Nuke Alert: Όταν ο Ψυχρός Πόλεμος θα γινόταν θερμότερος

Αυτό που θυμούνται ανεξίτηλα όσοι υπηρέτησαν σε Μοίρες Strike είναι τα απίστευτα μέτρα ασφαλείας, τόσο στις περιφραγμένες με διπλή σειρά συρματοπλεγμάτων ειδικές αποθήκες οπλισμού όσο και γύρω από τα οπλισμένα αεροσκάφη επιφυλακής. Κανένα ατομικό όπλο δεν μπορούσε να κινηθεί αν Έλληνες και Αμερικανοί δεν ενεργούσαν από κοινού και πάντα βάσει του dual system που προέβλεπε την χρήση κωδικών τους οποίους απελευθέρωνε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ στο πλαίσιο της Ώρας R (Retaliation Hour).

Αναδημοσίευση από: ptisidiastima.com

Για να προσεγγίσει κανείς τα όπλα έπρεπε να υπάρχουν οι ανάλογοι κωδικοί ασφαλείας, τόσο από την αμερικανική όσο και την ελληνική πλευρά, κάτι που σήμαινε ότι κανείς –ούτε οι Αμερικανοί– δεν εδύνατο να χρησιμοποιήσει Ειδικά Όπλα ανεπτυγμένα στην χώρα μας μονομερώς. Τουλάχιστον αυτή ήταν η θεωρία. Η αποθήκευση, φρούρηση και χειρισμός των ατομικών όπλων ήταν ευθύνη των ειδικών κλιμακίων (Detachments) που διατηρούσαν οι Αμερικανοί σε όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ όπου είχαν αναπτυχθεί τέτοια όπλα.

Στα readiness η φρούρηση ήταν διπλή, από Έλληνες και Αμερικανούς. Τα αεροσκάφη (πυρηνικής) επιφυλακής ήταν τέσσερα, ευρισκόμενα σε ετοιμότητα των 15 λεπτών. Γύρω από το οπλισμένο αεροσκάφος υπήρχε ένας νοητός κύκλος στον οποίο εισερχόταν μόνο ο χειριστής που θα το πετούσε. Ακόμη κι αν δεν ήταν φορτωμένο το ατομικό όπλο, ο χρόνος που απαιτείτο για να φθάσει από τις αποθήκες C στον χώρο αραιώσεως των αεροσκαφών επιφυλακής δεν υπερέβαινε τα 15 λεπτά.

Παραμένοντας κοντά στον αρχή του διαδρόμου για μείωση του χρόνου απογείωσης, τα αεροσκάφη QRA (Quick Reaction Alert) ήταν πάντοτε οπλισμένα καθώς σε περίοδο έντασης ο χρόνος ετοιμότητας των 15 λεπτών μπορούσε ανά πάσα στιγμή να πέσει στα 5 λεπτά. Ενισχυμένα καταφύγια για την προστασία των αεροσκαφών κατασκευάσθηκαν πολύ αργότερα. Τον πρώτο καιρό μόνο τα οπλισμένα αεροσκάφη QRA της 335 ΜΚ στεγάζοντο υποτυπωδώς. Τα υπόλοιπα ήταν έξω, στην πίστα.

Κάθε αεροσκάφος επιφυλακής είχε έναν χειριστή ο οποίος αντικαθίστατο ανά εξάωρο ή οκτάωρο. Ωστόσο, υπήρχε πάντοτε ένας αριθμός χειριστών που έμενε μέσα στην Μοίρα για κάθε ενδεχόμενο. Εν αναμονή του συναγερμού ο πιλότος μπορούσε να βρίσκεται έξω από το αεροπλάνο, να κάθεται παίζοντας σκάκι ή τάβλι, όμως ποτέ δεν απομακρυνόταν, ώστε μόλις διδόταν η εντολή να μπορούσε να βρίσκεται σε ελάχιστο χρόνο στο cockpit και να τροχοδρομεί για απογείωση. Γι’ αυτό όταν ένας χειριστής αναλάμβανε υπηρεσία QRA, παρελάμβανε το αεροπλάνο από τον υπόλογο και εκτελούσε την προβλεπόμενη προ-πτήσεως επιθεώρηση. Το μόνο που έμενε ήταν απλώς η εκκίνηση του κινητήρα.

