Η Αργεντινή με δημόσιο χρέος 100% του ΑΕΠ οδεύει σε νέα χρεοκοπία, η Ελλάδα με χρέος 181.2% του ΑΕΠ αυξάνει τις συντάξεις!


Στα 356,5 δισ. ευρώ διαμορφώθηκε το δημόσιο χρέος στο πρώτο εξάμηνο 2019, από 345,379 δισ. ευρώ στο αντίστοιχο διάστημα του 2018 και 357,6 δισ. ευρώ στις 31 Μαρτίου 2019. To 2018 το χρέος της Ελλάδας εκτινάχθηκε στο 181.2% του ΑΕΠ!


Την ίδια στιγμή η Αργεντινή με χρέος 100% του ΑΕΠ φλερτάρει με νέα χρεοκοπία ενώ η Ελλάδα με χρέος σχεδόν διπλάσιο αυξάνει τις συντάξεις και υποδύεται την εύρωστη. Δεν υπάρχει σωτηρία.
‌Αυτό προκύπτει από τα τριμηνιαία στοιχεία του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους για την πορεία εξέλιξης του δημοσίου χρέους.

Τα ταμειακά διαθέσιμα του Ελληνικού Δημοσίου στις 30 Ιουνίου 2019 ανέρχονταν στο ποσό των 20,8 δισ. ευρώ, από 13,082 δισ. ευρώ στις 30 Ιουνίου 2018 και 22,4 δισ. ευρώ στις 31 Μαρτίου.

Η σύνθεση του χρέους της Κεντρικής Διοίκησης αποτελείται από ομόλογα και βραχυπρόθεσμους τίτλους ύψους 72,6 δισ. ευρώ και από δάνεια ύψους 283,9 δισ. ευρώ εκ των οποίων τα 21,9 δισ. ευρώ είναι βραχυπρόθεσμα δάνεια με τη μορφή ρέπος.

Στις 30 Ιουνίου 2018 η σύνθεση του χρέους της Κεντρικής Διοίκησης αποτελούταν από ομόλογα και βραχυπρόθεσμους τίτλους ύψους 68,138 δισ. ευρώ και από δάνεια ύψους 277,240 δισ. ευρώ εκ των οποίων τα 23,450 δισ. ευρώ είναι βραχυπρόθεσμα δάνεια με τη μορφή ρέπος.

Από την ανάλυση του ΟΔΔΗΧ προκύπτει ότι το 76,6%του χρέους έχει μέση υπολειπόμενη διάρκεια άνω των πέντε ετών, ενώ ένα ποσοστό της τάξεως του 23,4% λήγει μέσα στην επόμενη πενταετία.

Συγκεκριμένα από τα 356,5 δισ. ευρώ δημοσίου χρέους, βραχυπρόθεσμο (μέχρι ένα έτος) είναι ένα ποσοστό 13,4% ή 47,8δισ. ευρώ, μεσοπρόθεσμο (διάρκεια από 1 έως πέντε έτη) είναι ένα ποσοστό 10% ή 35,6 δισ. ευρώ και μακροπρόθεσμο (άνω των 5 ετών) το 76,6% του χρέους ή 273,1 δισ. ευρώ.

Την ίδια στιγμή η Αργεντινή με ένα πολύ μικρότερο ποσοστό (περί τα 100%) δημοσίου χρέους φλερτάρει με νέα χρεοκοπία σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Κώστα Ράπτη στο Capital.gr.

Η εικόνα είναι γνώριμη στα 44 εκατομμύρια των Αργεντινών. Από τα τέλη του προηγούμενου μήνα η κεντρική τράπεζα επέβαλε περιορισμούς στην αγορά δολαρίου, προκειμένου να αποτρέψει την εκροή συναλλάγματος. Οι έχοντες τραπεζικό λογαριασμό θα μπορούν να ανταλλάξουν μόνο 200 δολάρια τον μήνα μέχρι τον Δεκέμβριο, έναντι προηγούμενου ορίου 10.000 μηνιαίως.

Πρόκειται για μέτρο που κρίθηκε αναγκαίο για την περίοδο μεταβίβασης της εξουσίας μέχρις ότου ο φιλελεύθερος πρόεδρος Μαουρίτσιο Μάκρι να παραδώσει το πηδάλιο στον νικητή των εκλογών του Οκτωβρίου, τον περονιστή Αλμπέρτο Φερνάντες.

