Μήπως ήρθε η ώρα για τον ΥΕΘΑ να “πάρει τον… κατήφορο” για το Ριάντ και τα ΗΑΕ;

Η “ζωντάνια” που επιδεικνύει το τελευταίο διάστημα η ελληνική διπλωματία στην προσπάθεια αντιμετώπισης του τουρκικού αναθεωρητισμού που έλαβε νέες διαστάσεις το τελευταίο διάστημα, μπορεί να είναι κάτι το απολύτως φυσιολογικό, που θα έπρεπε να αποτελεί τον κανόνα και όχι την εξαίρεση, Έστω κι έτσι όμως, θα πρέπει όμως να υπογραμμισθεί και να αποδοθούν τα εύσημα σε όλους τους εμπλεκόμενους. Η Ελλάδα έστω και με σημαντική καθυστέρηση, δείχνει να αντιλαμβάνεται τις διαστάσεις του “παιγνίου” στην περιοχή, αλλά και την εξαιρετικά ευνοϊκή διπλωματική συγκυρία, σε πολλαπλά μέτωπα, που της δίνει σημαντικά περιθώρια κινήσεων.


Πληροφορίες αναφέρουν, ότι τα ταξίδια του υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Δένδια, στη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) ήταν απόλυτα επιτυχή, ενώ όσα άκουσε αφενός ενθαρρύνουν την Ελλάδα να συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι μόνη της, αφετέρου δε προσφέρονται για προβληματισμό.

Μπορεί η συνήθης πολιτική των “ίσων αποστάσεων” που προτιμά η ελληνική διπλωματία να είναι σοφή σε “απόλυτες τιμές”, όμως οι διεθνείς δρώντες απαιτούν ξεκάθαρες θέσεις όταν οι συγκυρίες και τα συμφέροντα που διακυβεύονται είναι ζωτικά. Τουλάχιστον όταν οι καταστάσεις οδεύουν προς την τελική λύση…

Ο κίνδυνος με την πολιτική των ίσων αποστάσεων είναι να διολισθήσει σε μια πολιτική η οποία στα μάτια των τρίτων θα μοιάζει με αυτή του “επιτήδειου ουδέτερου“. Αυτό εάν συμβεί, έχει αρνητικές συνέπειες για τις διμερείς σχέσεις, ενώ είναι και ακατανόητη όταν εμπλέκονται ζωτικά συμφέροντα της “ουδέτερης” χώρας. Τέτοια είναι η περίπτωση στον χώρο της Μεσογείου σήμερα.

Τα “στρατόπεδα είναι ξεκάθαρα, όπως και τα συμφέροντα, ενώ η ευνοϊκή συγκυρία θέλει τα νόμιμα από απόψεως διεθνούς δικαίου συμφέροντα της ελληνικής πλευράς να συμπλέουν με αυτά πολύ ισχυρών οικονομικά και πολιτικά χωρών του διεθνούς στερεώματος, όπως οι προαναφερθείσες που επισκέφθηκε, έστω με καθυστέρηση, ο Νίκος Δένδιας.

Η ανάλυση της οπτικής των χωρών αυτών στα τεκταινόμενα του μεσογειακού χώρου θα είναι το αντικείμενο άλλης ανάλυσης. Όμως, ο τρόπος με τον οποίο τα συμφέροντά τους εξυπηρετούνται, σχετίζεται ακόμα και με την εξέλιξη γεωστρατηγικής εμβέλειας επενδυτικών σχεδίων, όπως ο περίφημος αγωγός EastMed, τον οποίον έχουν κάθε λόγο να υποστηρίξουν.

Το βασικό επιχείρημα όμως του παρόντος σχολίου, είναι η επισήμανση, ότι το υπουργείο Εθνικής Άμυνας δεν έχει ακολουθήσει στο επίπεδο της -εμφανούς- στρατιωτικής διπλωματίας τον “βηματισμό” του ΥΠΕΞ. Και θα πρέπει να κινηθεί σύντομα. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος θα πρέπει αν ακολουθήσει την ίδια διαδρομή. Ακόμα και η επίσκεψη απλά στο πλαίσιο της σύσφιξης των διμερών αμυντικών σχέσεων θα ήταν σημαντική. Όμως…

Στη σημερινή συγκυρία, τα πράγματα είναι λίγο-πολύ ξεκάθαρα. Οι “φιλολογικές” συζητήσεις πρέπει να παραμεριστούν, ή να είναι απλώς συμπληρωματικές στην ατζέντα και απόλυτη προτεραιότητα έχουν οι “μπίζνες”. Η Ελλάδα πρέπει αν κατανοήσει ότι Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν λόγους εθνικής ασφαλείας να αντιμετωπίζουν την Τουρκία ως έναν πολύ επικίνδυνο αντίπαλο, οι “επεκτατικές” πρωτοβουλίες του οποίου χρήζουν αντιμετώπισης σε όλα τα μέτωπα.

Η ευκαιρία για την ελληνική στρατιωτική διπλωματία είναι ξεκάθαρη, όπως και το μήνυμα που πρέπει να διαβιβαστεί στις δυο χώρες. Η Ελλάδα είναι η πρώτη ζώνη άμυνας απέναντι στους κάθε λογής επικίνδυνους τουρκικούς αναθεωρητισμούς. Και αν δεν είμαστε “ξεχασιάρηδες” θα πρέπει να θυμόμαστε την γενναία προσφορά ανταλλακτικών για τις φρεγάτες του ελληνικού Στόλου από τα ΗΑΕ.

Θα πρέπει να θυμόμαστε συμπληρωματικά, ότι η Σαουδική Αραβία ήταν έτοιμη αν επενδύσει (σ.σ. περί αυτού πρόκειται) το ιλιγγιώδες -για τα ελληνικά εξο0πλιστικά δεδομένα της εποχής- ποσό των τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων για τη ναυπήγηση πολεμικών πλοίων για τον Λϊβανο, υπό την προϋπόθεση ότι θα αντιμετωπιζόταν η επιρροή του Ιράν, μέσω της σιιτικής ένοπλης οργάνωσης Χεζμπολάχ. Δεν “περπάτησε”…

Δεν υποστηρίζει κανείς ότι με τη λογική ταινιών του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου, (βλ. “Ο Εμίρης και ο κακομοίρης”, ή σε άλλες που σεΐχηδες μοίραζαν ρολόγια στα ξενοδοχεία που επισκέπτονταν…) η Ελλάδα μπορεί να αποσπάσει βοήθεια. Όμως θα επιμέναμε, ότι μια χώρα που μπορεί με ευκρίνεια και πειστικότητα να ζητήσει συνδρομή για την αντιμετώπιση του κοινού αντιπάλου μπορεί φέρει απροσδόκητα θετικά αποτελέσματα.

Μια απλή στρατηγική λογική που θα μπορούσε να αποδειχθεί αποτελεσματική, είναι ότι όσο η Τουρκία αισθάνεται ανασφάλεια στα δυτικά της και τα νότια σύνορα, ανασφάλεια υπό την έννοια της έμπρακτης και αξιόπιστης αμφισβήτησης στο επίπεδο της στρατιωτικής ισορροπίας της δυνατότητας των ενόπλων της δυνάμεων να πετύχουν τους στόχους της, τότε πολύ δυσκολότερα θα μπορεί να δεσμεύει δυνάμεις επιχειρώντας να αποσταθεροποιήσει για να ελέγξει κρίσιμες χώρες της Μέσης Ανατολής.

