Η σοβαρότερη αδυναμία που έχει η εθνική μας άμυνα και μπορεί να οδηγήσει σε ήττα

Το πρόσφατο ντροπιαστικό για την Ελλάδα συμβάν στον Έβρο με την εισβολή Τούρκων στρατοχωροφυλάκων σε ελληνικό έδαφος, επανέφερε για πολλοστή φορά στο προσκήνιο τη σοβαρότερη (κατά τη γνώμη μου) αδυναμία που έχει σήμερα η εθνική μας άμυνα, και για την οποία καμία κυβέρνηση εδώ και 50 χρόνια δεν έχει κάνει το παραμικρό για να τη θεραπεύσει. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, σε περίπτωση που συμβεί οποιοδήποτε θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο ή τον Έβρο με τους Τούρκους, η Ελλάδα είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι ΘΑ ΗΤΤΗΘΕΙ. 


Αυτό δεν το λέω επειδή οι Τούρκοι είναι 80 εκατομμύρια κι εμείς 11 (η αναλογία πληθυσμών δεν παίζει απολύτως κανέναν ρόλο σε έναν πόλεμο περιορισμένης διάρκειας), ή επειδή έχουν περισσότερα όπλα ή επειδή τα κατασκευάζουν μόνοι τους σε ποσοστό 60% ενώ η δική μας αμυντική βιομηχανία είναι κλινικά νεκρή. Το λέω για τους απλούστατους δύο λόγους: 1) διότι η ελληνική πολιτική ηγεσία δεν έχει ιδέα από πόλεμο, και, 2) διότι το επιχειρησιακό δόγμα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων έχει μείνει στο 1922.

Σε ένα θερμό επεισόδιο η Τουρκία θα έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και θα επιλέξει τον χρόνο, τον τόπο και τον τρόπο που θα το στήσει, έτσι ώστε να εξασφαλίσει την επιτυχία του – με άλλα λόγια θα έχει υπέρ της το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Για να αντιμετωπίσει η Ελλάδα ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο, δεν αρκεί να έχει άριστα εκπαιδευμένες και εξοπλισμένες ένοπλες δυνάμεις – που ΔΕΝ τις έχει. Αυτό που κυρίως χρειάζεται είναι να διαθέτει πολιτική και στρατιωτική ηγεσία που να ξέρουν τι τους γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, και που να μπορούν να συνεννοηθούν γρήγορα και σωστά – και ούτε αυτό διαθέτουμε. Οι Τούρκοι θα ενεργήσουν σε ένα θερμό επεισόδιο με τέτοιο τρόπο ώστε να πετάξουν σε εμάς το μπαλάκι της κλιμάκωσης της σύγκρουσης, όπως ακριβώς έκαναν και στα Ίμια το 1996. Θα μας αναγκάσουν δηλαδή να αποφασίζουμε εμείς κάθε φορά πόσο θα «τεντώσουμε το σχοινί» και αν αξίζει το ρίσκο να το σπάσουμε. Άσχετα με τις πομφόλυγες που εκτόξευσε παλαιότερα ο τότε Α/ΓΕΕΘΑ ναύαρχος Αποστολάκης ότι τάχα «αν ανεβούν οι Τούρκοι σε βραχονησίδα, θα την ισοπεδώσουμε», η πραγματικότητα θα είναι πολύ πιο σύνθετη και απαιτητική σε μία πραγματική πολεμική κρίση, και οι Έλληνες πολιτικοί που θα κληθούν να τη διαχειριστούν είναι ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΣΧΕΤΟΙ.

Το επιχειρησιακό δόγμα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων είναι συγκεντρωτικό στον υπερθετικό βαθμό, και εντελώς άκαμπτο. Για κάθε βήμα που θα κληθούν να κάνουν οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις (αεροπορικές, ναυτικές ή χερσαίες) που θα εμπλακούν στο θερμό επεισόδιο, θα πρέπει να ενημερώνουν πρώτα τα ανώτερα κλιμάκια και εκείνα με τη σειρά τους την ιεραρχική αλυσίδα μέχρι το ΓΕΕΘΑ και το γραφείο του υπουργού Άμυνας και ίσως και του πρωθυπουργού. Επομένως, έτσι όπως έχει δομηθεί το σύστημα διοίκησης και ελέγχου των ενόπλων δυνάμεων, τα πολιτικά πρόσωπα είναι αυτά που θα κληθούν ουσιαστικά να διαχειριστούν την κρίση, και να δώσουν εντολές στους στρατιωτικούς. Οι τελευταίοι απλώς θα εισηγούνται και θα συμβουλεύουν, αλλά δεν θα μπορούν να δράσουν αυτόνομα, χωρίς πολιτική εντολή. Όπως απέδειξε και το πρόσφατο συμβάν με την εισβολή Τούρκων στρατοχωροφυλάκων στον Έβρο, δεν υπάρχουν Κανόνες Εμπλοκής που να δίνουν έστω και το ελάχιστο περιθώριο ελευθερίας δράσης στους στρατιωτικούς, διότι πολύ απλά οι πολιτικοί ούτε καν διανοούνται να αφήσουν στα χέρια των στρατιωτικών αποφάσεις από τις οποίες μπορεί να κριθεί το πολιτικό τους μέλλον.

Επομένως και για να ρίξει ακόμη και μία τουφεκιά ένας Έλληνας στρατιώτης ή μία βολή ένα ελληνικό πλοίο ή αεροσκάφος, θα πρέπει όχι μόνο να ενεργοποιηθεί όλη η αλυσίδα ενημέρωσης που περιέγραψα, αλλά και να πάρει απόφαση το ανώτατο πολιτικό κλιμάκιο ελέγχου και να τη μεταβιβάσει ξανά προς τα κάτω. Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, ευκολότερο είναι να πάρει η ελληνική εθνική ομάδα ποδοσφαίρου το Παγκόσμιο Κύπελλο, παρά να ληφθεί σωστή απόφαση από έναν διοικητικό μηχανισμό άσχετων, αστοιχείωτων περί τα στρατιωτικά, ανίκανων και δειλών ανθρώπων. Όπως ακριβώς είχε συμβεί και με τον Σημίτη το 1996, ο Έλληνας πρωθυπουργός θα προσπαθεί την ώρα του θερμού επεισοδίου να μάθει ποια είναι η πραγματική εικόνα, τι εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν, τι δυνατότητες έχουν οι ένοπλες δυνάμεις μας, σε τι χρόνο μπορούμε να αντιδράσουμε, πώς εκτιμάται ότι θα αντιδράσει ο εχθρός και τι λένε σχετικά οι Αμερικανοί. Μέχρι να τον ενημερώσουν ο Α/ΓΕΕΘΑ και οι Αρχηγοί των Κλάδων, και μέχρι να καταλάβει τι είναι αυτά που του λένε, φέξε μου και γλίστρησα. Το να βάλουμε τον Μητσοτάκη ή τον Παναγιωτόπουλο να διαχειριστεί θερμό επεισόδιο με τους Τούρκους, είναι σαν να προσπαθούμε να μάθουμε μέσα σε λίγα λεπτά έναν σοβατζή απόφοιτο του Δημοτικού να κάνει εγχείρηση ανοικτής καρδιάς σε ασθενή που πεθαίνει.

Φυσικά, σε ένα θερμό επεισόδιο οι Τούρκοι δεν θα μας δώσουν ούτε τον χρόνο, ούτε την άνεση να αντιδράσουμε με το πάσο μας, και θα δημιουργούν συνεχώς νέα τετελεσμένα με μορφή χιονοστιβάδας. Μέχρι να ενημερωθεί ο Μητσοτάκης πώς μπορούμε να αντιδράσουμε στρατιωτικά στην Α κατάσταση, στο σημείο του θερμού επεισοδίου θα έχουμε φτάσει ήδη στη Β ή στη Γ που θα είναι εγγυημένα τρισχειρότερες και πολυπλοκότερες από την Α. Έτσι, με βάση τον νόμο των σωρευτικών αποτελεσμάτων θα ηττηθούμε πανηγυρικά, και δίνω περισσότερες πιθανότητες στο ενδεχόμενο να μην μπορέσουμε να ρίξουμε τελικά ούτε τουφεκιά, οσοδήποτε σοβαρή κι αν είναι η τουρκική πρόκληση, ακόμη κι αν οι Τούρκοι έχουν πατήσει εθνικό μας έδαφος ή έχουν ανοίξει πρώτοι πυρ εναντίον ελληνικών πλοίων, αεροσκαφών ή στρατευμάτων ή έχουν σκοτώσει Έλληνες στρατιωτικούς, αφού η ανικανότητα, η ασχετοσύνη και η δειλία των πολιτικών μας ταγών θα έχουν δέσει κυριολεκτικά κόμπο τις ένοπλες δυνάμεις μας.