Η επικράτηση του Φερνάντες δεν αποτέλεσε έκπληξη, καθώς είχε καταγράψει διαφορά 17 ποσοστιαίων μονάδων έναντι του Μάκρι στις προκριματικές εκλογές του Αυγούστου, πριν σφραγίσει την επικράτησή του στην καθαυτό εκλογή με 47,79% έναντι 40,71% και με τη συμμετοχή να πλησιάζει το 80% των εγγεγραμμένων.

Ούτε όμως προκαλούν έκπληξη οι κλυδωνισμοί στις αγορές, αφότου διεφάνη ότι ο 60χρονος Φερνάντες οδεύει προς την εξουσία. Ένας σημαντικός λόγος για αυτό είναι ότι η αλλαγή ενοίκου στο προεδρικό μέγαρο ισοδυναμεί με επιστροφή στο πρόσφατο παρελθόν των εκρηκτικών σχέσεων της Αργεντινής με τους διεθνείς επενδυτές. Και όχι μόνο μεταφορικά: αντιπρόεδρος του Φερνάντες θα είναι η Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρτσνερ, πρόεδρος της χώρας κατά την επίμαχη περίοδο 2007-2015 και χήρα του επίσης διατελέσαντος προέδρου το 2003-2007, Νέστορ Κίρτσνερ. Η κοινή κάθοδος του Φερνάντες με την Κίρτσνερ σηματοδοτεί την επανένωση της μετριοπαθούς με την αριστερή πτέρυγα του περονισμού – όμως το ερώτημα ποιος πραγματικά θα κυβερνά τη χώρα προκύπτει αυθόρμητα.
Όπως και αν έχει, η Αργεντινή βρίσκεται και πάλι στο χείλος του γκρεμού. Από το 2018 το πέσο βρίσκεται σε πλήρη υποχώρηση και το δημόσιο χρέος διογκώθηκε, με αποτέλεσμα ο Μάκρι να προσφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για δάνειο ύψους 57 δισ. δολαρίων, το μεγαλύτερο στην ιστορία του θεσμού.

Η οικονομική δραστηριότητα στην τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Λατινικής Αμερικής (και την 24η του κόσμου) έχει εν πολλοίς παραλύσει (το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 3% την τελευταία τετραετία), ο πληθωρισμός έφθασε τον Σεπτέμβριο στο 37,7%, ενώ το ποσοστό των πολιτών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας έχει ξεπεράσει τον έναν στους τρεις (35,4%).

Το γιατί όλα αυτά έστρεψαν το εκλογικό σώμα εναντίον του Μάκρι (ιδίως μετά και το μπλακάουτ του Ιουνίου, παρά τον εξαγγελθέντα εκσυγχρονισμό του δικτύου για τον οποίο είχαν αυξηθεί τα τέλη ηλεκτροδότησης) είναι εξηγήσιμο. Όμως δεν εξασφαλίζουν καμία περίοδο χάριτος στον Μάκρι, ιδίως από πλευράς των διεθνών παικτών που φοβούνται τυχόν επανάληψη της στάσης πληρωμών που σημάδεψε την προηγούμενη δεκαετία και οδήγησε σε ατέρμονες δικαστικές διαμάχες στο έδαφος των ΗΠΑ.

Μολονότι προ εκατό ετών αποτελούσε την πέμπτη κατά κεφαλήν πλουσιότερη χώρα στον κόσμο, η Αργεντινή έχει βρεθεί από το 1950 και μετά να περνά ένα στα τρία χρόνια σε ύφεση, κυρίως με ευθύνη ενός πολιτικού συστήματος το οποίο ταλαντευόταν ανάμεσα στον λαϊκισμό και τη στρατιωτική δικτατορία και δεν άφηνε περιθώρια ενδυνάμωσης των “θεσμών”.

Η κατάρρευση, όχι μόνο οικονομική αλλά και κοινωνική, του 2001, η οποία άφησε άφωνο τον πλανήτη, υπήρξε, στο φόντο και του νέου διεθνούς περιβάλλοντος, η κορύφωση αυτής της καθοδικής πορείας.
Επιστροφή του “ροζ κύματος”;

Στην παρούσα φάση, το δημόσιο χρέος πλησιάζει και πάλι το 100%, ενώ οι δόσεις προς το ΔΝΤ θα πρέπει να αρχίσουν να πληρώνονται από του χρόνου.

