 |
| lamoncloa.gob.es |
Αποτελεί κοινή διαπίστωση εδώ και αρκετά χρόνια πως στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει έλλειμμα ηγεσίας. Δεν υφίστανται πλέον οι πολιτικές προσωπικότητες που ενέπνεαν σεβασμό και είχαν άποψη. Όλοι θυμούνται, για παράδειγμα, τον Χέλμουτ Κολ. Πόσοι όμως γνωρίζουν ποιος είναι ο σημερινός καγκελάριος της Γερμανίας;
Του Στρατή Μαζίδη
Ωστόσο ήρθε σχεδόν από το πουθενά ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ για να υπενθυμίσει τι σημαίνει εθνική ανεξαρτησία και πολιτική ηγεσία.
Ο Σάντσεθ διατύπωσε ένα «Όχι» σε πολλά επίπεδα: όχι στον πόλεμο, όχι στην καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου, όχι στο να γίνει η χώρα του μέρος μιας πολεμικής μηχανής που χτυπά το Ιράν.
Αν στο Ιράν χρειάζεται πολιτική αλλαγή, αυτή πρέπει να έρθει από τους ίδιους τους πολίτες του και όχι από τη Δύση, η οποία, με την ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου πρωθυπουργού Μοσαντέκ για τα πετρέλαια τη δεκαετία του 1950, έβαλε τη χώρα σε μακροχρόνιες περιπέτειες. Οι «ευκαιρίες» δεν προκύπτουν μέσα από την ισοπέδωση και τον θάνατο. Σκοτώνοντας δεκάδες κοριτσάκια μέσα στο σχολείο τους, τι ακριβώς περιμένεις να πετύχεις;
Αυτό όμως δεν άρεσε στον νάρκισσο με τα βαμμένα πορτοκαλί μαλλιά που επέστρεψε στον Λευκό Οίκο σε ένα εντελώς διαφορετικό δεύτερο ημίχρονο. Σαν κακομαθημένο παιδί που δεν έχει μάθει να ακούει τη λέξη «όχι», βρίζει, απειλεί και δείχνει πόσο επικίνδυνος μπορεί να γίνει.
Η αντίδρασή του ήταν αποκαλυπτική. «Η Ισπανία είναι απαίσια. Αν θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε τις βάσεις τους, θα μπορούσαμε απλώς να πετάξουμε εκεί και να τις χρησιμοποιήσουμε. Κανείς δεν θα μας έλεγε να μην το κάνουμε», δήλωσε, απειλώντας μάλιστα και με διακοπή εμπορικών σχέσεων.
Μια φράση που θυμίζει περισσότερο αυτοκρατορική νοοτροπία παρά σχέση συμμάχων.
Ένας παγκόσμιος δικτάτορας που κάνει ό,τι θέλει, απήγαγε πρόεδρο χώρας ενώ κοιμόταν και δεν υπολογίζει τίποτε θα αποτελέσει άραγε την απαρχή πολιτικών εξελίξεων στο Ιράν, όπου χάρη σε αυτόν θα ανθίσει ξαφνικά η δημοκρατία;
Ο Πέδρο Σάντσεθ κινείται πάνω στον πολιτικό ρεαλισμό. Θυμάται τι συνέβη στο Ιράκ και δεν έχει ξεχάσει τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Μαδρίτη.
Ο πολιτικός ρεαλισμός είναι και η απάντηση σε όσους εντός ελληνικών συνόρων έσπευσαν να ασκήσουν κριτική στον Ισπανό πρωθυπουργό, κατηγορώντας τον ότι τηρεί δύο μέτρα και δύο σταθμά επειδή δεν λέει κουβέντα για την τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου. Η Τουρκία ναυπήγησε το ελαφρύ αεροπλανοφόρο Anadolu πάνω στο σχέδιο του ισπανικού Juan Carlos. Υπάρχουν σχέσεις και συμφέροντα.
Εμείς με ποιον έχουμε σχέσεις και, κυρίως, τι χειροπιαστό έχουμε κερδίσει από αυτές; Ή μήπως η Ισπανία ήταν εκείνη που αποδέχθηκε βρετανικές βάσεις ως κυρίαρχο έδαφος στο νησί και μια εγγυήτρια Τουρκία;
Ο Σάντσεθ κάνει αυτό που οφείλει να κάνει κάθε πρωθυπουργός: υπερασπίζεται τα συμφέροντα της χώρας του. Και, το κυριότερο, θυμάται την ιστορία.
