ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ: Μεγάλα λάθη στο παρελθόν – σήμερα ο λογαριασμός! Λύση υπάρχει

Πριν από λίγες ημέρες παραθέσαμε την άποψή μας σχετικά με το ποιοι είναι πραγματικά οι λόγοι για τους οποίους έχουμε μεγάλο αριθμό αποχωρήσεων ιπταμένων από τις τάξεις της Πολεμικής Αεροπορίας. Επανερχόμαστε στο ίδιο θέμα περιλαμβάνοντας και το κρίσιμο ζήτημα των διαθεσιμοτήτων και του αξιόμαχου των διαθέσιμων μέσων. Με τον ίδιο στόχο… Που δεν είναι άλλος από το να κατανοήσουμε ότι η Αεροπορία γενικά σε όλες τις της μορφές είναι μία δραστηριότητα, ή ανάγκη, με μεγάλο κόστος.


Οι επιπολαιότητες και η προχειρότητα πληρώνονται ακριβά, οπότε πάντα πρέπει να διδασκόμαστε από λάθη του παρελθόντος και εκτός από το να παρακολουθούμε τις διεθνείς εξελίξεις, θα πρέπει να επιμένουμε σε επιλογές της κοινής λογικής.

Ξεκινώντας από το ζήτημα των διαθεσιμοτήτων το πρώτο πράγμα που πρέπει να διευκρινίσουμε, είναι πώς έχουν μειωθεί κυρίως λόγω του ότι η Πολεμική Αεροπορία ως οργανισμός έχασε πολύ μεγάλο μέρος της δυνατότητάς της να υποστηρίζει αυτόνομα τα μέσα της.

Και αυτό με τη σειρά του ήταν κάτι που όχι μόνο οδήγησε στην εξάρτησή της από εξωγενείς παράγοντες, αλλά αύξησε κατακόρυφα και το κόστος της συντήρησης των αεροπλάνων και των ελικοπτέρων της.

Παραβίασε δηλαδή τον χρυσό κανόνα που αρνούνται να παραβιάσουν πραγματικά προηγμένες αεροπορικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο. Τον κανόνα που λέει ότι το 50% τουλάχιστον του έργου της συντήρησης πρέπει να γίνεται εσωτερικά. In-House όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε…

Ο σημαντικότερος φορέας βαριάς συντήρησης της Πολεμικής Αεροπορίας ήταν το ΚΕΑ. Τα τελευταία 20 χρόνια μόνο κατ’ όνομα υπάρχει, με αποτέλεσμα όλες οι βαριές συντηρήσεις να γίνονται στην ΕΑΒ. Η οικονομική κρίση δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας πτώσης των διαθεσιμοτήτων λοιπόν.

Και να το γιατί: Στα τέλη της δεκαετίας του ‘90 όταν αποφασίστηκε το κλείσιμο του αεροδρομίου του Ελληνικού, η Πολεμική Αεροπορία ξεκίνησε σταδιακά τη μετεγκατάσταση του ΚΕΑ στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας.

Το ΚΕΑ απέδιδε επί δεκαετίες πολύτιμες υπηρεσίες βαριάς συντήρησης σε πολλούς τύπους αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας με κόστος υποπολλαπλάσιο από αυτό της ΕΑΒ… Μικρότερο από το μισό!

Για την υλοποίηση της διαδικασίας μετεγκατάστασης, η Πολεμική Αεροπορία ζήτησε το ποσό των 20 δισεκατομμυρίων δραχμών τότε (70 περίπου εκατομμυρίων ευρώ). Επειδή όμως οι ανάγκες συντήρησης ήταν πιεστικές, ή λόγω άλλης μίας “πολιτικής επιλογής”, δεν γνωρίζουμε ποιος από τους δύο αυτούς παράγοντες βάρυνε περισσότερο, τα χρήματα αυτά τελικά αποδόθηκαν στην ΕΑΒ!

Φυσικά κάποια στιγμή εξαντλήθηκαν (τα χρήματα), ενώ το ΚΕΑ σε καθαρά πρακτικό επίπεδο δεν επανενεργοποιήθηκε ποτέ. Έτσι η Πολεμική Αεροπορία έχασε πριν από 20 περίπου χρόνια το σημαντικότερο μέρος της αυτονομίας της στο κρίσιμο κομμάτι της συντήρησης των μέσων της με αποτέλεσμα μακροπρόθεσμα να αυξηθούν το κόστος, οι χρόνοι παράδοσης και τέλος να μειωθεί η διαθεσιμότητα. Όλων των πτητικών μέσων ανεξαιρέτως.

Για ποιους λόγους και τα προβλήματα διαθεσιμότητας των μαχητικών έχουν τις ρίζες τους παλαιότερα από ό,τι φανταζόμαστε…

Πριν από 10 μόλις χρόνια η Πολεμική Αεροπορία διατηρούσε στόλο 300 περίπου μαχητικών αεροπλάνων. Η αλήθεια είναι ότι και μέχρι τότε ένα σημαντικό μέρος αυτού του στόλου, δεν μπορούσε στην πραγματικότητα να ανταποκριθεί (παρά μόνο με σημαντικούς περιορισμούς) σε πραγματικά σύγχρονες επιχειρησιακές απαιτήσεις και ανάγκες.

Τα 45 περίπου A-7E/TA-7C χρησιμοποιούνταν ως σκαλοπάτι για την μετάβαση των νέων ιπταμένων στα F-16. Γιατί ενώ μπορούσαν να “κρυφτούν” τις περισσότερες φορές από τα ραντάρ των F-16C/D Block 30 και -50 πετώντας πολύ χαμηλά ανάμεσα από τις εδαφικές εξάρσεις, δεν μπορούσαν επ’ ουδενί να κάνουν το ίδιο και απέναντι στα Block 52+ και τα Mirage 2000 – 5Mk.2.

Τα Mirage 2000EG και τα F-16 Block 30 έδειχναν τα χρόνια τους με ξεπερασμένα πλέον συστήματα αποστολής. Για τα φωτοαναγνωριστικά RF-4E ούτε λόγος να γίνεται… Το πόσο ευάλωτα ήταν αποδείχθηκε άλλωστε από την κατάρριψη του τουρκικού RF-4E στη Συρία το 2012.

Όσο για τα 36 εκσυγχρονισμένα F-4E AUP, δεν διέθεταν καν συστήματα αυτοπροστασίας και Η/Π. Πραγματικά αξιόμαχα ήταν τα Mirage 2000 – 5Mk.2, F – 16C/D Block 50, τα Block 52+ (παρά το γεγονός ότι δεν διέθεταν ούτε αυτά συστήματα αυτοπροστασίας και Η/Π!) και τα νεοπαραληφθέντα Block 52+ Advanced. Σύνολο, 150 περίπου μονάδες δηλαδή…

Για να βάλουμε τα πράγματα σε μία λογική σειρά λοιπόν. Η Πολεμική Αεροπορία στην πραγματικότητα και τότε (μέχρι το 2009 – 2010), διατηρούσε σε υπηρεσία αεροπλάνα τα οποία είχαν λίγα να δώσουν από επιχειρησιακής πλευράς. Βρισκόταν σε ένα μόνιμο καθεστώς συμβιβασμών προκειμένου να διατηρήσει αριθμούς που είχαν πολύ περιορισμένη πρακτική αξία.

Δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξαναγυρίσει σε αυτό το καθεστώς. Στο μέλλον δηλαδή, δεν μπορεί να έχει τη μορφή που είχε στο παρελθόν. Από πλευράς κόστους και πραγματικής απόδοσης είναι αδύνατο αυτό το πράγμα. Και καταστροφικό από ότι αποδείχθηκε.

Η Πολεμική Αεροπορία δεν μπορεί να επιχειρεί με πέντε ή και έξι διαφορετικούς τύπους μαχητικών εκ των οποίων οι τρεις είναι παρωχημένοι, απλά και μόνο για να συντηρεί αριθμούς.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο επιμένουμε στον εκσυγχρονισμό των F-16C/D Block 50 μαζί με τα Block 52+ και Block 52+ Advanced στο επίπεδο F-16V. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το Υπουργείο Άμυνας θα πρέπει να αναζητήσει άμεσα τρόπους ενίσχυσης του στόλου των Mirage 2000 – 5Mk.2.

Τέλος, αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο θα πρέπει να εξεταστεί και η προμήθεια F-35A, με παράλληλη διασφάλιση μελλοντικής προοπτικής και για την ελληνική αμυντική βιομηχανία. Δύο τύποι μαχητικών λοιπόν το πολύ.

Ομογενοποιημένοι και με πραγματικά σύγχρονες δυνατότητες διεξαγωγής επιχειρήσεων κάθε είδους. Προμήθεια ενός τρίτου τύπου δε, με την προοπτική να τον εντάξουμε σε υπηρεσία μετά το 2025…

Αυτοί κατά την άποψή μας λοιπόν είναι οι πραγματικοί λόγοι της αποχώρησης μεγάλου αριθμού ιπταμένων από την Πολεμική Αεροπορία. Η οποία, προσέξτε, μικραίνει χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να παραμείνει αξιόμαχη.

Με δύναμη 180–200 μαχητικών τα οποία θα είναι εξοπλισμένα για όλες τις “δουλειές”, θα καλύψουμε τις επιχειρησιακές μας ανάγκες επαρκώς, διατηρώντας μόνιμα διαθεσιμότητα άνω του 70%.

Δεν είναι μικρό το νούμερο… Εδώ μεγάλες αεροπορικές δυνάμεις ισχυρών οικονομικά χωρών δεν διαθέτουν τόσα μαχητικά. Φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι για την Ελλάδα.

Η Γαλλία έχει αποφασίσει οροφή 225 μαχητικών, η βρετανική RAF διαθέτει μόλις 120 πραγματικά αξιόμαχα αεροσκάφη μετά την απόσυρση του Tornado GR4 και η Γερμανία αγωνίζεται να διατηρήσει ενεργές τρεις μόλις Μοίρες Eurofighter – Typhoon.

Η κατάσταση δεν είναι μη αναστρέψιμη επομένως. Σχέδιο χρειάζεται και λογική. Δύσκολα και τα δύο για την ελληνική νοοτροπία και πραγματικότητα, αλλά εφικτά. Οτιδήποτε άλλο είναι προφάσεις εν αμαρτίες…
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.