Μετά τις Belh@rra, μήπως σειρά έχει η Ιταλία με κορβέτες Doha και δανεισμό δυο φρεγατών FREMM IT;

Έχουμε αναφερθεί πάρα πολλές φορές στο πρόβλημα ανανέωσης των κύριων μονάδων του στόλου επιφανείας του Π.Ν το οποίο μέσα στην επόμενη δεκαετία οφείλει να εκσυγχρονίσει και να αντικαταστήσει με νέες σχεδιάσεις το σύνολο των φρεγατών του Π.Ν.  Μπρος σε αυτήν την κοσμογονία που θα έπρεπε ήδη να βρίσκεται σε εξέλιξη η χώρα αντιμετωπίζει τρεις βασικούς ανασταλτικούς παράγοντες που θα της επέτρεπαν με ηρεμία να λάβει τις σωστότερες και ορθολογικότερες αποφάσεις για την ανανέωση του στόλου επιφανείας:


α) Το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών με την Τουρκία για την οριοθέτηση της ΑΟΖ των δυο χωρών στην Ανατολική Μεσόγειο έχει ήδη ξεκινήσει με τον πιο βίαιο μάλιστα τρόπο, με το παράνομο σύμφωνο μεταξύ Τουρκίας και της κυβέρνησης-μαριονέτα της Τρίπολης.  Η Ελλάδα βρέθηκε προ τετελεσμένων γεγονότων που καλείτε σήμερα να ανατρέψει τόσο δια της διπλωματικής όσο και δια της στρατιωτικής οδού εάν προκληθεί.

Ο παράγοντας  χρόνος, λοιπόν δεν λειτουργεί υπέρ της χώρας μας η οποία καλείται να προβεί σε εκείνες τις κινήσεις  που θα της παρέχουν επαύξηση της στρατιωτικής και διπλωματικής ισχύος της χώρας όχι σε μακροχρόνια βάση αλλά εντός των χρονικών ορίων που η πολιτική ηγεσία αναμένει την σύγκρουση με την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο.

β) Η απουσία χρόνου αναγκάζει την χώρα μας να αναζητήσει συμμάχους ανάμεσα στους μεγάλους παίκτες της περιοχής με πρώτες την Γαλλία και μετά τις ΗΠΑ, την στήριξη των οποίων επιβραβεύει με την παλιά αλλά όχι πάντα αποτελεσματική ” διπλωματία των εξοπλισμών”, και εσχάτως με την εμπλοκή σημαντικών μονάδων των ΕΔ στο εξωτερικό.

Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής άλλωστε, η Ελλάδα προχωρά στην απόκτηση χωρίς διαγωνισμό δύο FTI ΗΝ από την Γαλλία, και αιτείται την παραχώρηση αντιτορπιλικών Arleigh Burke για το Π.Ν. τα οποία όταν και αν αποκτηθούν θα ενταχθούν σίγουρα στον γενικότερο σχεδιασμό των ΗΠΑ τόσο για τον Περσικό Κόλπο όσο και για την Αν. Μεσόγειο.

γ) Η “διπλωματία των εξοπλισμών”  εφαρμόζεται από την χώρα μας και εξαιτίας μιας άλλης παραμέτρου που είναι εξίσου σημαντική με τις προηγούμενες δύο και έχουν να κάνουν με το πρόβλημα χρηματοδότησης  για την ανανέωση του στόλου επιφανείας που αντιμετωπίζει το Π.Ν κάτι που έχει σαν αποτέλεσμα χώρες όπως η Γαλλία και οι Η.Π.Α που δείχνουν να έχουν την δυνατότητα να χρηματοδοτήσουν την εξοπλιστική προσπάθεια του Π.Ν, να προτιμούνται έναντι χωρών που δεν έχουν εκφράσει για πολιτικούς, διπλωματικούς ή στρατιωτικούς λόγους την επιθυμία να λάβουν με ανάλογες προϋποθέσεις κομμάτι της πίτας των εξοπλιστικών αναγκών του Π.Ν.

Οι τρεις αυτοί περιορισμοί που αντιμετωπίζει το Π.Ν. έχουν ως αποτέλεσμα οι όποιες λύσεις υπάρχουν στο τραπέζι να μην ικανοποιούν τις ανάγκες του Π.Ν., είτε από την άποψη των αριθμών (απόκτηση μόλις 2 FTI HN έναντι αναγκών 6 ή 8 πλοίων), είτε του ορίζοντα απόκτησης (ο χρόνος της παραλαβής των FTI HN  δεν λύνει το πρόβλημα της άμεσης ενίσχυσης του Π.Ν.) και του κόστους χρήσης και κτήσης των τυχόν απόκτηση μεγαλύτερων μονάδων (Arleigh Burke).

Το ερώτημα λοιπόν είναι αν υπάρχουν λύσεις που μπορούν να ξεπεράσουν και τους τρεις παράγοντες που αποτελούν τροχοπέδη, σε μια ορθολογική λύση για την ανανέωση του στόλου του Π.Ν. Αλήθεια υπάρχουν τέτοιες; Η ΠΤΗΣΗ έχει αρκετές φορές σκεφτεί εκτός από την πεπατημένη, και κάτι τέτοιο θα κάνει και σήμερα.

Το πρόσφατο ενδιαφέρον για την απόκτηση 6  κορβετών, λογικά τύπου Gowind, από το Π.Ν. που θα επιτρέψει την απόσυρση των εκσυχρονισμένων φρεγατών S είναι τρανή απόδειξη πως τόσα χρόνια δεν έχουμε καταλάβει πως και η ” διπλωματία των εξοπλισμών” έχει και αυτή τους περιορισμούς της.

