Του Αγη Βερούτη
Σε ένα λίγους μήνες κλείνουμε 6 χρόνια ύφεσης, επιτυγχάνοντας να έχουμε τη μεγαλύτερη κρίση σε διάρκεια και βάθος όλων των εποχών, πλην εμπόλεμων καταστάσεων.
Το Μεγάλο Κραχ του 1929 στις ΗΠΑ διήρκεσε 4 χρόνια, και χάθηκε περίπου το 20% της οικονομίας, ενώ η ανεργία έφτασε στο δυσθεώρητο 25%.
Αντίστοιχα το Μεγάλο Κράχ του 2009-2013 στην Ελλάδα πάει για 6ο χρόνο κρίσης και σχεδόν βέβαια θα έχει και 7ο χρόνο, θα έχει χαθεί το 30% της οικονομίας ώς το τέλος του χρόνου, ενώ η ανεργία επισήμως είναι 27,6% εν μέσω τουριστικής σαιζόν, πιθανά θα φτάσει το 30% ως το τέλος τους χρόνου, και σε αυτό δεν προσμετρώνται οι ελεύθεροι επαγγελματίες και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες που καταστράφηκαν από την πολιτική των κυβερνήσεων της κρίσης, που μάλιστα τους θέλει και κλειστούς ο κ. Θεοχάρης, αφού πρώτα τους κατέστρεψαν οι οικονομικές πολιτικές του ασυμμάζευτου κράτους-φονιά.
Βέβαια θα μου πείτε, η τωρινή κρίση που περνά η Ελλάδα, είναι προϊόν πολιτικής επιλογής!!!
Και παρόλα αυτά, κανείς δεν βγήκε να πεί το προφανές, ότι θα μπορούσε να λυθεί σε μια μέρα μέσα η κρίση, και να ξαναμπούμε στην κανονικότητα, απλά και μόνον αν αποφάσιζε η οποιαδήποτε κυβέρνηση να εξισώσει τους μισθούς και συντάξεις του δημοσίου τομέως με εκείνους του ιδιωτικού.
Αυτόματα τα έξοδα του κράτους θα έπεφταν κατά περισσότερο από €10 δις το χρόνο, και με μείωση του ΦΠΑ στο 15% και ακύρωση των γελοίων φόρων κατά της ιδιοκτησίας, η οικονομία θα είχε σχεδόν άμεσα τη μεγαλύτερη έκρηξη ανάπτυξης που μπορεί να χωρέσει ο νους μας.
Άμεσα, μετά από αυτή την κυβερνητική αποφασιστική κίνηση απόδοσης ισότητος μεταξύ των Ελλήνων, θα μπορούσαμε να βγούμε στις αγορές, μην έχοντας πλέον έλλειμμα, αλλά πλεόνασμα. Φυσικά το κράτος δεν θα χρειαζόταν να δανειστεί εφόσον θα είχε πλεόνασμα, αλλά οι τράπεζες θα μπορούσαν να βγουν στις αγορές και να φέρουν ξανά ρευστότητα στην οικονομία, που θα είχε σχεδόν άμεση αναβάθμιση από τους πιστοληπτικούς οίκους κοντά στις παλιές αξιολογήσεις των ΑΑ και ΑΑ+, από το σημερινό CCC και αρνητικές προοπτικές...
Πράγματι μπορούμε να μηδενίσουμε τα όποια ελλείμματα έχουμε σήμερα, απλά αποδίδοντας ΙΣΕΣ αμοιβές σε δημόσιους υπαλλήλους όσες στους ιδιωτικούς. Θα μπορούσαμε άνετα να επαναφέρουμε τον κατώτατο μισθό στα €750, και ταυτόχρονα να μειώσουμε τις ασφαλιστικές εισφορές για να επιταχυνθεί ακόμα παραπάνω η ραγδαία μείωση της ανεργίας.
Αλλά τί λέμε τώρα; Θα στεναχωρήσουμε τους πελάτες που μειώθηκε ο μέσος μισθός του δημοσίου από €31.350 ετησίως το 2009, στο πενιχρότατον €30.000 ετησίως το 2013;
Ψιλά γράμματα...
Ανάλγητοι νεοφιλελεύθεροι χασάπηδες, που μου θέλετε και ισότητα του δημοσίου με τον ιδιωτικό τομέα!!
Χασάπηδες!!
Σού ξού μού να χαθήτε!!!