Αυτή την Πλατεία Ομονοίας ζήσαμε εμείς...
Τώρα είναι μια πλατεία "εξωτερικού"...
[caption id="attachment_8707" align="alignleft" width="64"]
της Βάλιας Αλεξίου[/caption]που συνορεύει με κράτη και λαούς...
στο εσωτερικό μιας Πατρίδας ξεχασμένης.
Εκεί δίναμε τα ραντεβού μας, για να ξεκινήσει η νυχτερινή περιπλάνηση της κάθε παρέας...
Τι σημασία είχε που έμενες...
Ηράκλειο, Παγκράτι ή Αιγάλεω...
εκεί θα συναντιόσουν κάθε που έπεφτε ο ήλιος...
Κάποια πρωινά συνηθίζω να χρησιμοποιώ ταξί. Ένα από αυτά τα πρωϊνά, ήταν δεκάδες λαθρο-αλλοδαποί έξω από την πόρτα μου. Σταμάτησα το πρώτο που πέρναγε και του λέω... "βάλτε ασφάλειες γιατί είναι επικίνδυνα εδώ"...
Μου λέει: "Μην στεναχωριέσαι κορίτσι μου... ξέρω... Κι εγώ κάτοικος εξωτερικού είμαι, εδώ κοντά μένω. Συνορεύω με Πακιστάν, Αφγανιστάν κλπ..."
Τελικά αυτή η Πατρίδα σε Μελαγχολεί...
Όση Αγάπη κι αν έχεις μέσα σου... τρόπους δεν βρίσκεις να μην σε πονάει, να μη σου γδέρνει τα σωθικά....
...γιατί έτσι αισθάνομαι. Λεηλατημένη...
---
Δείτε ακόμη > Ελληνικό Δημόσιο: Αφού Αβραάμ δε θυσιάσες ένα παιδί, ΤΩΡΑ θα τα σφάξεις ΟΛΑ!