι στάχτη και κάρβουνο

Η πολεοδόμος Μαργαρίτα Καραβασίλη βάζει τα πράγματα στη θέση τους αποκαλύπτοντας το όργιο των αυθαιρεσιών που έκαναν το Μάτι στάχτη και κάρβουνο. Εξιστορεί η ίδια με ανάρτησή της στο facebook τις πιέσεις που είχε δεχθεί κατά τη δεκαετία του 1990 για να "τροποποιήσει" το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο:

Κάθε φυσική καταστροφή στον τόπο μας εκτός από τις τραγικές συνέπειες που έχει στο περιβάλλον, στην κοινωνία και στην οικονομία, αναδεικνύει ή καλύτερα ξεσκεπάζει την ηλιθιότητα των αναπτυξιακών επιλογών μας. Αυτή τη φορά, αυτή η πυρκαγιά στην ανατολική Αττική ξεσκεπάζει το παζλ διαχρονικών ατομικών και συλλογικών ευθυνών. Κάποτε κατά την δεκαετία του '90 είχα στην ευθύνη μου την εκπόνηση του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου του Δήμου Νέας Μάκρης, στον οποίο ανήκει διοικητικά και η πληγείσα περιοχή στο Μάτι. Το μεγαλύτερο ποσοστό του Δήμου δεν μπορούσε να ενταχθεί στο σχέδιο πόλης λόγω του δασικού της χαρακτήρα και μη οριοθετημένη ρεμάτων. Ειχα τότε δεχτεί τεράστιες πιέσεις και απειλές για να συμπεριλάβω στο σχέδιο και τους δασικούς θύλακες, μεταξύ των οποίων και της περιοχής στο Μάτι κάτι που προφανώς δεν έκανα. Θυμάμαι ότι το ΓΠΣ Ν. Μάκρης εγκρίθηκε από το ΣτΕ μετά επαίνων... Σήμερα αναρωτιέμαι πόσες τροποποιήσεις του ΓΠΣ έγιναν έκτοτε... αν και πότε εντάχθηκε στο σχέδιο το Μάτι. Και αν έχει ενταχθεί άραγε με ποιες προϋποθέσεις και ποιες θυσίες έγινε...

Σήμερα αναρωτιέμαι πως χρησιμοποιήθηκαν οι διάφοροι νόμοι περί τακτοποίησης ή και νομιμοποίησης αυθαίρετων σε περιοχές σαν το Μάτι όπου, εκτός των άλλων, δεν έχει υλοποιηθεί πολεοδομικός σχεδιασμός ακόμη κι αν υπάρχει καθώς πράξεις εφαρμογής σπάνια έχουν προχωρήσει και εγκριθεί.

Αναρωτιέμαι σήμερα γιατί σωπαίνουμε τελικά όταν αυθαίρετες κατοικίες και παντός είδους κατασκευές κτίζονται πάνω στο κύμα και αποκόπτουν την επικοινωνία με την ακτή...Γιατί σωπαίνουμε όταν κάθε καλοκαίρι βιώνουμε την ασυνειδησια όλων αυτών των αυθαιρετουχων, αλλά και των παραθεριστών που φράζουν με τα αυτοκίνητα τους τις διεξόδους προς τις παραλίες και όχι μόνο...
.
Και όπως έγραψε η φίλη μου η Λένα Λεμπέση
.
"Αυτή είναι όμως η συζήτηση. Θέλουμε οικισμούς στο δάσος? Αν ναι τότε ας αφήσουμε μεγάλους δρόμους, ας καθαρίζουμε τους ακαλύπτου και ας έχουμε δεξαμενες νερού"... Δες τους χάρτες αναδάσωσης στο ΦΕΚ/83/Δ/86. Μεγάλο τμήμα της περιοχής είναι αναδασωτέο"...
.
Χθες χάθηκαν ανθρώπινες ζωές γιατί η πρόσβαση προς τη θάλασσα είχε αποκοπεί, γιατί δεν υπήρχαν δρόμοι για να απομακρυνθούν οι κάτοικοι με τα αυτοκίνητα τους... Γιατί κάποιες κατοικίες δεν τηρούσαν ούτε τους στοιχειώδεις κανόνες ασφαλείας...
Λυπάμαι... Θυμώνω... Κάποιοι αγωνιστηκαμε για να μπεί μία τάξη στον τόπο αυτό με βάση την τέχνη και την επιστήμη και επιπλέον με προσωπικό κόστος... Τίποτα δεν καταφέραμε... Το μόνο κριτήριο που επικράτησε ήταν το βολεμα μιας άνευ ορίων ανάπτυξης και της ικανοποίησης της εκλογικής πελατείας... Λυπάμαι. Πονάω. Θυμώνω... Θαρρώ ότι πιά τίποτα δεν απομένει να πούμε ή να κάνουμε. Ίσως μόνο μία αγκαλιά στον συνάνθρωπο που υποφέρει κι ας είναι κι αυτός μέρος του προβλήματος!!!
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...
loading...