Σταδιακά αναδύεται η μεγάλη στρατηγική της Γαλλίας στην Αφρο-Ευρασία

Η Γαλλία οραματίζεται ότι θα παραμείνει μια μεγάλη δύναμη με επιρροή σε όλο τον 21ο αιώνα, προς το τέλος της οποίας βρίσκεται στη διαδικασία διαμόρφωσης μιας μεγάλης στρατηγικής για την προώθηση ενός τέτοιου στόχου σε όλη την Αφρο-Ευρασία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η στρατηγική του Παρισιού για τον Ινδο-Ειρηνικό σαμποταρίστηκε απροσδόκητα από τους συμμάχους της στην Καμπέρα και την Ουάσινγκτον ως αποτέλεσμα της αιφνιδιαστικής ανακοίνωσης του AUKUS του περασμένου μήνα με το Λονδίνο. 

Andrew Korybko - oneworld.press / Παρουσίαση Freepen.gr

Η Γαλλία όχι μόνο έχασε τη συμφωνία υποβρυχίων 90 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ με την Αυστραλία, αλλά εξίσου σημαντικό, δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στη χώρα μεγέθους ηπείρου ως τον κορυφαίο περιφερειακό της εταίρο. Σε απάντηση, η Γαλλία προσπάθησε να αντικαταστήσει τον ρόλο της με την Ινδία σε αυτόν τον γεωστρατηγικό χώρο.

Προχωρώντας προς τα δυτικά, η επόμενη περιοχή όπου η Γαλλία θεωρεί πως ασκεί κεντρική επιρροή είναι η Ανατολική Μεσόγειος. Η Ελλάδα παίζει τον ρόλο που υποτίθεται ότι έπαιζε η Αυστραλία στον Ινδο-Ειρηνικό, αλλά τον οποίο η Ινδία θα εκπληρώσει τώρα. Αντί να επιδιώκει την εξισορρόπηση της Κίνας, η Γαλλία επικεντρώνεται στην εξισορρόπηση της Τουρκίας σε αυτόν τον γεωστρατηγικό χώρο. Ελπίζει να ηγηθεί ενός συνασπισμού κρατών ομοϊδεατών από τους οποίους μπορεί στη συνέχεια να αποσπάσει οικονομικά και επενδυτικά προνόμια με αντάλλαγμα την στρατιωτική και στρατηγική συνεργασία της για τον περιορισμό αυτής της κοινής αντιληπτής απειλής.

Η Αφρική αποτελεί το τελευταίο μέτωπο της μεγάλης στρατηγικής της Γαλλίας του 21ου αιώνα και είναι εδώ όπου η Δυτικοευρωπαϊκή Μεγάλη Δύναμη έχει το μεγαλύτερο πλεονέκτημα για ιστορικούς λόγους. Παρόλο που η Ρωσία έχει κάνει εντυπωσιακές επιδρομές στην πρώην αποικισμένη περιοχή που η Γαλλία αποκαλεί «Françafrique» και θεωρεί ως αποκλειστική «σφαίρα επιρροής» της, το Παρίσι ελπίζει να βασιστεί στους επί δεκαετίες συμμάχους του στο Τσαντ για να αντιταχθούν σε αυτήν την τάση. Αναμφίβολα, η Γαλλία θα πρέπει πιθανώς να ανησυχεί περισσότερο για την τουρκική επιρροή στο «Françafrique» παρά για τη ρωσική, αλλά σε κάθε περίπτωση, ελπίζει να ανακτήσει το χαμένο στρατηγικό της έδαφος εδώ στα επόμενα χρόνια. 

Τα κοινά σημεία που συνδέουν τη μεγάλη γαλλική στρατηγική στον Ινδο-Ειρηνικό, την Ανατολική Μεσόγειο και το "Françafrique" είναι πολλά.

Πρώτον, η Γαλλία έχει ιστορική επιρροή σε καθένα από αυτούς τους χώρους.

Δεύτερον, υπάρχει μια ανερχόμενη δύναμη που στοχεύει να περιορίσει.

Και τρίτον, η Γαλλία ελπίζει να βασιστεί σε ομοϊδεάτες περιφερειακές χώρες για να επιτύχει τον προαναφερθέντα στόχο.

Υπάρχουν όμως και αρκετές προκλήσεις.

Πρώτον, η ιστορική επιρροή της Γαλλίας σε αυτές τις περιοχές έχει διαβρωθεί. Δεύτερον, δε θέλουν όλες οι περιφερειακές χώρες να περιορίσουν την αυξανόμενη δύναμη που η Γαλλία θεωρεί απειλή. Και τρίτον, οι εταίροι της μπορεί να μην θυσιάσουν τα δικά τους συμφέροντα για το σκοπό αυτό.