Μια τέτοια προμήθεια θα απέτρεπε το Π.Ν από το να μεγιστοποιήσει τα πιθανά οφέλη που θα είχε αν μια τέτοια προμήθεια γινόταν μέσω ενός διεθνούς διαγωνισμού στο οποίο φυσικά η Ελληνική Δημοκρατία μπορούσε να θέσει ως κύριο όρο την χρηματοδότηση του προγράμματος από τον μειοδότη του διαγωνισμού. Η λογική λοιπόν της απευθείας ανάθεσης και του σφιχτού εναγκαλισμού με την Γαλλία αποτρέπει την χώρα μας από το να αποκτήσει επιπλέον στρατιωτικούς βιομηχανικούς και οικονομικούς εταίρους με σημαντικότερη αποκλειόμενη χώρα από όλες την Ιταλία.

Η Ιταλία είναι η δεύτερη χώρα μετά την Γαλλία που έχει άμεσα οικονομικά συμφέροντα στην περιοχή μέσω της Πετρελαϊκής ENI η οποία έχει λάβει οικόπεδα προς εκμετάλλευση στην Κυπριακή ΑΟΖ ενώ η συμμετοχή της στον East Med είναι προϋπόθεση για την οικονομική βιωσιμότητα του όλου Project.

Παράλληλα η Ιταλία διατηρεί μια μεγάλη αμυντική βιομηχανία κυρίως στον ναυπηγικό τομέα η οποία πολλές φορές ακολουθηθεί εξαιρετικά επιθετική εμπορική πολιτική, όπως διαπίστωσε το Π.Ν στο πρόγραμμα απόκτησης νέων τορπιλών.Ποια θα μπορούσε όμως να ήταν η πρόταση της Fincantieri σε έναν πιθανό διεθνή διαγωνισμό απόκτησης κορβετών από το Π.Ν.;

Η Fincantieri θα προσέφερε ένα σχέδιο που πρόσφατα απέκτησε το Κατάρ και χαρακτηρίζεται ως αντί-αεροπορική κορβέτα κλάσης Doha. Ο κύριος οπλισμός περιλαμβάνει 16 θέσεις βολής VLS για κατευθυνόμενα βλήματα κατά αεροσκαφών ASTER 30, οκτώ κατευθυνόμενα βλήματα κατά πλοίων Exocet Block III, κύριο πυροβόλο των 76mm, δύο RWS πυροβόλου Marlin των 30mm και αντιπυραυλικό σύστημα RAM ενώ ως κύριο ραντάρ διαθέτουν το εξαιρετικό Kronos.  

Μιλάμε στην ουσία για φρεγάτες γενικής χρήσης με δυνατότητες αεράμυνας περιοχής καθώς τόσο το εκτόπισμα τους (3.250t), όσο και η ταχύτητά (28 kts) δεν παραπέμπουν καθόλου σε κορβέτες, η διαφορά δε ισχύος με τις Γαλλικές Gowind είναι απλά χαοτική. Φυσικά το Π.Ν. θα μπορούσε να μην επιλέξει να εξοπλίσει τα πλοία μόνο με Aster  30 αλλά ή/και με CAMM-ER αυξάνοντας τον αριθμό των μεταφερόμενων βλημάτων.  Η ιταλική πρόταση θα μπορούσε να περιλαμβάνει  και την ενοικίαση-πώληση δυο φρεγατών FREMM IT, όπως έγινε στον πρόσφατο διαγωνισμό της Βραζιλίας για την απόκτηση 4 κορβετών. Έτσι θα έλυνε το ΠΝ το περίφημο πρόβλημα της “ενδιάμεσης λύσης”.

Μια τέτοια πρόταση θα ήταν εξαιρετικά δελεαστική για το Π.Ν καθώς θα έλυνε κατευθείαν το πρόβλημα της άμεσης ενίσχυσης του στόλου με πλοία ικανά να αντιμετωπίσουν την Τουρκική απειλή στην ανατολική Μεσόγειο. Οι φρεγάτες FREMM IT κλάσης Bergamini θα αποτελούσαν ένα πραγματικό φόβητρο για το Τουρκικό πολεμικό ναυτικό αλλά και για την τουρκική Π.Α , ενώ ως σχεδίαση είναι εξαιρετικά πιο ώριμη από τις FTI HN.

Οι “φρεγάτες” 6,900 τόνων είναι κατ ουσίαν ανθυποβρυχιακά σκάφη πολύ πιο αθόρυβα από τις FTΙ HN καθώς το σύστημα CODLAG (ντιζελοκινητήρες που παράγουν ρεύμα που κινεί το προωστικό σύστημα αθόρυβα στις μικρές και μέσες ταχύτητες ενώ για τις υψηλές βασίζεται σε στροβιλοκινητήρες) κάτι που καθιστά τα πλοία εξαιρετικούς κυνηγούς υποβρυχίων, ενώ και τα δυο πλοία διαθέτουν το κορυφαίο CAPTAS 4 για σόναρ.

Έχουν δυνατότητα να φιλοξενήσουν δυο ελικόπτερα μεγέθους NH-90 στο υπόστεγο τους, διαθέτουν ως ανθυποβρυχιακές τορπίλες τις κορυφαίες  γαλλό-ιταλικές MU-90, ενώ διαθέτουν και τον  ανθυποβρυχιακό πύραυλο MILAS που είναι το ευρωπαϊκό αντίστοιχο του αμερικάνικου ASROC.
Print Friendly and PDF
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.