Τα διστακτικά βήματα του Μάκρι προς τη δημοσιονομική σταθεροποίηση δεν απέτρεψαν τον εκτροχιασμό, ιδίως αφότου η ξηρασία έπληξε και την αγροτική παραγωγή, ενώ η στροφή της ροής των κεφαλαίων προς τη Βόρεια Αμερική, λόγω της νομισματικής πολιτικής της Fed, αφήνει μικρά περιθώρια κίνησης για τις ευάλωτες χώρες με μεγάλα ανοίγματα.

Τίποτε από όλα αυτά δεν δείχνει να πτοεί τον Φερνάντες, ο οποίος μετά τη νίκη του κάνει λόγο για “αλλαγή σελίδας” και “μια νέα εποχή περιφερειακής συνεργασίας” που “θα θέσει τέλος στην ανισότητα”. Φρόντισε μάλιστα η πρώτη του μετεκλογική επίσκεψη να είναι στο Μεξικό, όπου ενώπιον του κεντροαριστερού προέδρου Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ διακήρυξε την οιονεί ανάσταση του “ροζ κύματος” που διαπερνούσε προ δεκαετίας την ήπειρο, με πρωταγωνιστές τους προέδρους Λούλα της Βραζιλίας, Κορέα του Εκουαδόρ, Μοράλες της Βολιβίας, Τσάβες της Βενεζουέλας και βέβαια τη Φερνάντες ντε Κίρτσνερ της Αργεντινής, που στην πλειοψηφία τους αντιμετωπίζουν, όπως είπε, “εκδικητικές δικαστικές διώξεις”. Παράλληλα, σχολιάζοντας τις διαδηλώσεις των ημερών στη Χιλή δεν έχασε την ευκαιρία να χλευάσει τους διεθνείς επαίνους καθ’ όλο το παρελθόν για ένα μοντέλο το οποίο “μακροοικονομικά λειτουργούσε, αλλά γεννούσε απίστευτη ανισότητα”.
Διάθεση συνεργασίας

Η πραγματικότητα είναι πάντως λιγότερο ηρωική. Και το διαισθάνονται αυτό και οι αγορές, καθώς την εκροή κεφαλαίων και την υποχώρηση του πέσο κατά 20% που έφερε αυτομάτως το αποτέλεσμα των προκριματικών εκλογών του Αυγούστου ακολούθησε η σχετική νηνεμία μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου.

Η πρωτοβουλία του Φερνάντες να συνεργασθεί κατά τη μεταβατική περίοδο με την απερχόμενη κυβέρνηση Μάκρι, οι προειδοποιήσεις του ότι “θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες με υπευθυνότητα”, αλλά και η ετοιμότητα που εξέφρασε η Ουάσινγκτον διά του υπουργού Εξωτερικών, Μάικλ Πομπέο, να συνομιλήσει με τη νέα κυβέρνηση της Αργεντινής για τα κοινά συμφέροντα των δύο πλευρών, λειτουργούν καθησυχαστικά. Αρκεί, βεβαίως, οι πιστωτές να μη βρεθούν αιφνιδίως αντιμέτωποι με μια νέα στάση πληρωμών.
Αναζήτηση στήριξης στην Άπω Ανατολή

Στη δοκιμασία που περνά, η Αργεντινή έχει πάντως βρεθεί το τελευταίο διάστημα με έναν αξιόλογο σύμμαχο: την Κίνα, η οποία φροντίζει να διευρύνει διαρκώς τις οικονομικές της σχέσεις με τη χώρα του Φερνάντες.

Ήδη το 2017 ο ασιατικός γίγαντας αποτελούσε τον δεύτερο μεγαλύτερο εισαγωγέα στην Αργεντινή και τον τρίτο μεγαλύτερο προορισμό των εξαγωγών της. Η σχέση αυτή εκφράζονται ελπίδες ότι θα μεταφραστεί και σε μεταφορά τεχνογνωσίας, απαραίτητης για την ανάκαμψη της αργεντίνικης οικονομίας.

Είναι, πάντως, ένα ερώτημα κατά πόσον η κινεζική βοήθεια συμβαδίζει με τη συνταγή του Φερνάντες για την τόνωση της εγχώριας κατανάλωσης. Ο νεοεκλεγείς πρόεδρος υποστηρίζει ότι εφόσον το 70% της κατανάλωσης παράγεται εγχωρίως, η ανάκαμψη θα προέλθει από τη ζήτηση και όχι από την προσφορά.
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.