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια που δεν θα σας πει κανένας δημοσιογράφος και κανένας στρατιωτικός αναλυτής - ότι η πολεμική ισχύς ενός κράτους είναι ευθέως ανάλογη του χαρακτήρα και των ικανοτήτων του πολιτικού του ηγέτη. Αυτό ήταν το μυστικό πίσω από τις μεγάλες στρατιωτικές μας νίκες το 1912-13 (Βενιζέλος) και το 1940 (Μεταξάς), αλλά και πίσω από τις εθνικές τραγωδίες μας το 1922 (Γούναρης), το 1974 (Ιωαννίδης) και το 1996 (Σημίτης). Όσο ισχυρό οπλοστάσιο και να έχει μία χώρα είναι παντελώς άχρηστο αν την κυβερνούν άνθρωποι ανίδεοι περί τα στρατιωτικά, με αδύναμο χαρακτήρα και χωρίς βούληση. Όλα τα υπόλοιπα πομπώδη που λένε κατά καιρούς οι κυβερνώντες ότι δήθεν θα υπερασπιστούν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και ότι θα τσακίσουν τους Τούρκους αν μας προκαλέσουν, είναι σκέτη κοροϊδία και στάχτη στα μάτια.

Θα ρωτήσει κανείς εύλογα, «και τι πρέπει να γίνει για να διορθωθεί αυτή η κατάσταση;». Το μυστικό της επιτυχίας για να μην σε εξευτελίζει κάθε τόσο ο Τούρκος είναι να έχεις καλλιεργήσει τη νοοτροπία ετοιμότητας ανάληψης πρωτοβουλίας από τα κατώτερα κλιμάκια, να εμπιστεύεσαι δηλαδή και να περιμένεις από τους κατώτερους να εκδηλώνουν αβίαστα πρωτοβουλία στο πεδίο της μάχης ακόμη και χωρίς να τους διατάξουν οι ανώτεροί τους, πάντα όμως μέσα στο πνεύμα της εθνικής στρατηγικής. Αν έχεις ένα απολύτως συγκεντρωτικό και άκαμπτο μοντέλο διοίκησης όπως έχουμε εμείς σήμερα, όπου οι πάντες περιμένουν από το ΓΕΕΘΑ και το ΓΕΣ εντολές για να κάνουν το αυτονόητο, είναι βέβαιο ότι θα χάνεις διαρκώς είτε σε θερμά επεισόδια είτε σε συρράξεις, θα εξευτελίζεσαι εσαεί και θα κάνεις όλο μνημόσυνα αδικοχαμένων πεσόντων. Για να αποφύγεις όλα αυτά, θα πρέπει να έχεις μικρούς Αρχηγούς ΓΕΣ σε ΚΑΘΕ φυλάκιο και σε ΚΑΘΕ περίπολο. Αυτό ήταν παλαιότερα το μυστικό επιτυχίας και του γερμανικού στρατού όταν εφάρμοζε το δόγμα της Auftragstaktik, δηλαδή το να δίνει ο ανώτερος στον κατώτερο διαταγές «τύπου αποστολής» - θέλω να επιτευχθεί αυτός ο αντικειμενικός σκοπός, και το πώς θα το κάνεις είναι δική σου δουλειά, βρες το μόνος σου. Για παράδειγμα στον Έβρο η πάγια διαταγή προς το προσωπικό του στρατού ξηράς θα πρέπει να είναι απλώς: «Μην επιτρέψετε σε καμία περίπτωση να πατήσει Τούρκος έστω και σε σπιθαμή ελληνικού εδάφους και αν το επιχειρήσει να μην του επιτρέψετε να φύγει ζωντανός από εκεί», και να αφεθεί στον στρατιώτη ή στον κατώτερο αξιωματικό να ενεργήσει με όποιον τρόπο θεωρεί ενδεδειγμένο ώστε να αντιμετωπίσει την εκάστοτε κατάσταση. Ανάλογη απλή διαταγή θα μπορούσε να δοθεί στο προσωπικό της αεράμυνας των νησιών μας, στα πληρώματα των πολεμικών μας πλοίων και στους πιλότους των μαχητικών αεροσκαφών μας.

