Κάνε ένα βήμα πίσω, σου λένε. Μα, πού να πας πια;

Όχι, δεν είναι επετειακή υπόμνηση οι πρωινές σειρήνες, τα μνημόσυνα, οι αντικατοχικές εκδηλώσεις. Δεν είναι συνήθειες μιας μέρας για να σβήνουν την επόμενη. Είναι όλη η ζωή μας. 46 χρόνια. Κι άλλα 14 πριν. Κι άλλα τόσα ακόμα πιο πριν. Μια ιστορία πόνου, τραγωδίας, πολέμου, θανάτου, προσφυγιάς, ηρώων… Δεν θέλουμε άλλους ήρωες, μας λένε. Για να στηρίξουν τη σαθρότητα του ακυρωμένου ρεαλισμού τους. Και ποιος θέλει ήρωες; Ποιος θέλει άλλους θανάτους, άλλο πόνο. Έχουμε αρκετούς στην ιστορία μας. Τόσους πολλούς που άλλα κράτη, άλλα έθνη, δεν θα έχουν στους αιώνες των αιώνων.


Γιατί να θέλουμε άλλους ήρωες, λοιπόν; Ειρήνη θέλουμε. Ασφάλεια. Ευημερία. Μόνο που δεν μας λένε τι πρέπει να κάνουμε γι΄ αυτό. Δεν μας είπαν ποτέ. Μασούν τα λόγια τους όταν τους ρωτάς. Να κάνουμε ένα βήμα πίσω, μας λένε, για να πάμε μπροστά. Μα, ένα βήμα πίσω ακόμα; Δεν βλέπετε πόσα κάναμε μέχρι τώρα; Δεν βλέπετε που όποτε κάνουμε ένα βήμα πίσω δεν πάμε ποτέ μπροστά, διότι οι άλλοι ζητούν ακόμα ένα βήμα; Κι ακόμα ένα. Κι ακόμα ένα... Ούτε εμείς οι ίδιοι δεν αναγνωρίζουμε πια τα δικά μας βήματα. Ούτε το μεγαλύτερο. Που είναι η μορφή λύσης που αποζητούμε. Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Τουρκική αξίωση, που τώρα πια την παρουσιάζουν ως να είναι η δική μας αξίωση. Βήματα πίσω χιλιάδες. Η πολιτική ισότητα, η εκ περιτροπής προεδρία, η διαγραφή του διεθνούς εγκλήματος του εποικισμού, η παράδοση εδαφών μας στα χέρια των σφετεριστών.

Να λες κοπιάστε να μοιράσουμε τη διακυβέρνηση του κράτους. Να λες, εντάξει, κρατήστε το 29% του εδάφους που αρπάξατε κι αφήστε λίγο έδαφος ελεύθερο να δικαιολογείται η συναλλαγή. Να κλείνει τα μάτια το νόμιμο κράτος στους πολίτες του που κάνουν διακοπές στα κλεμμένα ξενοδοχεία Ελληνοκυπρίων. Να κλείνει τα μάτια που οργανωτές ταξιδιών αιμοδοτούν με τουρισμό την «τδβκ». Να μη διστάζει να μοιράζει ευρωπαϊκές ταυτότητες και διαβατήρια στους Τουρκοκύπριους που αγωνίζονται να καταλύσουν το κράτος. Να δημιουργεί ταμείο υδρογονανθράκων για τους Τουρκοκύπριους. Για να κάνει βήματα πίσω. Για να δείξει ότι επιδιώκει τον συμβιβασμό, όχι με λόγια μόνο. Και να φτάνει στο σημείο ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ να καταγράφει σε έκθεση του, μετά από το Κραν Μοντάνα, ότι «οι πλευρές είχαν πρακτικά καταλήξει σε πλήρη συμφωνία για την ομοσπονδιακή εκτελεστική εξουσία και την αποτελεσματική συμμετοχή», ότι «προέκυψε αρχική συμφωνία για την εδαφική προσαρμογή», ότι «όσον αφορά το περιουσιακό, οι πλευρές συμφώνησαν κατ’ αρχήν σε δύο ξεχωριστά καθεστώτα ιδιοκτησίας», ότι «προχώρησαν σημαντικά στην ανάπτυξη μιας έννοιας ασφάλειας»… Όλα με οδυνηρά βήματα πίσω έγιναν. Όλα με απανωτές παραβιάσεις κάθε κόκκινης γραμμής, που οι ίδιοι χαράζουν. Και να σου λένε, ξανά σήμερα, πρέπει να κάνεις ένα βήμα πίσω…

Όταν ακούς τον Ερντογάν να διακηρύσσει ότι «αυτή η επιχείρηση (η εισβολή, δηλαδή) έχει δείξει σε όλο τον κόσμο τι μπορεί να συμβεί όταν παραβιαστούν τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων», εννοεί βεβαίως, τι μπορεί να συμβεί στους Ελληνοκύπριους. Αρπαγή και λεηλασία των περιουσιών τους, σκοτωμοί, βιασμοί, προσφυγιά… Δεν είναι για να περηφανεύονται, αλλά περηφανεύονται, αυτοί είναι! Κι όσοι ελπίζουν πως θα αλλάξουν πλανώνται αδικαιολόγητα πλέον. Ακόμα και ο Νίκος Αναστασιάδης δείχνει να το κατάλαβε και πάει πια στην Ευρώπη και φωνάζει: «ο κατευνασμός έναντι της Τουρκίας απέτυχε - να περάσουμε από δηλώσεις αλληλεγγύης σε πράξεις». Χρόνια ολόκληρα να εφαρμόζουν πολιτική κατευνασμού και να καταλαβαίνουν ότι απέτυχε κατόπιν εορτής…

Υπάρχει, λοιπόν, και η άλλη όψη του νομίσματος. Τι μπορεί να συμβεί στους Τουρκοκύπριους. 46 χρόνια επιβιώνουν χωρίς δικαιώματα στον κόσμο. Έχουν όσα δικαιώματα τους διασφαλίζει η Άγκυρα, που τους απομυζά. Δεν έχουν θέση στον κόσμο. Ούτε ποδόσφαιρο, λένε οι ίδιοι, δεν μπορούν να παίξουν στις διεθνείς διοργανώσεις. Στην Ευρώπη έχουν πρόσβαση μέσω της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ζουν σε καθεστώς παρανομίας και υποτέλειας. Ζουν με φιρμάνια από την Άγκυρα. Αλλά, δεν θέλουν να κάνουν βήμα πίσω, περιμένουν να κάνουμε όλα τα βήματα εμείς, μόνοι μας, χωρίς ανταπόκριση, χωρίς ούτε μια ένδειξη θετικής λογικής. Κι ακούμε τους «δικούς μας» να είναι έτοιμοι ξανά. Μα, υπάρχει πιο πίσω ακόμα; Πού να πας; Να παραδώσεις την Κύπρο στην Τουρκία; Αυτό είναι που μας ζητούν πια. Δεν απέμεινε τίποτε άλλο.
Print Friendly and PDF
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.