Η μάχη της Ιταλίας

Σε ολόκληρη την ιστορία της χώρας, καμία κυβέρνηση της δεν ήταν αντιμέτωπη με την εχθρική απόρριψη ολόκληρου του κατεστημένου – των οικονομικά ισχυρών, των ΜΜΕ, της Ολιγαρχίας των Βρυξελών και των αγορών που της κήρυξαν τον πόλεμο. Τα πάντα όμως θα κριθούν από την ενδοκυβερνητική σύγκρουση με την πέμπτη φάλαγγα που συνδιοικεί τη χώρα..
«Το παρακάτω κείμενο βασίζεται σε μία αναφορά του Ιταλού L. Mazzei που δημοσιεύθηκε μία εβδομάδα πριν από την κατάθεση του προϋπολογισμού της χώρας – με τον οποίο οι δύο εκπρόσωποι της νέας κυβέρνησης της, ο Di Maio και ο Salvini, αντίθετα με την άποψη του υπουργού οικονομικών και του προέδρου της Ιταλίας (της πέμπτης ενδοκυβερνητικής φάλαγγας), υιοθέτησαν ένα έλλειμμα ύψους 2,4% αντί του 1,6% που επιθυμούσε το σύνολο του ευρωπαϊκού κατεστημένου.
Ο κεντρικός στόχος του είναι η χρηματοδότηση του βασικού εισοδήματος, της κύριας προεκλογικής δέσμευσης δηλαδή του κινήματος των «πέντε αστέρων» – καθώς επίσης η αλλαγή του νεοφιλελεύθερου συνταξιοδοτικού συστήματος προς όφελος των εργαζομένων. Σε κάθε περίπτωση βιώνουμε μία επανάληψη της ιστορίας του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, με οικονομικά όπλα αυτή τη φορά – καθώς επίσης με την Ελλάδα (που καθυστέρησε ξανά την οικονομική επέλαση της Γερμανίας στην ΕΕ, όπως κάποτε στη Ρωσία) και την Ιταλία που αποσχίσθηκε από τη συμμαχία τότε, στους κύριους ρόλους».
Από: analyst.gr
ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ

Ανάλυση


Η ερμηνεία αυτών που συμβαίνουν είναι πάρα πολύ απλή. Ειδικότερα, οι μάχες και οι πόλεμοι που διεξάγονται σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι στο ευρύτερο πεδίο της Οικονομίας – με όπλα τα νομίσματα, τις πιστοληπτικές αξιολογήσεις, τα επιτόκια των ομολόγων δανεισμού των κρατών από τα οποία εξαρτάται η κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών (όσο ανεβαίνουν, τόσο μειώνονται τα κεφάλαια τους), καθώς επίσης η βιωσιμότητα του δημοσίου/ιδιωτικού χρέους τους, τα χρηματιστήρια κοκ.

Εντός της Ευρωζώνης η επιτιθέμενη χώρα είναι ξανά η Γερμανία, με σύμμαχο της τη γαλλική κυβέρνηση που αυτή τη φορά βρίσκεται στο πλευρό της γειτονικής της χώρας, έχοντας ενδεχομένως φοβηθεί από τις ήττες του παρελθόντος – νομισματικές πρόσφατα, πριν την υιοθέτηση του ευρώ, από το μάρκο και στρατιωτικές τα προηγούμενα χρόνια.

Η Ελλάδα έχει ηττηθεί κατά κράτος, ευρισκόμενη υπό την οικονομική κατοχή των δανειστών της, η Ισπανία συνθηκολόγησε/υποτάχθηκε μυστικά προσχωρώντας στη γερμανική πλευρά, ενώ το βασικό μέτωπο του πολέμου έχει σήμερα μεταφερθεί στην Ιταλία – στην οποία τα επιτόκια των δεκαετών ομολόγων έχουν εκτοξευθεί στο 3,52% (πηγή) με τη «βοήθεια» της ΕΚΤ προφανώς, έναντι 1,58% της Ισπανίας, ενώ ο δείκτης των τραπεζών της υποχωρεί ασταμάτητα.

Όπως γράφει τώρα ο Ιταλός, το προσχέδιο του προϋπολογισμού που φαίνεται πως απέρριψε η ΕΕ, δεν μπορεί να θεωρηθεί επαναστατικό, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα – όσο το εάν η νέα κυβέρνηση θα υποταχθεί στις πιέσεις που της ασκούνται από τις Βρυξέλλες ή όχι. Σημαντική είναι επίσης η συμβολική πλευρά του – όπως η ανακοινωθείσα κατάργηση του νεοφιλελεύθερου συνταξιοδοτικού συστήματος, καθώς επίσης της λιτότητας στο διηνεκές. Για την κυβέρνηση πάντως, η διατήρηση του ελλείμματος στο 2,4% είναι μία προσπάθεια συμβιβασμού με την ΕΕ – ενώ δεν περίμενε πως για τη μηδαμινή αυτή διαφορά, από το 1,6% στο 2,4%, μόλις για 0,8% του ΑΕΠ, θα αντιμετώπιζε αυτές τις επιθέσεις.