Άρα, είναι δυνατόν να υπάρξει σημαντική σύγκλιση, εάν όχι σύμπτωση συμφερόντων της Ελλάδας με το Ριάντ και το Άμπου Ντάμπι. τρόποι ενίσχυσης των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων υπάρχουν πολλοί. Και πιθανότατα θα μιλούσαμε με άλλους όρους σήμερα, εάν οι ελληνικές επιλογές στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν δεν ήταν τόσο μυωπικές και είχαν ως σημείο αναφοράς τη “μεγάλη εικόνα” των γεωστρατηγικών συσχετισμών στην περιοχή.

Ένα παράδειγμα ήταν η πρόταση στο παρελθόν για την πραγματοποίηση ναυπηγήσεων για το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, με την πληρωμή να γίνεται με τη μορφή ελληνικών ομολόγων. Η σημερινή εξέλιξη της οικονομίας στη χώρα αποδεικνύει πόσο προωθημένη και στρατηγικά οραματικού χαρακτήρα ήταν η συγκεκριμένη πρόταση.

Δεν προχώρησε, διότι σε αντίθεση με όσους πρότειναν τη λύση, στην Ελλάδα αδυνατούσαμε να αντιληφθούμε ότι οι χώρες δεν “σχολάνε” ακόμα κι αν χρεοκοπούν. Εξακολουθούν να κοιτούν το μέλλον. Ούτε μπορούν να παραμένουν έρμαια των όχι πάντα αγαθών προθέσεων “εταίρων και δανειστών”… Στρατηγικό σφάλμα, τα αποτελέσματα του οποίου βλέπουμε σήμερα.

Επίσης, πριν ο Νίκος Παναγιωτόπουλος “πάρει τον κατήφορο” για τις χώρες της Μέσης Ανατολής, έχοντας πάντα στο μυαλό τη “μεγάλη εικόνα” των γεωστρατηγικών συσχετισμών, θα πρέπει με το επιτελείο του να επανεξετάσει την ελληνική πολιτική -και αυτή του κόμματός του όταν ήταν στην αντιπολίτευση- στο θέμα της περίφημης πώλησης ελληνικών πυρομαχικών στη Σαουδική Αραβία.

Πυρομαχικών τα οποία λήγουν και η χώρα θα πρέπει να δαπανήσει χρήματα για να τα καταστρέψει, συμμορφούμενη με τα προβλεπόμενα διεθνώς από τις συνθήκες… Ας κατανοήσουμε, έστω και με καθυστέρηση, ότι όσον προτεραιότητα να είναι το να πληγεί ο κομματικός αντίπαλος, ας σκεφτόμαστε λίγο και τις δυνητικές συνέπειες. Εγκαίρως.

Μπορεί να υπήρχαν ή να υπάρχουν ενστάσεις για τον τρόπο με τον οποίο πήγε να διεκπεραιωθεί η συναλλαγή. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και την αποπομπή του σημερινού νούμερο δύο στη ΓΔΑΕΕ, Μισαήλ Παπαδάκη, από τον τότε υπουργό, Πάνο Καμμένο, επειδή συνάντησε και μίλησε με κάποια άλλη αντιπροσωπεία από τη Σαουδική Αραβία που είχε αφιχθεί για την υπόθεση των πυρομαχικών, από αυτή που ¨αναγνώριοζε” η ηγεσία του ΥΠΕΘΑ.

Μπορούν να ζητηθούν διευκρινίσεις και να δοθούν αμοιβαίες εξηγήσεις. Διότι επιχειρηματολογία είτε με αυτό το αντικείμενο είτε με τα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων που επιλέγουν άλλοι, είναι το λιγότερο αφελείς προσεγγίσεις στο επίπεδο της διεθνούς πολιτικής.

Ιδιαίτερα σε προβλήματα όπως αυτά που αντιμετωπίζονται σήμερα. Αν το συνειδητοποιήσουμε, μπορούμε ως χώρα να διεκδικήσουμε πολλά. Μόνο όποιος ζητάει, στο τέλος κάτι καταφέρνει. Ιδίως όταν όλα στηρίζονται στο κοινό συμφέρον…
Print Friendly and PDF
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.