Οι ΗΠΑ, η Ελλάδα και ο στρατηγικός διάλογος… Λέμε μήπως σε όλους, αυτό που θέλουν να ακούσουν;

Ο στρατηγικός διάλογος που ξεκίνησε στην Ουάσιγκτον ανάμεσα στις αντιπροσωπείες της Ελλάδας και των Ηνωμένων Πολιτειών, εξελίσσεται καλά, σύμφωνα με τις πρώτες αναφορές που στέλνουν οι πέραν του Ατλαντικού έμπειροι ανταποκριτές. Και δεν έχουμε κανένα λόγο μα μην τους πιστέψουμε.

Αναδημοσίευση από: defence-point.gr

Ωστόσο, δικαιούμαστε να προβούμε σε ορισμένες παρατηρήσεις, βάσει υπαρκτών στοιχείων που προκύπτουν από την ελληνική διπλωματική κινητικότητα του τελευταίου διαστήματος, η οποία δεν ήταν και μικρή, μια αποστολή που ανέλαβε ο Γιώργος Κατρούγκαλος.

Ο Αλέξης Τσίπρας μόνο τύποις φαίνεται πως διατηρεί το χαρτοφυλάκιο του υπουργού Εξωτερικών, λόγω – προφανώς – της απουσίας κάποιου προσώπου εμπιστοσύνης, πρόθυμου να αναλάβει να μαζέψει την κατάσταση από εκεί που την άφησε ο Νίκος Κοτζιάς.

Με τα καλά του και τα στραβά του, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών με το κάπως «υπερτροφικό εγώ», πέτυχε πάντως να θεωρείται γνώστης της διεθνούς «αρένας», αλλά και φορέας συγκεκριμένων απόψεων.

Και αναμφισβήτητα είναι. Καλό είναι αυτό, με την ένσταση ότι η εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να ασκείται κατ’ αυτό τον τρόπο, όσο ξύπνιος και καταρτισμένος κι αν είναι ο υπουργός Εξωτερικών, αφού η εποχή των «ελέω Θεού» σωτήρων, πάσης φύσεως, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Όμως, εάν κανείς επιχειρήσει να αξιολογήσει για αρχή την εικόνα της ηγεσίας της ελληνικής αντιπροσωπείας που μετέβη στις ΗΠΑ για τον στρατηγικό διάλογο, δεν μπορεί παρά να προκαλεί αισθήματα θλίψης, καταρχήν, λόγω της μη παρουσία του ιδίου του Αλέξη Τσίπρα σε μια τόσο σημαντική αποστολή.

Δε φαίνεται να έχουν αντιληφθεί επαρκώς στο Μέγαρο Μαξίμου τη σημασία του «στρατηγικού διαλόγου», ή απλώς αυτή την εικόνα εκπέμπουν. Φαίνεται πως η κατάχρηση… στη χρήση τέτοιων εννοιών στις δηλώσεις διαφόρων Ελλήνων πολιτικών φωστήρων, έχει οδηγήσει σε απώλεια της συναίσθησης της βαρύτητας αυτού του όρου.

Αυτό είναι το ένα ενδεχόμενο που οδήγησε στην απόφαση απουσίας του Αλέξη Τσίπρα, η παρουσία του οποίου θα εμπεριείχε ισχυρό συμβολισμό και θα έστελνε ξεκάθαρο μήνυμα ότι η Ελλάδα έχει συναίσθηση όσων διακυβεύονται στην ευρύτερη περιοχή, η οποία τελεί υπό αναδιάταξη και είναι αποφασισμένη να διεκδικήσει την εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος στη νέα πραγματικότητα, με κάθε τρόπο.

Αυτό προφανώς δε συμπεριλαμβάνει σχέσεις μόνο τις ΗΠΑ και τον δυτικό κόσμο. Όμως, η Ελλάδα θα έπρεπε να αντιλαμβάνεται την ιεράρχηση της κατάστασης. Αφού εκμεταλλευτεί την τεράστια ευκαιρία και διεκδικήσει με κάθε τρόπο ανταλλάγματα που θα προστατεύσουν την ασφάλειά της τις δεκαετίες που έρχονται, θα περνούσε στο δεύτερο επίπεδο…

Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει την ανάγκη της Αθήνας να διατηρεί μια λειτουργική σχέση με τη Μόσχα, ενώ η ελληνική πλευρά θα μπορούσε να υποστηρίξει εύσχημα ότι αυτό είναι προς το συμφέρον και των Ηνωμένων Πολιτειών. Διότι υπάρχουν τομείς που έχουν εξελιχθεί σε «παίγνια μηδενικού αθροίσματος» είναι επικίνδυνη ψευδαίσθηση να θεωρείς ότι μπορείς ως Ελλάδα να κινείσαι πατώντας… σε δυο βάρκες.

Επανερχόμενοι λοιπόν στο θέμα της απουσίας Τσίπρα από τον στρατηγικό διάλογο, υπάρχει μια δεύτερη θεωρητική ερμηνεία: Ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός επιχειρεί να αποφύγει ακριβώς αυτό τον ισχυρό συμβολισμό που θα εμπεριείχε η παρουσία του εκεί. Διότι θέλει «να έχει πρόσωπο» απέναντι στους υπόλοιπους, τους Ρώσους, τους Κινέζους, κ.λπ.

Αγνοεί ο Έλληνας πρωθυπουργός, ότι όπως δεν ήρθε η καταστροφή του κόσμου επειδή η χώρα μας απέλασε μερικούς Ρώσους διπλωματικούς, εντός ή εκτός εισαγωγικών και η στρατηγική πραγματικότητα οδήγησε σε ταχεία επαναφορά των διμερών σχέσεων Αθήνας-Μόσχας στον… ίσιο δρόμο, έτσι δεν θα γινόταν και τίποτε καταστρεπτικό εάν η Ελλάδα διατύπωνε ξεκάθαρα τις προτεραιότητές της οι οποίες εν πολλοίς προκύπτουν από την απλή λογική.

Όλοι, αργότερα ή γρηγορότερα θα προσαρμόζονταν. Η δε ελληνική πλευρά θα ήταν απελευθερωμένη από την ανάγκη να αγωνίζεται να πείσει για τις αγαθές της προθέσεις τον καθένα και απλά θα εξέταζε εάν όσα προτείνονται είναι συμβατά, έστω οριακά με τη βασική στρατηγική επιλογή της χώρας.

Διότι η εναλλακτική ερμηνεία της απουσίας Τσίπρα, θα μπορούσε να αφορά όσα π.χ. ειπώθηκαν δημόσια στη Μόσχα και αφορούν τις ενεργειακές ισορροπίες. Διότι τις δηλώσεις Τσίπρα ακολούθησαν οι αναφορές αρμόδιου Αμερικανού υφυπουργού οι οποίες ερμηνεύονταν πολύ εύκολα και ως μήνυμα στην ελληνική κυβέρνηση, για να ακολουθήσουν σχετικές αναφορές από το State Department.

Τώρα, μαθαίνουμε από τους ανταποκριτές στην Ουάσιγκτον, ότι όλα πηγαίνουν… πρίμα στον στρατηγικό διάλογο. Οπότε το ερώτημα που ανακύπτει είναι σχεδόν αυτόματο: Η ελληνική ηγεσία πηγαίνει εις το όνομα του ελληνικού λαού και λέει στον καθένα αυτό που θέλει να ακούσει;

Έχουν συναίσθηση που θα οδηγήσει αυτή η πρακτική σε μια εποχή που γίνεται ανακατανομή ισχύος στην περιοχή και έχουν βγει τα «μεγάλα μαχαίρια»; Έχουν συναίσθηση ότι κανένας δεν είναι αφελής και στο τέλος θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε πρόβλημα και με τις δυο – ή μήπως περισσότερες; – «βάρκες» στις οποίες επιχειρούμε να πατήσουμε, θεωρώντας ότι κάνουμε «υψηλή διπλωματία»; Μακάρι να κάνουμε λάθος…
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...
loading...