Εν τούτοις, η «φάλαγγα των Βρυξελλών», το Βερολίνο και οι «αγορές», έχουν πάρει ήδη θέσεις μάχης, για μία σύγκρουση με την Ιταλία που αφήνει ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα – όπου οφείλει να σημειωθεί πως μπορεί μεν οι 100 ημέρες να μην είναι τίποτα στην ιστορία μίας χώρας, αλλά για τις κυβερνήσεις η πρώτη αυτή περίοδος είναι πολύ σημαντική, αφού τοποθετεί τις βάσεις της μελλοντικής τους πολιτικής. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στις σημερινές κοινωνίες του θεάματος, στις οποίες η εμφάνιση μετράει πολύ περισσότερο από το περιεχόμενο – ενώ εάν μία κυβέρνηση δεν είναι τίποτα άλλο, από τη συνέχιση της προηγούμενης, τότε είναι κανείς σίγουρος πως θα προσπαθήσει αμέσως, χρησιμοποιώντας όλα τα είδη της προβολής που έχει στη διάθεση της, να διαφημίσει τα περιττά αγαθά της με στόχο την χειραγώγηση του πλήθους (όπως δυστυχώς η αξιωματική αντιπολίτευση στην Ελλάδα που ενώ «ο κόσμος καίγεται» και το κόμμα της είναι χρεοκοπημένο, αυτή ασχολείται με το καινούργιο σήμα της).

Εάν όμως μία κυβέρνηση υιοθετήσει μία εντελώς διαφορετική πολιτική «ρήξης με το παρελθόν», σε σχέση με την προκάτοχο της, τότε αλλάζουν ριζικά τα πράγματα – με την έννοια πως η εμφάνιση διαδραματίζει έναν πολύ μικρότερο ρόλο, ενώ όλοι οι προβολείς της δημοσιότητας στρέφονται στο περιεχόμενο. Σε μία τέτοια περίπτωση, το σύνηθες «θέατρο σκιών» των δήθεν αντιπαραθέσεων μεταξύ της πλειοψηφίας της Βουλής και της αντιπολίτευσης, μετατρέπεται σε μία πραγματική, σκληρή σύγκρουση – με νικητές και ηττημένους.
Η πέμπτη φάλαγγα
Περαιτέρω, στη μακραίωνη ιστορία της χώρας, καμία κυβέρνηση της δεν ήταν ποτέ αντιμέτωπη με την εχθρική απόρριψη της, εκ μέρους ολόκληρου του κατεστημένου – των οικονομικά ισχυρών, των ΜΜΕ, της Ολιγαρχίας των Βρυξελών, της ΕΚΤ και των χρηματαγορών που της κήρυξαν τον πόλεμο. Οι υπουργοί της κατηγορούνται ως ανίκανοι και ανεύθυνοι λαϊκιστές, καθώς επίσης ως επικίνδυνοι «φορείς» μίας εντελώς απαράδεκτης αντιφιλελεύθερης στάσης – ακόμη χειρότερα, ενός ρατσιστικού εθνικιστικού οράματος! Τα ΜΜΕ γράφουν τα πάντα και ταυτόχρονα τα ακριβώς αντίθετα τους: πως θα προδώσει το πρόγραμμα και τους εκλογείς της, αλλά εάν το εφαρμόσει πραγματικά τιμώντας τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, τότε θα ήταν πολύ χειρότερα – κυριολεκτικά η καταστροφή της χώρας!

Οι ίδιοι δημοσιογράφοι καταφέρνουν αφενός μεν να χαρακτηρίζουν την κυβέρνηση ως οπαδό του κρατισμού, αφετέρου, ταυτόχρονα, ως ακραία νεοφιλελεύθερη – λόγω του ενιαίου φορολογικού συντελεστή (flat tax). Ότι πρόκειται για ένα αληθινό τέρας με πολλά πρόσωπα και με αμέτρητες πτυχές, που όμως καμία από αυτές δεν είναι ούτε στο ελάχιστο καλή – αντίθετα, ότι αποτελεί την προσωποποίηση του λαϊκισμού, του ρατσισμού και της ανεύθυνης δημαγωγίας.

