Στα Ιμια συγκρούστηκαν στο εσωτερικό της Ελλάδας δυο εθνικές στρατηγικές

Στο θερμό επεισόδιο των Ιμίων συγκρούστηκαν στο εσωτερικό της Ελλάδας δυο εθνικές στρατηγικές, κατίσχυσε η κατευναστική, και... κέρδισε ο Τουρκικός επεκτατισμός. Για την στρατηγική του τελευταίου, το θερμό επεισόδιο είναι «η συνέχιση της διπλωματίας με άλλα μέσα», δηλαδή, τα Ίμια είναι ο δημιουργός του διπλωματικού μομέντουμ που αργότερα θα οδηγήσει στην τουρκική διπλωματική επιτυχία της Μαδρίτης.

Γιώργος Ρακκάς

Δηλαδή, η στρατιωτική πυγμή χρησιμοποιείται προκειμένου να αποσπάσει ωφέλειες στο πλαίσιο μιας "ειρηνικής διπλωματίας". Ο τρόπος που κινείται ο τουρκικός επεκτατισμός, αποδεικνύει ότι τα επιχειρήματα που προτάσσει η κατευναστική παράταξη λειτουργούν πολύ περισσότερο για εσωτερική κατανάλωση στην Ελλάδα, παρά παράγουν διεθνές αποτέλεσμα για την χώρα.

Η οποία αν θέλει να αλλάξει στρατηγική θα πρέπει να παραδειγματιστεί από τον αντίπαλο, και να συνδέσει την δική μας στρατιωτική ισχύ, σε συνέχεια με την διπλωματία.

Και όχι η τελευταία να υπονομεύει την δυνατότητα της πρώτης όπως έκανε ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Σημίτης για καθαρά λαϊκιστικούς λόγους, προτάσσοντας, δηλαδή, μια επίπλαστη εσωτερική ευημερία στηριγμένη σε πήλινα, παρασιτικά πόδια, έναντι της υπεράσπισης της γεωπολιτικής ακεραιότητας της χώρας και των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.

Στα Ίμια, εν ολίγοις, παίχτηκε ο παρασιτικός χαρακτήρας του σημιτικού εκσυγχρονισμού. Που είναι «άσωτος» ακριβώς γιατί είναι ο πρώτος που σύνδεσε με τόσο σαφές και κατηγορηματικό τρόπο την εκσυγχρονιστική προσπάθεια της χώρας, με την άρνηση του εθνικού της ζητήματος, και εν γένει με την απόρριψη του πατριωτικού πλαισιού. Το οποίο είναι πολύ πιο ορατό στα εκσυγχρονιστικά εγχειρήματα που προηγήθηκαν στην ελληνική ιστορία, με πιο ξεκάθαρη περίπτωση την εθνική προσπάθεια που οδήγησε στους Βαλκανικούς πολέμους.

Απόρροια αυτής της "ιστορικής ανωμαλίας" είναι και το γεγονός ότι επί χρόνια η ελληνική πολιτεία αποποιήθηκε της υποχρέωσης να τιμά τα θύματα της τραγικής νύχτας των Ιμίων (Παναγιώτης Βλαχάκος, Έκτωρας Γιαλοψός, Χριστόδουλος Καραθανάσης). Δίνοντας με αυτόν τον τρόπο 'πάσα' στην πατριδοκαπηλία της χρυσής αυγής η οποία προσπάθησε ανεπιτυχώς να τα προσεταιριστεί. Ιδίως για μια εποχή όπου κυριαρχούσε ο χειρότερος τύπος βλακείας και ιδιωτείας, ο οποίος ισχυριζόταν ότι το να τιμάει μια χώρα τα θύματά της συνιστά «ακροδεξιά ατζέντα».

Print Friendly and PDF
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.