Εμείς;
Ωστόσο ήρθε σχεδόν από το πουθενά ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ για να υπενθυμίσει τι σημαίνει εθνική ανεξαρτησία και πολιτική ηγεσία.
Ο Σάντσεθ διατύπωσε ένα «Όχι» σε πολλά επίπεδα: όχι στον πόλεμο, όχι στην καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου, όχι στο να γίνει η χώρα του μέρος μιας πολεμικής μηχανής που χτυπά το Ιράν.
Αν στο Ιράν χρειάζεται πολιτική αλλαγή, αυτή πρέπει να έρθει από τους ίδιους τους πολίτες του και όχι από τη Δύση, η οποία, με την ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου πρωθυπουργού Μοσαντέκ για τα πετρέλαια τη δεκαετία του 1950, έβαλε τη χώρα σε μακροχρόνιες περιπέτειες. Οι «ευκαιρίες» δεν προκύπτουν μέσα από την ισοπέδωση και τον θάνατο. Σκοτώνοντας δεκάδες κοριτσάκια μέσα στο σχολείο τους, τι ακριβώς περιμένεις να πετύχεις;
Αυτό όμως δεν άρεσε στον νάρκισσο με τα βαμμένα πορτοκαλί μαλλιά που επέστρεψε στον Λευκό Οίκο σε ένα εντελώς διαφορετικό δεύτερο ημίχρονο. Σαν κακομαθημένο παιδί που δεν έχει μάθει να ακούει τη λέξη «όχι», βρίζει, απειλεί και δείχνει πόσο επικίνδυνος μπορεί να γίνει.
Η αντίδρασή του ήταν αποκαλυπτική. «Η Ισπανία είναι απαίσια. Αν θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε τις βάσεις τους, θα μπορούσαμε απλώς να πετάξουμε εκεί και να τις χρησιμοποιήσουμε. Κανείς δεν θα μας έλεγε να μην το κάνουμε», δήλωσε, απειλώντας μάλιστα και με διακοπή εμπορικών σχέσεων.
Μια φράση που θυμίζει περισσότερο αυτοκρατορική νοοτροπία παρά σχέση συμμάχων.
Ένας παγκόσμιος δικτάτορας που κάνει ό,τι θέλει, απήγαγε πρόεδρο χώρας ενώ κοιμόταν και δεν υπολογίζει τίποτε θα αποτελέσει άραγε την απαρχή πολιτικών εξελίξεων στο Ιράν, όπου χάρη σε αυτόν θα ανθίσει ξαφνικά η δημοκρατία;
Ο Πέδρο Σάντσεθ κινείται πάνω στον πολιτικό ρεαλισμό. Θυμάται τι συνέβη στο Ιράκ και δεν έχει ξεχάσει τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Μαδρίτη.
Ο πολιτικός ρεαλισμός είναι και η απάντηση σε όσους εντός ελληνικών συνόρων έσπευσαν να ασκήσουν κριτική στον Ισπανό πρωθυπουργό, κατηγορώντας τον ότι τηρεί δύο μέτρα και δύο σταθμά επειδή δεν λέει κουβέντα για την τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου. Η Τουρκία ναυπήγησε το ελαφρύ αεροπλανοφόρο Anadolu πάνω στο σχέδιο του ισπανικού Juan Carlos. Υπάρχουν σχέσεις και συμφέροντα.
Εμείς με ποιον έχουμε σχέσεις και, κυρίως, τι χειροπιαστό έχουμε κερδίσει από αυτές; Ή μήπως η Ισπανία ήταν εκείνη που αποδέχθηκε βρετανικές βάσεις ως κυρίαρχο έδαφος στο νησί και μια εγγυήτρια Τουρκία;
Ο Σάντσεθ κάνει αυτό που οφείλει να κάνει κάθε πρωθυπουργός: υπερασπίζεται τα συμφέροντα της χώρας του. Και, το κυριότερο, θυμάται την ιστορία.
Εμείς;