Όλες αυτές οι φωνές, υποκινούμενες και χρηματοδοτούμενες από εκείνες τις ελίτ που θεωρούν ορθολογικό το τερατώδες μίγμα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και της λιτότητας που θέλουν να επιβάλλουν στις κοινωνίες, βυθίζοντας τες στη φτώχεια και στην εξαθλίωση για να τις απομυζούν και να τις ελέγχουν, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ιταλία (αλλοιώνοντας επί πλέον τους πληθυσμούς τους με τη βοήθεια των μεταναστευτικών ροών), επιτίθενται τώρα μαζικά εναντίον της νέας κυβέρνησης – υποστηριζόμενες από τις Βρυξέλες, τη Γερμανία και την ΕΚΤ που οδηγεί τα επιτόκια των δεκαετών ομολόγων στα ύψη, για να συντρίψει «εν τη γενέσει» της την ιταλική εξέγερση. Το ίδιο το «σύστημα» δε, έχει καταφέρει να εγκαταστήσει εντός της κυβέρνησης της χώρας μία αληθινή «πέμπτη φάλαγγα» – της οποίας ηγείται ο υπουργός οικονομικών που τοποθετήθηκε από τον πρόεδρο, θυμίζοντας μας τις ελληνικές εμπειρίες του 2015.

Εν προκειμένω η ελληνική προδοσία, η μνημειώδης κυβίστηση της ελληνικής κυβέρνησης και η δολοφονία της τελευταίας ελπίδας των Ελλήνων, λειτουργεί αρνητικά για τη νέα ιταλική κυβέρνηση – η οποία πολύ λογικά σιχαίνεται τη χώρα μας που έχει υποταχθεί αμαχητί και δεν θέλει καμία απολύτως σύγκριση μαζί της. Κατανοεί ασφαλώς πως ο στόχος της Γερμανίας είναι να οδηγηθεί η Ιταλία σε ένα αντίστοιχα εγκληματικό PSI, από μία ανάλογα ενδοτική κυβέρνηση που δεν δίστασε να παίξει το γνωστό μας βρώμικο παιχνίδι (ανάλυση) – όπου στην περίπτωση της Ιταλίας γίνεται προσπάθεια επιτάχυνσης των εξελίξεων, αφού το μέγεθος των χρεών της δεν επιτρέπει μία ανάλογη «διάσωση».

Σε κάθε περίπτωση, στην κυβέρνηση της Ιταλίας έχουμε τη συνύπαρξη τριών δυνάμεων – όπου η τρίτη είναι η κρυφή «πέμπτη φάλαγγα» στο εσωτερικό της. Το γεγονός αυτό ξεχνιέται σκόπιμα από τα καθιερωμένα ΜΜΕ και από την ανόητη «αριστερή» αντιπολίτευση – αφού ο πραγματικός στόχος τους είναι να αποδείξουν πως τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης δεν θα καταφέρουν να εφαρμόσουν το πρόγραμμα τους, αποκρύπτοντας το διαβρωτικό ρόλο της πέμπτης φάλαγγας που είναι ο βασικός σύμμαχος τους.
Η μάχη της Οικονομίας
Συνεχίζοντας το σημαντικότερο πεδίο μάχης της σύγκρουσης εντός και εκτός της κυβέρνησης είναι χωρίς καμία αμφιβολία η Οικονομία – όχι το μεταναστευτικό, όπως θέλουν να προβάλλουν τα ΜΜΕ, χωρίς φυσικά να το υποτιμούμε. Στο θέμα αυτό, τα κεντρικά σημεία είναι τα εξής: (α) οι κρατικοποιήσεις, (β) ο ενιαίος φορολογικός συντελεστής και (γ) τα μέτρα που ελήφθησαν για την επανεθνικοποίηση του δημοσίου χρέους.

(α)  Κρατικοποιήσεις: Πρόκειται για ένα ζήτημα πολύ μεγάλης σημασίας – για μία μεταστροφή της τάσης, η οποία είναι αποφασιστικής σπουδαιότητας τόσο για την Ιταλία, όσο και για ολόκληρη την Ευρώπη. Ειδικότερα, για πάρα πολλά χρόνια η δεξιά ή/και η αριστερή «λύση» των οικονομικών προβλημάτων των κρατών, ήταν οι ιδιωτικοποιήσεις – κάτι που όμως φαίνεται να αλλάζει σήμερα ριζικά. Φυσικά ευρισκόμαστε ακόμη στην εποχή των ανακοινώσεων και όχι της πρακτικής εφαρμογής τους, αλλά στην πολιτική αυτού του είδους οι ανακοινώσεις έχουν ένα σημαντικό ειδικό βάρος.