Αυτό σημαίνει στην πράξη ότι η Γαλλία δεν μπορεί να βασιστεί πλήρως στην Ινδία, την Ελλάδα και το Τσαντ για να περιορίσει την Κίνα, την Τουρκία και τη Ρωσία / Τουρκία στον Ινδο-Ειρηνικό, την Ανατολική Μεσόγειο και το "Françafrique" αντίστοιχα. Το Παρίσι μπορεί να οπλίσει το καθένα από αυτά τα κράτη και να τα δελεάσει με ορισμένα οικονομικά κίνητρα να διαδραματίσουν μεγαλύτερο ρόλο σε αυτό το θέμα, αλλά πρέπει να αναγνωρίσει τις συγκριτικά μικρότερες επιρροές των δυνατοτήτων εξισορρόπησης σε σύγκριση με τις κινεζικές, ρωσικές και τουρκικές. Η Γαλλία είναι μια στρατιωτική δύναμη με εντυπωσιακή οικονομία, ήπια ισχύ και ιστορική επιρροή σε όλη την Αφρο-Ευρασία, αλλά οι διπλωματικές της δυνατότητες εξισορρόπησης δεν ταιριάζουν με αυτές.

Αυτό είναι το πρωταρχικό πρόβλημα για το Παρίσι αφού δεν έχει εμπειρία στην εξάσκηση μιας τέτοιας πολιτικής εξισορρόπησης. Το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να ασκεί ηγεμονική επιρροή μέσω κατώτερων συνεργατών και συγκριτικά μικρότερων πληρεξουσίων. Έχει ήδη γίνει αποδεκτή η διάβρωση της επιρροής του σε καθένα από αυτούς τους τρεις προηγουμένως αναφερθέντες χώρους και μόλις τώρα καθυστερεί να την ανακτήσει λόγω της δυναμικής του Νέου Ψυχρού Πολέμου. Η ιμπεριαλιστική υπεροψία της Γαλλίας τύφλωσε τους στρατηγούς της χώρας στις δικές τους αδυναμίες που ήταν υπεύθυνες για αυτές τις προηγούμενες αποτυχίες. Χωρίς να μάθουν από αυτά τα μαθήματα, η οραματισμένη μεγάλη στρατηγική τους δε θα εφαρμοστεί ποτέ στο μέγιστο των δυνατοτήτων της.

Το πρώτο μάθημα είναι ότι η κυριαρχία της Γαλλίας στους μικρότερους περιφερειακούς εταίρους της είχε ως αποτέλεσμα να προσεγγίσουν τους αντιπάλους του Παρισιού ως μια μορφή ανακούφισης από την πίεση που στοχεύει τελικά στην ενίσχυση της στρατηγικής αυτονομίας τους. Δεν οφειλόταν σε καμία «συνεννόηση» με την Κίνα, την Τουρκία ή τη Ρωσία / Τουρκία σε αυτές τις περιοχές, οι χώρες αυτές έκαναν την αντίστοιχη επέκτασή τους τα τελευταία χρόνια, αφού οι εταίροι της Γαλλίας εκεί (και οι προηγούμενοι και οι υπάρχοντες) συνεργάστηκαν εθελοντικά μαζί τους. Η Γαλλία θα πρέπει να σέβεται τα κυρίαρχα συμφέροντα των μικρότερων περιφερειακών εταίρων της, προκειμένου να μην τους υποχρεώσει άθελά της να αντισταθμίσουν τόσο ενεργά.

Το δεύτερο μάθημα συνδέεται στενά με το πρώτο και πιο εφαρμόσιμο στο "Françafrique". Είναι πως η Γαλλία εξακολουθεί να πιστεύει στην αυτονόητη «πολιτιστική υπεροχή» της ως τη μαλακή βάση για τη διατήρηση της επιρροής της. Πολλοί Αφρικανοί μιλούν γαλλικά λόγω της κληρονομιάς της αποικιοκρατίας, όχι λόγω κάποιας ιδιαίτερης έλξης προς αυτήν τη γλώσσα. Μεταναστεύουν επίσης στη Γαλλία για οικονομικούς λόγους, όχι επειδή τους αρέσει ο πολιτισμός της περισσότερο από το δικό τους. Η πίστη της Γαλλίας στην «πολιτιστική υπεροχή» της είναι ανεπίσημα ένα σημαντικό μέρος της ταυτότητας αυτής της χώρας, αλλά εκφράζεται ως αλαζονική, εξευτελιστική, ακόμη και ρατσιστική. Αυτό οδηγεί στο να χάσει σημαντικές καρδιές και μυαλά.

