Ζούμε σε τρομερούς καιρούς αποστασίας από τον Θεό

rzierik / pixabay
Ζούμε σε τρομερούς καιρούς αποστασίας από τον Θεό, αποστασίας που δυστυχώς έχει επεκταθεί και στον κλήρο, αλλά και σε καιρούς που έρχονται συγκλονιστικά σημεία άνωθεν (τελευταίο - αλλά σίγουρα όχι και στερνό - η πυρκαγιά στην Παναγία Βαρνάκοβα), τα οποία δεν βλέπουμε να συγκινούν ούτε τον λαό μας, αλλά ούτε και τους εκκλησιαστικούς μας ταγούς. 

Δρ Βυζαντινής Ιστορίας του ΑΠΘ

Αντιθέτως, βλέπουμε εκ μέρους των τελευταίων να συνεχίζεται η ίδια τακτική επηρμένης αυτοδικαίωσης από τη μια μεριά και επίθεσης από την άλλη σε όσους αρνούνται να ενδώσουν στο γελοίο μεταπατερικό παραμύθι της τυφλής και άνευ όρων υπακοής-υποταγής του χριστεπωνύμου πληρώματος σε οδηγούς που μπορεί και να είναι πλέον «μωροί και τυφλοί», συνεπώς δε και πνευματικά ολέθριοι. 

Και δε μιλάμε εδώ μόνο για ειρωνείες, προπηλακισμούς και άλλες λεκτικές επιθέσεις, αλλά και για απειλές ή και κανονικές διώξεις προς ιερείς και λαϊκούς (π.χ. ψάλτες) που «τόλμησαν» να ασκήσουν κριτική σε επισκόπους για τη στάση τους σε μείζονα θέματα πίστεως, όπως ο Οικουμενισμός, η κοινωνία με αιρετικούς και σχισματικούς (βλ. Ουκρανική ψευδοεκκλησία) και η νεοβαρλααμική βλασφημία που ζήσαμε το τελευταίο τρίμηνο με τους κλειδαμπαρωμένους (και μετά αποστειρωμένους) ναούς. 

Όσα κι αν λένε όμως οι κάθε λογής Βαρθολομαίοι και Ιερώνυμοι, ούτε το παραμικρό αλάθητο έχουν οι επίσκοποι, ούτε η υπακοή προς αυτούς μπορεί να είναι απροϋπόθετος, ενώ και η υπεράσπιση της πίστης απέναντι σε κακόδοξους επισκόπους όχι μόνο δεν απαγορεύεται, αλλά είναι και καθήκον όλων.

Επειδή λοιπόν παράγινε το κακό με τους κήρυκες της τυφλής υπακοής και του νανουρισμένου εφησυχασμού, ξεκινάμε μία σειρά αναρτήσεων που θα τεκμηριώνουν όλα αυτά επάνω στους ίδιους τους Αγίους και τους Πατέρες της Εκκλησίας μας. Γιατί όντως τεκμηριώνονται και μάλιστα πολλαπλώς, την ώρα που οι κακοδοξίες περί αυτού του ιδιόμορφου επισκοπικού αλαθήτου και της (άνευ όρων και διακρίσεως) υπακοής δεν μπορούν αντιθέτως να τεκμηριωθούν πουθενά, παρά μόνο σε κάτι μύχιους πόθους και κάποια θλιβερά φληναφήματα ορισμένων συγχρόνων θολολόγων της μεταπατερικής πλάνης.

Και ξεκινώ σήμερα με τον μέγα Απόστολο των Εθνών. Ο οποίος στην «Προς Γαλάτας Επιστολή» του (α΄ 6-9), δηλώνοντας τη δυσάρεστη έκπληξή του για την ευκολία με την οποία οι Χριστιανοί της Γαλατίας της Μ.Ασίας πέφτουν σε πλάνη και παρασύρονται από διαστρεβλωτές της πίστεως, γράφει: 
«Θαυμάζω ὅτι οὕτως ταχέως μετατίθεσθε ἀπὸ τοῦ καλέσαντος ὑμᾶς ἐν χάριτι (=Χριστοῦ) εἰς ἕτερον εὐαγγέλιον, ὃ οὐκ ἔστιν ἄλλο· εἰ μή τινές εἰσιν οἱ ταράσσοντες ὑμᾶς καὶ θέλοντες μεταστρέψαι τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται παρ᾽ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω, εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ᾽ ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω».

Σαφής λοιπόν η προτροπή/εντολή του Αποστόλου Παύλου προς τους πιστούς, και μάλιστα δύο φορές μετ’ επιτάσεως («ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω») να μη δεχθούν καμία καινοτομία του ευαγγελικού κηρύγματος, ακόμη κι αν προέρχεται από άγγελο εξ ουρανού ή από τους ίδιους τους Αποστόλους. Εντολή που καταργεί κάθε έννοια «αλαθήτου», κάθε έννοια κυριαρχίας και αυθεντίας των μεμονωμένων προσώπων έναντι της Παραδόσεως μέσα στην Εκκλησία (αφού ούτε οι ίδιοι οι Απόστολοι δεν μπορούν υστερογενώς να αλλάξουν το Ευαγγέλιόν τους, επειδή αυτό είναι «άνωθεν»), αλλά και επιπλέον αρκεί από μόνη της να μας καθοδηγήσει στο τί πρέπει να γίνεται όταν κάποιοι μας καλούν να κάνουμε υπακοή εναντίον της Πίστεως της Εκκλησίας: πολύ απλά απομακρύνουμε όποιον αλλοιώνει το αρχαίο ευαγγελικό κήρυγμα («ἀνάθεμα ἔστω»).

Όσο δε για το άλλο χωρίο του Αποστόλου Παύλου, που συνήθως επικαλούνται απομονωμένα οι τυφλο-υπακοούληδες, δηλαδή το περίφημο «πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε· αὐτοὶ γὰρ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ὡς λόγον ἀποδώσοντες» (Εβρ. 13, 17), και πάλι είναι σαφές πως δεν πρόκειται για άνευ όρων υπακοή. Αλλά για υπακοή που συνδέεται με την ορθή στάση των «ηγουμένων», των διδασκάλων και εκκλησιαστικών ταγών: η προϋπόθεση είναι ότι «αὐτοὶ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν». Αν όμως αυτοί ολιγωρούν για τις ψυχές και αμελούν για τους πνευματικούς κινδύνους και πρωτίστως για την αίρεση, τότε καταργείται το καθήκον της υπακοής σε αυτούς. 

Και το αν όχι μόνο αμελούν αλλά και υποχωρούν στην αίρεση, είναι πολύ εύκολο βέβαια να διαγνωσθεί βάσει των Ιερών Κανόνων. Άλλωστε γεμάτο αναφορές είναι το συγγραφικό έργο του Αποστόλου για διάκριση ανάμεσα σε καλούς και κακούς ποιμένες, γνήσιους δασκάλους και ψευδοποιμένες ή ψευδοπροφήτες, που θα εμφανιστούν μέσα στην Εκκλησία «λαλοῦντες διεστραμμένα». Η υπακοή στους τελευταίους είναι φυσικά αδιανόητη. Και το πόσο αδιανόητη είναι, όπως προανέφερα, θα το διαπιστώσουμε και στο εξής από τα λεγόμενα και άλλων τεράστιων πατερικών μορφών της Εκκλησίας μας. Για να καταστεί και μ’ αυτόν τον τρόπο σαφές πόσο σκαιά διαστρέφουν την αλήθεια κάτι σύγχρονοι νανουριστές κληρικοί και τα νανουρισμένα πνευματικοπαίδια τους…
Print Friendly and PDF
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.