Στην Ιταλία η πρώτη εθνικοποίηση θα είναι πιθανότατα αυτή της Alitalia – όπου από τη «πολιτική γραμμή» του ξεπουλήματος της αεροπορικής εταιρείας, συζητείται η εξυγίανση μέσω της κρατικοποίησης της. Επόμενος υποψήφιος είναι η διαχείριση των εθνικών οδών, μετά το σκάνδαλο των πλεονεκτικών παραχωρήσεων προς όφελος κερδοσκόπων, όπως η Benetton – αν και το συντηρητικό κόμμα της συγκυβέρνησης, η Λίγκα του Βορά, έχει εν πρώτοις σταματήσει τις συζητήσεις. Ο τρίτος είναι τα χαλυβουργεία LIVA, όπου υπήρξε μεν μία θετική εξέλιξη σε επίπεδο συνδικαλιστών, όσον αφορά τους μισθούς, τις θέσεις εργασίας και τα δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά υπάρχουν αντίθετες απόψεις –  σχετικά με την εξαγορά τους από τη μεγαλύτερη πολυεθνική του κλάδου την «Arcelor Mittal».

(β) Ενιαίος φορολογικός συντελεστής: Εδώ διαπιστώνονται πολλές διαφορετικές απόψεις, ενώ για πολλούς θεωρείται απαράδεκτος και άδικος ο συντελεστής ύψους 15%, κοινός για όλους – οπότε είναι ένα θέμα που δεν έχει ακόμη επιλυθεί/αποφασιστεί.

(γ)  Η επανεθνικοποίηση του δημοσίου χρέους: Αφορά ένα σημείο που δεν έχει δει αρκετά το φως της δημοσιότητας – ενώ το έχουμε επισημάνει στο θέμα της Ελλάδας πριν ακόμη οδηγηθεί στην παγίδα της Τρόικα, με την ανάλυση μας «Εθνικά Ομόλογα» στις 30.10.2009 (πηγή). Εν προκειμένω, οι Ιταλοί έχουν καταλάβει πως το ισχυρότερο όπλο της Ευρώπης εναντίον τους είναι τα επιτόκια των δεκαετών ομολόγων, με τη «συνδρομή» της ΕΚΤ – ένα όπλο που μπορεί να εξουδετερωθεί εντελώς μόνο με την υιοθέτηση του εθνικού τους νομίσματος, η οποία όμως δεν είναι εύκολη διαδικασία (παρά το ότι οι Ιταλοί είναι σε θέση να μετατρέψουν το μεγαλύτερο μέρος του εξωτερικού χρέος τους σε λιρέτες, όπως η Ελλάδα πριν το εγκληματικό PSI – οπότε να επιβαρυνθούν με την υποτίμηση του νομίσματος, λόγω της εκτύπωσης νέων χρημάτων για την εξυπηρέτηση των χρεών τους και οι δανειστές τους).

Η χώρα όμως διαθέτει ένα ακόμη σημαντικό πλεονέκτημα που δεν είχε ποτέ η Ελλάδα: το ότι, σύμφωνα με τον κ. L. Mazzei, μόλις το 28% των δημοσίων χρεών της βρίσκεται στα χέρια των ξένων επενδυτών (731 δις €). Στα πλαίσια αυτά, η νέα κυβέρνηση έχει ήδη προετοιμάσει ένα νόμο, μέσω του οποίου οι αποταμιεύσεις των Πολιτών της θα μπορούσαν να  χρησιμοποιηθούν για την αγορά ομολόγων του δημοσίου (CIR – Conti individuali di risparmio, πηγή) – έτσι ώστε να ανεξαρτητοποιηθεί η Ιταλία από τις αγορές.

Θα ήταν βέβαια ένα βραχυπρόθεσμο μέτρο, ενδεχομένως σε συνδυασμό με το παράλληλο φορολογικό νόμισμα που θέλει να υιοθετήσει Ιταλία στο δρόμο της εξόδου της από την Ευρωζώνη – υπενθυμίζοντας πως τα υπόλοιπα στοιχεία της οικονομικής πολιτικής της νέας κυβέρνησης της είναι το φορολογικό νόμισμα, καθώς επίσης η απαίτηση να παγώσει η ΕΚΤ τα 250 δις € του χρέους της που κατέχει (ομόλογα), αφού κάτι τέτοιο δεν κοστίζει ούτε στην ΕΚΤ, ούτε στην Ευρωζώνη (απλά θα αυξανόταν η ρευστότητα στη νομισματική ένωση κατά το ποσόν αυτό, το οποίο δεν είναι τόσο μεγάλο ώστε να προκληθεί πληθωρισμός).