Στη συνέχεια, η Γαλλία πρέπει να αντιμετωπίζει όλους τους εταίρους της με ίσο σεβασμό, κάτι που μπορεί να προκύψει μόνο από την εκμάθηση των δύο πρώτων μαθημάτων. Αυτό περιλαμβάνει επίσης συγκριτικά μεγαλύτερες χώρες όπως η Ινδία. Ενώ ορισμένες από τις ηγεσίες τους ενδέχεται να έχουν προσωπικά κίνητρα για συνεργασία με το Παρίσι εναντίον τρίτων χωρών, η Δυτικοευρωπαϊκή Μεγάλη Δύναμη δεν πρέπει να παραβλέπει το γεγονός ότι εξακολουθούν να υπάρχουν ορισμένα πατριωτικά μέλη στη μόνιμη στρατιωτική, επιπέδου πληροφοριών και διπλωματική της δύναμη. Αυτές οι δυνάμεις ενδέχεται να αντισταθούν στις ηγεσίες τους που πιθανώς να θέσουν σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια προκαλώντας στρατιωτικά άλλους μετά από εντολή της Γαλλίας.

Με βάση αυτό το μάθημα, η Γαλλία δεν πρέπει να θεωρεί τη συνεργασία της με καμία χώρα δεδομένη. Πατριώτες μέλη του «βαθύτατου κράτους» τους μπορεί να επιδιώξουν να σταματήσουν τον αλόγιστο κίνδυνο της ηγεσίας τους για την εθνική ασφάλεια, μεταξύ άλλων μέσω πραξικοπήματος. Υπάρχει επίσης η πιθανότητα πως οι ίδιες δυνάμεις θα μπορούσαν να προκαλέσουν πατριωτικά ξεσηκωμένες αναταραχές στη Χρωματική Επανάσταση ενάντια στις μαριονέτες ηγεσίες τους που υποστηρίζονται από τη Γαλλία. Η Γαλλία επίσης δε θα πρέπει να μειώσει τη δυνατότητα των Αμερικανών και Βρετανών συμμάχων της να «λαθροκυνηγήσουν» περισσότερους εταίρους της, συμπεριλαμβανομένης της δωροδοκίας των ίδιων διεφθαρμένων ηγετών που ήταν προσωπικά υπεύθυνοι στο Παρίσι.

Ένα άλλο μάθημα είναι ότι η Γαλλία δεν πρέπει πλέον να παραμένει στην ψευδαίσθηση πως υπάρχουν αποκλειστικές «σφαίρες επιρροής», ειδικά όχι στο «Françafrique». Είναι αναπόφευκτο ότι το Παρίσι θα πρέπει να αποδεχτεί την επιρροή άλλων χωρών στους τομείς που θεωρούσε ως αποκλειστικά υπό τον έλεγχό του. Αυτό περιλαμβάνει τόσο «συμμάχους» όπως οι ΗΠΑ όσο και αντιληπτούς αντιπάλους όπως η Κίνα, η Ρωσία και η Τουρκία. Η Γαλλία θα πρέπει στη συνέχεια να εξετάσει την πραγματική παραχώρηση ορισμένων από τις προηγούμενες επιρροές της με διαχειρίσιμους τρόπους, προκειμένου να δημιουργήσει πιο αποτελεσματικές συνεργασίες με τους συμμάχους της, καθώς και να διερευνήσει δημιουργικά μέσα για την προσέγγιση με αντιληπτούς αντιπάλους.

Αυτό φέρνει την ανάλυση στο τελευταίο μάθημα, το οποίο είναι ότι ο ανταγωνισμός μηδενικού αθροίσματος είναι αντιπαραγωγικός και ξεπερασμένος. Η Γαλλία θα πρέπει να υιοθετήσει την πολυπολική τάση αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας προκειμένου να διατηρήσει την υπάρχουσα επιρροή της σε τμήματα της Αφρο-Ευρασίας καθώς και να την επεκτείνει με ρεαλισμό σε νέες περιοχές. Η προσήλωση στην τρέχουσα πολύ ανταγωνιστική προοπτική της για τα πάντα θα έχει ως αποτέλεσμα την αποτυχία εκμάθησης των προαναφερθέντων μαθημάτων και την επανάληψη των ίδιων λαθών που ευθύνονται για την απώλεια της επιρροής της Γαλλίας σε αυτούς τους γεωστρατηγικούς χώρους.

Νεότερη Παλαιότερη
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους και δε σημαίνει πως τα υιοθετεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail