Μητσοτάκης: "θα υπερασπιστούμε τα κυριαρχικά της δικαιώματα με...πρόσφορο τρόπο!" Δηλαδή;

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε χθες σε συνέντευξή του σχετικά με την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ουάσινγκτον πως «ήμουν απολύτως ξεκάθαρος με τον ίδιο τον πρόεδρο Τραμπ σχετικά με τις κόκκινες γραμμές της ελληνικής κυβέρνησης. Η χώρα θα υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα με όποιο τρόπο κρίνει ότι είναι ο πιο πρόσφορος». Αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να διακρίνει πίσω από αυτές τις λέξεις το ενδεχόμενο άσκησης στρατιωτικής βίας κατά των Τούρκων σε περίπτωση που προχωρήσουν σε κάποια απροκάλυπτη παραβίαση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, ας εξηγήσει και σε εμάς τους υπόλοιπους από πού βγάζει αυτό το συμπέρασμα. Προσωπικά, αυτό που βλέπω είναι μία κακοστημένη μπλόφα που έγινε από μία κυβέρνηση η οποία έχει κυριολεκτικά «χάσει τη μπάλα» στα εθνικά θέματα. 


Δυστυχώς αποδεικνύεται καθημερινά ότι οι άνθρωποι που μας κυβερνούν είναι εντελώς ανίδεοι γύρω από ζητήματα στρατηγικής και στρατιωτικής αποτροπής. Αν ο Μητσοτάκης ήθελε όντως να απευθύνει ένα αυστηρό μήνυμα προς την Τουρκία το οποίο θα λειτουργούσε ανασταλτικά στις φιλοδοξίες της, θα έπρεπε κατ’ αρχάς να το κάνει με όσο το δυνατόν πιο φανερό και ηχηρό τρόπο για να είναι αρκούντως πειστικός. Μόνο έτσι λειτουργεί πραγματικά η αποτροπή – όταν τη διαλαλείς και τη διατρανώνεις στον αντίπαλο με τρόπο που δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση για την αποφασιστικότητά σου. Αποτροπή με ψιθύρους σε κατ’ ιδίαν συναντήσεις πίσω από κλειστές πόρτες, είναι σκέτο ανέκδοτο. Αν ο Μητσοτάκης πιστεύει πως με το να πει εμπιστευτικά στον Τραμπ ότι έτσι όπως πάνε τα πράγματα η Ελλάδα μπορεί να εμπλακεί σε θερμό επεισόδιο με την Τουρκία, ποντάροντας στο ότι η Αμερική θα κάνει κάτι για να αποτρέψει αυτό το ενδεχόμενο, τότε είναι τραγικά άσχετος ή έχει άχρηστους και ανίδεους συμβούλους. Η κίνηση αυτή αποδεικνύει ότι η πολιτική ηγεσία μας θεωρεί τη χώρα προτεκτοράτο των ΗΠΑ, κάτι σαν το Πουέρτο Ρίκο, χωρίς όμως ποτέ οι ΗΠΑ να έχουν αναλάβει οποιαδήποτε ουσιαστική δέσμευση ότι αποδέχονται τον ρόλο του προστάτη μας έτσι όπως τον εννοούμε εμείς. Αυτό που είπε ο Μητσοτάκης στον Τραμπ απλώς θα αποθρασύνει ακόμη περισσότερο την Τουρκία διότι δείχνει ότι την τρέμουμε και ότι περιμένουμε από άλλους να «καθαρίσουν» για λογαριασμό μας – πόσο μάλλον που αυτοί οι άλλοι είναι εντελώς απρόθυμοι ακόμη και να κουνήσουν το μικρό τους δαχτυλάκι για να μας βοηθήσουν και δεν μπορούμε να τους αποσπάσουμε ούτε δυο λόγια ουσιαστικής στήριξης.

Σχεδόν όλοι οι έγκριτοι γεωπολιτικοί αναλυτές και διεθνολόγοι συμφωνούν ότι η τακτική του κατευνασμού που έχει ακολουθήσει η Ελλάδα έναντι της Τουρκίας επί δεκαετίες έχει φτάσει σε μοιραίο αδιέξοδο. Αν η Ελλάδα θέλει να αποφύγει την αυτοχειρία της θα πρέπει να εγκαταλείψει παλιές ιδεοληψίες όπως ότι αν τεθεί κάτω από την ομπρέλα της ΕΕ ή των ΗΠΑ θα λύσει αυτομάτως όλα τα προβλήματα εθνικής ασφάλειάς της. Στον πολυπολικό κόσμο που αναδύεται στις μέρες μας έχει πάψει να λειτουργεί το παλιό μοντέλο των υπερδυνάμεων που μόνο αυτές έκαναν παιχνίδι, πλαισιωμένες από πειθήνιους δορυφόρους. Η νεο-οθωμανική Τουρκία του Ερντογάν έχει αυτονομηθεί τελείως από το ΝΑΤΟ, εμφορείται από αχαλίνωτο μεγαλοϊδεατισμό, διακατέχεται από υπέρμετρη εθνική αυτοπεποίθηση και φιλοδοξεί σαφώς να καταστεί κυρίαρχος γεωπολιτικός παίκτης στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και ισχυρή περιφερειακή Δύναμη.

Οι Αμερικανοί το αντιλαμβάνονται αυτό και σέβονται μόνο τις χώρες που πραγματικά «παίζουν μπάλα», που διεκδικούν, που παζαρεύουν σκληρά και που υπηρετούν ψυχρά και ρεαλιστικά τα συμφέροντά τους. Αντιθέτως, τις χώρες που έχουν επιλέξει τον ρόλο του ψόφιου κοριού, που δεν διεκδικούν ποτέ τίποτα και που είναι πάντα δεδομένες, οι Αμερικανοί τις έχουν για καρπαζιές και για να σπάνε πλάκα μαζί τους. Αρκετοί δημοσιογράφοι έσπευσαν να χαρακτηρίσουν την πρόσφατη επίσκεψη του Μητσοτάκη στις ΗΠΑ ως επιτυχημένη, αλλά ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε ο Έλληνας πρωθυπουργός από την αμερικανική πολιτική ηγεσία (σαν γραφικός Βαλκάνιος φύλαρχος), προσωπικά μου προκάλεσε βαθιά θλίψη.

Ακόμη κι αν αναλύσει κανείς την ουσία αυτών που είπε ο Μητσοτάκης, και πάλι δεν μπορεί να είναι 100% σίγουρος ότι ο πρωθυπουργός εννοεί αυτό που πολλοί από εμάς θα θέλαμε να εννοεί. Πίσω από τη φράση του Μητσοτάκη προς τον Τραμπ πως «η χώρα θα υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα με όποιο τρόπο κρίνει ότι είναι ο πιο πρόσφορος», δυσκολεύομαι να διακρίνω οποιαδήποτε αποφασιστικότητα χρήσης της στρατιωτικής ισχύος για να μπει οριστικός φραγμός στο συστηματικό και ανελέητο bullying που ασκούν οι Τούρκοι σε βάρος μας επί δεκαετίες. Οι πάντες γνωρίζουν ότι το ελληνικό πολιτικό προσωπικό ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ στη χρησιμότητα της στρατιωτικής ισχύος ως μοχλού άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Και μόνο στη σκέψη του πολιτικού κόστους στο ενδεχόμενο ύπαρξης θυμάτων από ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία, οι Έλληνες πολιτικοί παθαίνουν ίλιγγο.

Διαπιστώνουμε επανειλημμένα ότι οι ένοπλες δυνάμεις αντιμετωπίζονται από το σύνολο των κυβερνώντων ως ένα αναχρονιστικό εργαλείο που προορίζεται να χρησιμοποιηθεί μόνο στην περίπτωση που ένας νέος Μουσολίνι μάς επιδώσει ιταμό τελεσίγραφο ζητώντας μας να επιτρέψουμε στα στρατεύματά του να εισβάλουν και να καταλάβουν τη χώρα – και σε ΚΑΜΙΑ άλλη περίπτωση. Κατάσταση όμως πανομοιότυπη με αυτή του 1940 δεν αναμένεται να υπάρξει ξανά στο ορατό μέλλον, διότι απλούστατα έχει αλλάξει άρδην η φύση της απειλής που αντιμετωπίζουμε αλλά και οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί. Η πικρή αλήθεια είναι ότι δαπανούμε έναν σκασμό δισεκατομμύρια για να συντηρούμε ένοπλες δυνάμεις τις οποίες σκοπεύουμε να χρησιμοποιήσουμε μόνο σε ένα σενάριο το οποίο ουδέποτε πρόκειται να επαναληφθεί.

Επομένως το μόνο που βλέπω σε περίπτωση που οι Τούρκοι προχωρήσουν σε ευθεία αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων (που είναι 100% βέβαιο ότι θα το κάνουν) είναι νέα κλαψουρίσματα της ελληνικής κυβέρνησης στους διεθνείς οργανισμούς και στους συμμάχους, νέες επικλήσεις του διεθνούς δικαίου και νέες υποχωρήσεις, δήθεν για να «μην παίξουμε το παιχνίδι της Τουρκίας», για να φανούμε «πολιτισμένοι» και για να παραμείνουμε «πυλώνας σταθερότητας και ειρήνης στην Ανατολική Μεσόγειο». Εσχάτως μάλιστα ορισμένα ΜΜΕ έχουν αρχίσει να κάνουν έναν πολύ ύποπτο διαχωρισμό ανάμεσα στον «σκληρό πυρήνα των κυριαρχικών δικαιωμάτων» (δηλαδή τα χωρικά μας ύδατα εύρους 6 ναυτικών μιλίων από τις ακτές μας) και στα υπόλοιπα όχι και τόσο «σκληρά» κυριαρχικά μας δικαιώματα όπως είναι η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ, τα οποία ούτως ή άλλως έχουμε φροντίσει ως χώρα να αφήσουμε επίτηδες «φλου» επί δεκαετίες για να μην ενοχλούνται οι γείτονες. Άρα κάθε άλλο παρά «απολύτως ξεκάθαρος» ήταν ο Έλληνας πρωθυπουργός απέναντι στον Αμερικανό πρόεδρο όταν μίλησε περί υπεράσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων, αφού δεν διευκρίνισε ποια ακριβώς εννοεί ως τέτοια. Πιστεύω ότι με τη στάση που επέλεξε έδειξε αδυναμία, έλλειψη αποφασιστικότητας και ατολμία, και επέσπευσε τη στιγμή της μεγάλης τουρκικής πρόκλησης σε βάρος των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων – τη στιγμή της αλήθειας δηλαδή, όπου θα εξευτελιστεί το ελληνικό πολιτικό σύστημα και θα ντροπιαστεί η Ελλάδα συνολικά.
Print Friendly and PDF
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.