Ο κορυφαίος ξένος παίκτης στην ιστορία της Α1

Τον έβλεπες εν δράσει και αναρωτιόσουν αν βαριέται. Ενίοτε και αν κάνει αγγαρεία. Σχεδόν πάντα με τα χέρια στη μέση, όταν δεν περιέφερε με ραθυμία το σαρκίο των 203 εκατοστών.

Από: menshouse.gr - Γράφει ο Δημήτρης Καναβαράκης

Δεν παθιαζόταν, δεν πανηγύριζε, δεν ζοχάδιαζε. Δεν ίδρωνε το αυτί του για τίποτα. Έκανε τα πάντα στο δικό του χαλαρό τόνο. Τεμπέλικα. Αλλά αν ο Ουόλτερ Μπέρι νοιαζόταν να προσθέσει νεύρο και ένταση πάνω στο θεόσταλτο ταλέντο του, δεν θα τον είχαμε θαυμάσει ποτέ στην Ελλάδα.

Τον θυμάμαι σε ένα ματς Ηρακλής – Παναθηναϊκός για τα πλέι-οφ της σεζόν 1994/95. Ο Στόγιαν Βράνκοβιτς, το μεγαλύτερο «σκιάχτρο» που γέννησε ποτέ η Ευρώπη, προσπαθούσε όλο το απόγευμα να τον σταματήσει.

Δεν τα κατάφερε ποτέ. Ο Μπέρι του έβαλε ακατέβατους 35 πόντους, σκοράροντας με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο.



Ήταν η σεζόν που με μοναδικούς «αναγνωρισίμους» συμπαίκτες τους Γιούρι Ζντοβτς και Λευτέρη Κακιούση, ο «The Truth» οδήγησε τον Ηρακλή στην τρίτη θέση της Α1 και στην τετράδα του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου.

Οι μέσοι όροι του εκείνη τη χρονιά στο ελληνικό πρωτάθλημα προκαλούν δέος: 29,1 πόντοι και 13 ριμπάουντ. Μόνο ο Νίκος Γκάλης και ο Πάσπαλι, την πρώτη σεζόν του στην Ελλάδα, μπορούν έως και σήμερα να τους ανταγωνιστούν…

Αυτό το κάτι σαν σουτ, που από μπασκετικής άποψης θα τον άφηνε μεταξεταστέο ακόμα και σε camp για μικρά παιδιά, κατέρριπτε κάθε κανόνα ορθόδοξης εκτέλεσης. Αλλά ήταν το διαολεμένο τόσο αποτελεσματικό, που λάτρευες να τον βλέπεις να εκθέτει ξανά και ξανά τα μπασκετικά εγχειρίδια. Αυτό το σήμα – κατατεθέν αριστερό hook εξελίχθηκε σε άλυτος Γόρδιος δεσμός, μαζί και απελπισία για όσους προπονητές κλήθηκαν να τον σταματήσουν εντός και εκτός συνόρων.
Τα έσταζε και έτρεχε γυρίζοντας στην άμυνα ξεκούδουνα, με τα χέρια να ανεβοκατεβαίνουν ψηλά στο στήθος. Το δεξί το είχε για τις ταχύτητες, ταχύτητα ο ίδιος δεν είχε, αλτικός δεν ήταν, μηδέ μυώδης (όλοι τον θυμούνται να… κοροϊδεύει όταν έκανε βάρη), αλλά όποιος κατάφερνε να τον κόψει έκανε το στιγμιότυπο πόστερ, ενώ κατέβαζε και τα ριμπάουντ σαν τα στραγάλια.
Ο κορυφαίος ξένος παίκτης στην ιστορία της Α1

Είχε πάντα την ίδια κουρασμένη, έως ξινισμένη φάτσα από την αρχή έως το τέλος του ματς, σούταρε βολές σα να «πετούσε το καρπούζι στην καρότσα» (ατάκα οπαδών) και είχε τόση επαφή με την πραγματικότητα, που ενίοτε δεν ήξερε σε ποια διοργάνωση παίζει.

Η ερώτηση του μετά από παιχνίδι στο Λιμόζ για το αν το επόμενο ματς (με τον Απόλλωνα Πάτρας) είναι σημαντικό για την πρόκριση στο Final Four, είναι από μόνη της ένα έπος…

Μια ντρίπλα, μια δεύτερη κάτω από τα πόδια, ένας στιγμιαίος δισταγμός και το ταξίδι προς το… άγνωστο ξεκινούσε. Εδώ ακριβώς είναι όλο το ζουμί. Ο φαινομενικά ατσούμπαλος Ουόλτερ είχε ένα ασυναγώνιστο – για τεσσάρι – ρεπερτόριο κινήσεων κοντά στο καλάθι.

«Ίσως ούτε ο ίδιος δεν γνωρίζει τι θέλει να κάνει και πώς θα το κάνει προτού ξεκινήσει την προσπάθειά του», είχε πει, βλοσυρός απ τα χουνέρια που του σκάρωνε, ο Βράνκοβιτς, προσπαθώντας να εξηγήσει το… ανεξήγητο.

Εδώ δεν χωράνε οπαδικά. Μόνο «Ω Μπέρι, Μπέρι…» για αυτά που κάνει ο άνθρωπος στο 3:05 και στο 3:27.



Έμοιαζε προβλέψιμος, αλλά στην πραγματικότητα ήταν σπαζοκεφαλιά να προβλέψεις σε ποιο χρόνο θα πετάξει την μπάλα προς το καλάθι. Δεν υπήρχε σταθερά, όπως του έβγαινε. Στο πρώτο βήμα, μετά από περιστροφή, στο τέλος της προσπάθειας, ή έχοντας δώσει παράταση σε αυτή, με το αγαπημένο του σπάσιμο μέσης. Χάρη σε αυτό είχε την ευχέρεια να ρολάρει πάνω στο σώμα των αντιπάλων και να εκμαιεύει πολλές φορές το φάουλ.

Ήταν αυτή, η πλαστικότητα στις κινήσεις, που σε συνδυασμό με την ασύγκριτη ντρίμπλα για ψηλό, τη φαντασία στον τρόπο εκτέλεσης και φυσικά την τρομερή επαφή με το καλάθι, εκπροσώπησαν όσο κανείς άλλος ξένος στην Α1 την μπασκετική αλεγρία. Στη φαρέτρα του είχε και την προσποίηση, ενώ μετά από λίγα χρόνια στην Α1 απέκτησε και αξιόπιστο σουτάκι από τα 4-5 μέτρα.

Τότε πια, ο «The Τruth» πέρασε σε άλλο επίπεδο το isolation game κοντά στο καλάθι. Ο Ζάρκο το είχε κάνει ως τριάρι, στο «4» δεν είχαμε δει ποτέ και ούτε είδαμε ξανά κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα. Όταν ήταν στη μέρα του, δεν υπήρχε το παραμικρό αντίδοτο.

Αυτό το «κάτι σαν σουτ» του Ουόλτερ ήταν τελικά και το πιο ωραίο στο μάτι. Σαν αυτοδίδακτος και ανένταχτος στην μπασκετική λογική, έξω από καλούπια και προδιαγραφές, ο Μπέρι μετέφερε σε επαγγελματικό επίπεδο τη «βραζιλιάνικη» πλευρά του αθλήματος, αυτήν που η χαρά του παιχνιδιού και μόνο μετατρέπει σε «προσκύνημα» τα ανοιχτά γήπεδα 2 on 2 και 3 on 3 των ΗΠΑ.

Μα με το συρμάτινο διχτάκι ξεκίνησε τη διαδρομή του – ένας θρύλος έως και σήμερα στα ανοιχτά γήπεδα της Νέας Υόρκης. Το ’86 πήγε στο NBA και τις δύο πρώτες χρονιές με το Σαν Αντόνιο «έγραφε» πάνω από 17 πόντους και 5 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Στoν α’ γύρο των πλέι-οφ του ’88 με τους Λέικερς (3-0 το L.A.) ήταν μάλιστα δεύτερος σκόρερ και δεύτερος ριμπάουντερ με 22 και 7 αντίστοιχα!

Ο κορυφαίος ξένος παίκτης στην ιστορία της Α1
Η επιλογή του να μετακομίσει στο Νιου Τζέρσι αποδείχτηκε λάθος. Εκεί θεωρήθηκε ότι για 3αρι δεν είχε σουτ και για 4αρι ήταν κοντός και πολύ soft. Πράγματι, η άμυνα δεν υπήρξε ποτέ το φόρτε του, ενώ και η αφοσίωση του στην προπόνηση – για να το θέσουμε κομψά – δεν ήταν στο ανώτερο επίπεδο.

Να σφίξει τα δόντια για να κυνηγήσει το όνειρο του; Όχι, δεν ήταν τέτοιος. Χρήματα ήθελε να βγάλει και να κάνει το κέφι του, χωρίς να πιέζεται πολύ-πολύ. Υπό αυτή την έννοια ήταν μάλλον περίεργο ότι έμπλεξε (και μάλιστα δις) με τον Γιάννη Ιωαννίδη…

Επιστράτευσε όμως τις άμυνες του. Περιπτωσάρα και εκτός παρκέ, είχε ως αγαπημένο… χόμπι τον ύπνο. Όταν δεν έπαιζε η δεν έκανε προπόνηση, κοιμόταν οπουδήποτε και σε οποιαδήποτε στάση – λέγεται μάλιστα ότι ο Ιωαννίδης είχε αναθέσει σε έναν νεαρό της ομάδας να τον ξυπνάει για προπόνηση και για φαγητό!

Γενικώς, οι ιστορίες που τον συνοδεύουν είναι βγαλμένες από καρικατούρα κόμικ. Σε ένα ξενοδοχείο που είχε καταλύσει η αποστολή της ομάδας για εκτός έδρας αγώνα, παρουσιάστηκε μπροστά στον Σωκράτη Κόκκαλη, τυλιγμένος μόνο με μια πετσέτα στη μέση, για να του ζητήσει συγνώμη που είχε απειλήσει ότι δε θα κατέβαινε να παίξει, γιατί έλειπαν από τον λογαριασμό του 10 δολάρια!

Ο κορυφαίος ξένος παίκτης στην ιστορία της Α1
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.