Με τον τρόπο αυτό βάζεις τους ανθρώπους σου στα κατώτερα κλιμάκια στη διαδικασία να σκέφτονται και να ενεργούν όπως θα έκανε ο ανώτερός τους, δηλαδή να έχουν πάντα κατά νου ποια είναι η αποστολή, τι θέλει να πετύχει ο ανώτερός τους, και πώς αυτό μπορούν να το καταφέρουν οικονομικότερα, αποτελεσματικότερα και καλύτερα. Δεν έχεις πλέον υπαξιωματικούς και κατώτερους αξιωματικούς άβουλα εκτελεστικά όργανα, αλλά σκεπτόμενους ανθρώπους με υψηλό αίσθημα ευθύνης. Συνεπώς αποκλείεται να σε αιφνιδιάσει ο εχθρός, δηλαδή να σε πιάσει χαλαρό και εφησυχασμένο. Αν ο Τούρκος που είναι απέναντι γνωρίζει ότι το ελληνικό στρατιωτικό προσωπικό έχει την ευθύνη και την πρωτοβουλία να αντιδράσει αυτοβούλως σε κάθε πρόκληση, θα το σκεφτεί πάρα πολύ για να κάνει τις ψευτομαγκιές που ζούμε σχεδόν καθημερινά τα τελευταία χρόνια.

Υ.Γ. Στην πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξή του στο STAR ο Μητσοτάκης είπε επί λέξει πως«θα κατασκευάσουμε τον φράχτη λίγο εντός του ελληνικού εδάφους,όπως έγινε ακριβώς και με τον φράχτη στις Καστανιές.Για να μην υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία για το πού μπαίνει ο φράχτης χωρίς να σημαίνει ότι απεμπολούμε, προσοχή, το έδαφος που μεσολαβεί μεταξύ του φράχτη και της συνοριακής γραμμής, για να μπορούμε να κινηθούμε πολύ πιο γρήγορα». Για όσους δεν κατάλαβαν, ο πρωθυπουργός ομολόγησε ανερυθρίαστα ότι ο φράχτης, όπου αυτός έχει στηθεί, ΔΕΝ στήθηκε ακριβώς πάνω στη συνοριογραμμή αλλά μερικά μέτρα πιο μέσα στο ελληνικό έδαφος διότι διαφορετικά οι Τούρκοι θα εμπόδιζαν την ανέγερσή του. Τα χερσαία σύνορά μας στον Έβρο έχουν συνολικό μήκος περίπου 200 χιλιομέτρων. Αν υποθέσουμε ότι έχουμε υψώσει φράχτη έστω στα 50 από αυτά τα χιλιόμετρα, σε βάθος 5 μέτρα μέσα στο έδαφός μας, αυτό σημαίνει ότι έχουμε ΗΔΗ παραχωρήσει 250 στρέματα εθνικού εδάφους στους Τούρκους διότι αυτοί περιπολούν πλέον ΕΦΑΠΤΟΜΕΝΙΚΑ στον φράχτη όπου υπάρχει αυτός και όχι στη συνοριογραμμή. Και θα δούμε βέβαια, αν κάποτε αφαιρεθεί ο φράχτης, αν θα αναγνωρίσουν οι Τούρκοι την παλιά συνοριογραμμή ή θα μας υποχρεώσουν δια της βίας να τη μετακινήσουμε οριστικά εκεί που ήταν ο φράχτης - χωρίς βέβαια να ακουστεί απολύτως τίποτα στα ελληνικά ΜΜΕ. Αυτά για να μην μας περνάνε για ηλίθιους ο Μητσοτάκης και οι ανίκανοι και ψεύτες υπουργοί του.
Print Friendly and PDF
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.