Τα στάδια επιφυλακής ήταν τρία: Απλός Συναγερμός (Simple Alert) όπου οι πιλότοι έμεναν σε επιφυλακή εντός Μοίρας με αύξηση όσων ήταν διαθέσιμοι για άμεση απογείωση, Ενισχυμένος Συναγερμός (Reinforced Alert) με επιπλέον χειριστές και αεροσκάφη σε ετοιμότητα και Γενικός Συναγερμός (General Alert) ενόψει έναρξης συμβατικού πολέμου. Επειδή η στρατιωτική ηγεσία του ΝΑΤΟ δεν ήθελε να έχει 15-20 Μοίρες Strike στο έδαφος ενώ υπήρχε Γενικός Συναγερμός για συμβατικό πόλεμο διακινδυνεύοντας να καταστραφούν οι Μοίρες μαζί με τα ατομικά όπλα στις βάσεις τους, σε περίπτωση κλιμάκωσης της κατάστασης ένας αριθμός πυρηνικών αεροσκαφών καθίστατο συμβατικά.

Εάν η κατάσταση επιδεινωνόταν τόσο ώστε να καταλήξει στην αποδέσμευση πυρηνικών όπλων (R–Hour) τα τροποποιημένα σε συμβατικά F-84F μετατρέποντο και πάλι σε πυρηνικής κρούσης. Τα αεροσκάφη θα πετούσαν μια και μόνη αποστολή με αμφίβολη επιστροφή, οπλισμένα με το Μk 7 ισχύος 20 κιλοτόνων, το πρώτο τακτικό ατομικό όπλο που αναπτύχθηκε για τα αεροσκάφη πρώτης γραμμής της USAF και του αμερικανικού Ναυτικού.

QRA στην «No-Lone Zone»

Το συγκεκριμένο όπλο μπορούσε να ρυθμιστεί να εκραγεί είτε πάνω από το έδαφος (air burst) ή στην επιφάνειά του (ground burst) και είχε μήκος 4,6 μέτρα, διάμετρο 0,8 μ και βάρος 1.680 λιβρών (764 κιλά) καταλαμβάνοντας τον ειδικά τροποποιημένο αριστερό inboard πυλώνα. Τα όπλα μεταφερόταν από τις αυστηρότατα φυλασσόμενες αποθήκες στα αεροπλάνα επιφυλακής κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. Κάθε Μοίρα Strike διέθετε όπλα τόσο για κύριους όσο και για εφεδρικούς στόχους.


Τα Ειδικά Όπλα ρυμουλκούντο από τράκτορες στις θέσεις αραιώσεως των αεροσκαφών QRA ενώ οπλισμένα επίγεια τμήματα ασφαλείας φρόντιζαν να μην πλησιάσει κανείς. Μετά την ανάρτηση του ατομικού όπλου τα φορτωμένα αεροπλάνα παρέμεναν εντός της «No–Lone Zone», όπως αποκαλείτο, όπου απαγορευόταν να εισέλθει οιοσδήποτε μόνος του. Οι φρουροί είχαν ρητές εντολές να πυροβολούν χωρίς δεύτερη προειδοποίηση όποιον δεν έφερε την ειδική κάρτα εξουσιοδότησης εισόδου στο Alert Pad, ακόμη κι αν ήταν πιλότος της Μοίρας.

Οι μόνοι που μπορούσαν να βρίσκονται κοντά σε ένα οπλισμένο «πυρηνικό» αεροπλάνο ήταν ο χειριστής και ο υπόλογός του και σε περίπτωση πολέμου ο Αμερικανός ειδικός που με τον Έλληνα συνάδελφό του θα ενεργοποιούσαν το ατομικό όπλο. Η αποδέσμευση του όπλου γινόταν μέσω του «PAL system». Το σύστημα PAL (Permissive Action Link) σχεδιάσθηκε για να αποτρέπει την όπλιση ή έκρηξη ενός ατομικού όπλου μέχρι την εισαγωγή προκαθορισμένου κωδικού ή συνδυασμού κωδικών.

Με την εισαγωγή των χαρακτηριστικών κωδικών στο ειδικό control box απελευθερωνόταν ο μηχανισμός όπλισης της βόμβας και το Mk 7 καθίστατο ενεργό. Όμως αυτό προβλεπόταν μόνο αφού το Ειδικό Όπλο είχε φορτωθεί στο αεροσκάφος και εφόσον είχε ήδη δοθεί εντολή για πυρηνικό πλήγμα.

Τα πρώτα PAL δεν ήταν τίποτα περισσότερο από «κλειδαριές» συνδυασμού αριθμών στα συστήματα ελέγχου και πυροδότησης των όπλων που εμπόδιζαν την ενεργοποίηση ή την αφαίρεση των ασφαλειών του. Αργότερα υιοθετήθηκαν συνδυασμοί τεσσάρων ψηφίων ώστε ο κωδικός πρόσβασης να μοιράζεται μεταξύ δύο ατόμων και ο καθένας να γνωρίζει μόνο τον μισό. Τα σύγχρονα PAL διαθέτουν κρυπτογραφημένες παραμέτρους βολής οι οποίες πρέπει να αποκρυπτογραφηθούν προκειμένου να εκραγεί η πυρηνική κεφαλή –εάν επιχειρηθεί παραβίαση των διαδικασιών ασφαλείας, υπάρχει πρόβλεψη για «άστοχη έκρηξη» του όπλου χωρίς να προκληθεί πυρηνική έκρηξη.


Η Αποκάλυψη πιθανότατα θα ξεκινούσε με «επιδείνωση της καταστάσεως» και κήρυξη από το ΝΑΤΟ Απλού Συναγερμού στην περιοχή. Ανάκληση όλων των αδειών, οι χειριστές επιφυλακής βρίσκονται κοντά στα αεροπλάνα τους, το προσωπικό αρχίζει προετοιμασίες. «This is not a drill…» η κινητοποίηση είναι πολεμική.

 

Στις Αίθουσες Επιχειρήσεων SOR των Μοιρών πυρηνικής κρούσης της Συμμαχίας, φωτεινοί πίνακες με ενδείξεις που ανάβουν αυτόματα δείχνοντας τα στάδια συναγερμού ζωντανεύουν. . Όλες οι συμμαχικές Μοίρες Strike διέθεταν το σύστημα SCARS (Status Control Alerting and Reporting System) με φωτάκια που άναβαν αναλόγως της κατάστασης συναγερμού –Simple Alert, Reinforced Alert, General Alert, R–Hour. Σημειωτέον ότι τα στάδια συναγερμού δίδονταν απευθείας από το ΝΑΤΟ, τα εθνικά Επιτελεία Αεροπορίας δεν είχαν καμμία εμπλοκή.

«Tiger 14 off on top, hot, Z1537…»

Τροφοδοτούμενες με πληροφορίες από τα SOR των Μοιρών, φωτεινές ενδείξεις θα ανάψουν στα στρατηγεία της Συμμαχίας δείχνοντας την εκτέλεση των αποστολών, την επιστροφή των αεροσκαφών και άλλες σχετικές πληροφορίες, με την απεικόνιση της τακτικής κατάστασης να φθάνει μέχρι τον Ανώτατο Διοικητή των Συμμαχικών Δυνάμεων στην Ευρώπη και τους επιτελείς του. Εάν η ροή των γεγονότων οδηγήσει σε κλιμάκωση, τίθενται σε ισχύ τα σχέδια της χρησιμοποίησης αεροσκαφών strike σε συμβατικό ρόλο: ένας αριθμός αεροπλάνων «αποχαρακτηρίζεται» από «ατομικά» και το προσωπικό τα ετοιμάζει για αποστολές. Ωστόσο αν οι συμβατικές επιχειρήσεις δεν επιτύγχαναν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, τον λόγο θα είχαν τα ατομικά όπλα.

Τα αεροπλάνα που είχαν μετατραπεί σε «συμβατικά» γίνονται και πάλι «ατομικά» ώστε να υπάρχουν όσο τον δυνατόν περισσότερα διαθέσιμα εν αναμονή της εντολής για πυρηνικό πλήγμα. Πέραν των αεροσκαφών QRA που παρέμεναν σε πυρηνική ετοιμότητα καθ’ όλη την διάρκεια της κρίσης, φορτώνονται και τα υπόλοιπα. Μόλις ανάψει στην Αίθουσα Επιχειρήσεων η ένδειξη «R–Hour», στην πίστα, Έλληνες και Αμερικανοί αρχίζουν από κοινού την εισαγωγή των αρχικών κωδικών για την ενεργοποίηση των όπλων στα φορτωμένα αεροσκάφη.

Το ίδιο γίνεται σε όλες τις Μοίρες με πυρηνικό ρόλο του ΝΑΤΟ. Αεροσκάφη κάθε τύπου επανδρώνονται και βρίσκονται στον αέρα με μια και μόνο αποστολή. Αυτήν που ενδόμυχα οι πάντες απεύχονταν…

Η νυχτερινή άποψη των αποθηκών πυρηνικών όπλων στην βάση Bentwaters είναι αρκούντως επιβλητική

Για τους χειριστές των F-84F, η διαδικασία που οδηγούσε το όπλο στην κρίσιμη μάζα, έτοιμο να πυροδοτηθεί, γινόταν εν πτήσει, με το πάτημα κουμπιών σε ένα control box στο κόκπιτ βάσει μιας συγκεκριμένης αλληλουχίας καθώς το αεροσκάφος εκτελούσε το χιλιοπροβαρισμένο CPM προς τον καθορισμένο στόχο του. Η πλήρης ενεργοποίηση του Ειδικού Όπλου μετά την απογείωση εξασφάλιζε επίσης ότι σε περίπτωση ατυχήματος το πρόβλημα θα περιοριζόταν μόνο στην διαρροή ραδιενέργειας.

Έχοντας τον στόχο μπροστά του, ο χειριστής τραβά απότομα και το αεροπλάνο αρχίζει τον θανάσιμο ελιγμό του. Στο κόκπιτ ακούγεται ο χαρακτηριστικός θόρυβος του όπλου καθώς εγκαταλείπει τον πυλώνα και νιώθει το αεροπλάνο να ταλαντεύεται… Στον πίνακα οργάνων το LABS Release Light ανάβει επιβεβαιώνοντας ότι το όπλο έφυγε για τον στόχο. Ο χρόνος μετρά αντίστροφα.

Απελευθερωμένο από το βάρος του όπλου, το τζετ βρίσκεται τώρα πάνω από τον ορίζοντα γυρίζοντας ανάποδα… Μόλις το ρύγχος περάσει την γραμμή του ορίζοντα ο πιλότος εκτελεί μισό roll και πέφτει χαμηλά, με την μανέτα στο τέρμα, κατεβάζοντας βιαστικά τα σκούρα γυαλιά της κάσκας για προστασία από την πυρηνική λάμψη. Strike! Ευτυχώς για την ανθρωπότητα, το πυρηνικό ολοκαύτωμα περιορίσθηκε στις πρόβες. Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου όμως κανείς δεν θα στοιχημάτιζε γι’ αυτό.

Αλέξανδρος Θεολόγου



Πρώτη δημοσίευση 22/8/2018
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.