Περιφερόμενος κανείς στους διαδρόμους και στο "καφενείο" της Βουλής, όπου συνωστίζονται βουλευτές, πολιτευτές ,κομματικά στελέχη, δημοσιογράφοι και απροσδιορίστου ταυτότητας παράγοντες, διαπιστώνει ότι η αμετροέπεια είναι τρόπος πολιτικής σκέψης και ζωής και ότι η ασύμμετρη λογική και θρασυδειλία χιλίων πιθήκων εν χορώ ωχριά μπροστά σε κάποιους σπιθαμιαίους και ετεροκίνητους πυγμαίους της πολιτικής!
του Στέλιου Συρμόγλου
Και είναι οι ίδιοι πολιτικοί που με τόλμη αναιδή κατάντησαν το έθνος μια μάζα λεξιμαγνική.Και είναι δύσκολο να θρυμματιστεί αυτή η μάζα των λέξεων. Τα κατάφεραν όλοι αυτοί που "άκρατα" ενδιαφέρονται για τη...σωτηρία του τόπου να "στρογγυλέψουν" τούτο το λαό, ώστε να κυλάει άνετα στον κατήφορο. Δώσανε εσχάτως και μια σπρωξιά και η κατρακύλα είναι ταχύτερη...Στις γωνίες της Βουλής, παρακολουθώντας κανείς τα "πηγαδάκια" των συζητήσεων μεταξύ βουλευτών και δημοσιογράφων, εκτός του αυτάρεσκου ύφους και της πολυπραγμοσύνης των πολιτικών και της πεπατημένης επιπόλαιης αντίδρασης των ανθρώπων του Τύπου, διαπιστώνει επίσης ότι ο λαός έμπλεξε εν πολλοίς στην επικίνδυνη περιπέτεια της πολιτικής, με την έννοια όμως της εσωκομματικής εσωφθαλμίας και της μωρίας. Έτσι, ο λαός συνεπαρμένος αρχικά από τη ρητορεία, μεταπίπτει στη λοιδορία. Οπότε όσοι έμαθαν να είναι ικανοί περί το λαλείν και ανίκανοι περί το λέγειν, από θαυμαζόμενοι έγιναν λοιδορούμενοι.Και ο λαός σύρθηκε προοδευτικά στην..αιχμαλωσία της ασκεψίας, της αμάθειας, της απολιθωμένης πολιτικής αοριστολογίας και του δυσβάστακτου οικονομικού δανεισμού. Και στο πολιτικό προσκήνιο εμφανίστηκαν οι Καίσαρες και οι Καισαρίσκοι. πρόκειται για οδυνηρή διαπίστωση. Ούτε το θάρρος ερμάζεται για να το πείς, ούτε η σοφία για να το δείς. Οι Καίσαρες παίζουν κατά τη δύναμή τους. οι Καισαρίσκοι κατά την αλαζονεία της καισαρικής δύναμης. Στις δημοκρατίες ο καισαρισμός είναι φαινόμενο υπανάπτυξης. Με το μανδύα του πολιτεύματος καλύπτουν οι Καίσαρες την πρόκληση της ηγεμονίας, που τυπικά δεν δέχεται η δημοκρατία. Οπότε μένουν τα δημοκρατικά σχήματα για το λαό, ενώ η ουσία της δύναμης της εξουσίας παίζεται καισαρικά.Έτσι η "υγεία" της χώρας γίνεται σύμπτωμα και η αρρώστια κατάσταση, συνήθεια, τρόπος ζωής. Σε μια υγιή δημοκρατία, η όποια παρέκκλιση γίνεται άμεση πρόκληση. Οι μοντέρνες ηγεμονίες, όπως η δική μας, δεν πλέουν κατά το πολίτευμα, ούτε κατά το ήθος της δημοκρατίας. Αυτό το ήθος κρατάει τη δημοκρατία κι όχι το τυπικό γράμμα. Οι ιδεολογικές δε αποσυνθέσεις και ανασυνθεσεις έχουν ως αποτέλεσμα τον καισαρισμό, γιατί καμία λαική διαστρωμάτωση δεν μπορεί να αντιληφθεί τις κινήσεις που γίνονται. Έτσι , ρυθμίζει μόνο η εξουσιαστής την τωρινή και την επόμενη φάση. Η μοντέρνα πολιτική, η πολιτική της ηγεμονίας δεν προσμετρά τα θύματα των παρατάξεων, αλλά τη φάση του παιχνιδιού.
Στην πυραμίδα των καισάρων ευδοκιμούν οι Καισαρίσκοι, των οποίων ο βίος προσμετράται πάντα από την ιδιόρυθμη πορεία των καισαροπαπαικών βημάτων. Η ηγεμονία κατασκευάζει περιστασιακά συμφέροντα, περιστασιακούς ισχυρούς και περιστασιακά εξουθενωμένους και ουδέποτε αξιοπρεπείς και περήφανους.
Στη λατινοπερσική δημοκρατία μας έχει αποδειχθεί με διαφάνεια αριστοτελικής Λογικής, ότι παράγοντες και παραγοντίσκοι της πολιτικής και της οικονομίας, αν και προικοδοτημένοι και μονίμως σιτιζόμενοι από το κράτος, το ευτελίζουν δοθείσης ευκαιρίας. Το κάνουν αυτό γιατί φοβούνται. Φοβούνται ακόμη και την καθομολόγηση της ευγνωμοσύνης τους. Στη λατινοπερσική δημοκρατία μας φοβούνται οι περισσότεροι. Για τους δικούς τους ανομολόγητους λόγους. Και στα λιμνάζοντα βαλτόνερα της ελληνικής κοινωνίας, ο φόβος είνα ιπλέον ένα υδροχαρές εκτόπλασμα. Οι δομές του κράτους αποτελούν τη γενεσιουργό αιτία του φόβου του πολίτη.
Φοβάται ο Έλληνας για όλα. Όμως, ταυτόχρονα, θέλει να βρίσκεται μέσα σε όλα. Φοβάται για το αύριο και τον κυριέυει ο φόβος του σήμερα. Φοβάται και συνήθως σιωπά. Αποζεί από το φόβο. Ονειρεύεται την απαλλαγή του από το φόβο. Η σιωπή του, γνήσια αποτύπωση κάποιου κοσμογονικού και η τελειότερη πρόταση του ανθρώπινου γίγνεσθαι, καθιερώνεται σαν δηλωτικό ζωής και μοίρας.Και είναι αυτή η σιωπή του μέσου Έλληνα που δημιουργεί και κατασκευάζει τη διαλλεκτική του κωμικού, του τραγικού, του γελοίου και του σαρκαστικού.Έτσι, αντί να γίνεται πεπραγμένο τυποποίησης, όπως εκλαμβάνεται από μερικούς, διαφοροποιείται σε πρόκληση συμμετοχής.
Σιωπά ο μέσος πολίτης για ό,τι βλέπει και ακούει. Και ο πόνος, η ταλαιπωρία του μέσα από τη σιωπή του, οριοθετούν πρός το παρόν τη μέγιστη επικοινωνία της διαμαρτυρίας.Πρός το μέλλον ίσως να συνθέσει το μηνυματικό της αντίδρασης για ό,τι βιώνει. Και να μην αποτελεί η σιωπή των πολιτών, για τους διαπλεκόμενους στην πολιτική, τους έρποντες και άρπαγες του δημοσίου χρήματος, κατάσταση παραδοχής τετελεσμένων, γονυκλισία και "αδελφοποίηση" με την παθητικότητα!