Η κοινωνική πολιτική
Περαιτέρω, στο θέμα της κοινωνικής πολιτικής, το σημαντικότερο είναι το «διάταγμα αξιοπρέπειας» (Decreto Dignita) που κατατέθηκε από το υπουργείο εργασίας και από το υπουργείο οικονομικής ανάπτυξης τον Ιούλιο (ερμηνεία) – το οποίο εμπεριέχει πολλές θεσμικές παρεμβάσεις υπέρ των εργαζομένων. Μέσω αυτού του νέου διατάγματος μειώνεται η φτωχοποίηση των εργαζομένων από το βαθμό 100 στο βαθμό 90, σύμφωνα με τον Ιταλό – όπου όμως έχει προξενήσει την οργή του μεγαλύτερου οργανισμού εργοδοτών της χώρας (CONFINDUSTRIA), επειδή εάν αποδείξει κανείς πως η μείωση των μισθών με στόχο την πτώση του κόστους εργασίας ανά μονάδα παραγομένου προϊόντος και την άνοδο της ανταγωνιστικότητας δεν είναι νομοτελειακή, τότε ολόκληρη το δόγμα της ΤΙΝΑ (=δεν υπάρχει εναλλακτική λύση), θα καταρρεύσει.

Το βασικό εισόδημα των 780 € μηνιαία για όλους είναι επίσης ενοχλητικό για την ΕΕ, η οποία εκπροσωπείται στην ιταλική κυβέρνηση από τον υπουργό οικονομικών (πέμπτη φάλαγγα), αφού το κόστος του υπολογίζεται στα 17 δις € ετησίως – όπως επίσης η κατάργηση των συνταξιοδοτικών μεταρρυθμίσεων (15 δις € το χρόνο). Εδώ η ιταλική κυβέρνηση θέλει να υιοθετήσει έναν νόμο που θα ισχύει από τις αρχές του 2019 – το «Δείκτη 100», με βάση τον οποίο θα μπορεί κανείς να συνταξιοδοτηθεί όταν η ηλικία του και τα χρόνια που ήταν ασφαλισμένος είναι στο σύνολο τους 100 (δηλαδή, εάν είναι 60 ετών και έχει ένσημα για 40 χρόνια, άρα συνολικά 100, τότε θα συνταξιοδοτείται στα 60). Κάτι τέτοιο θα μείωνε την ηλικία συνταξιοδότησης εκατομμυρίων εργαζομένων από ένα έως πέντε έτη – ένα ενδεχόμενο που αποτελεί κόκκινο πανί για την ΕΕ, για την πολιτική λιτότητας που επιβάλλει η Γερμανία, για τις αγορές, για τις ελίτ κοκ.

Ένα επόμενο μέτρο είναι η προστασία των εργαζομένων από τις επιχειρήσεις που παύουν να λειτουργούν, μεταφέροντας την παραγωγή τους σε άλλες χώρες – όπως μίας βελγικής πολυεθνικής που έκλεισε το εργοστάσιο της στην Τοσκάνη και μεταφέρθηκε στη Ρουμανία. Επίσης η απαγόρευση της λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές, η οποία (λειτουργία) επιβλήθηκε από την τεχνοκρατική κυβέρνηση της χώρας το 2012 – όταν απελευθερώθηκαν εντελώς οι αγορές.
Η εξωτερική πολιτική
Συνεχίζοντας, στην εξωτερική πολιτική δεν υπάρχουν σημαντικές αλλαγές, αφού ο πρόεδρος της χώρας που στηρίζει την ΕΕ έχει τοποθετήσει ως υπουργό εξωτερικών ένα δικό του άτομο – ενώ τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης ασχολούνται με άλλα θέματα. Εν τούτοις υπάρχει (α) ένα ξεκάθαρο όχι στη συμφωνία CETA, στη γνωστή κρυφή παγίδα της παγκοσμιοποίησης (ανάλυση), μαζί με τις υπόλοιπες συμφωνίες (ανάλυση) και (β) η αντίθεση στην επιβολή κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας, όπου όμως δεν έχουν ακολουθήσει πρακτικές ενέργειες, ούτε έχει κατατεθεί κάποιο βέτο στην ΕΕ.
Η μετανάστευση   
Περαιτέρω, η μετανάστευση φυσικά δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ιταλικής κοινωνίας, ενώ χρησιμοποιήθηκε πολύ έξυπνα μόνο ως «τροχιοδεικτική γραμμή» προετοιμασίας της σύγκρουσης με την ΕΕ και τη Γερμανία – για να δοθεί η εικόνα της αποφασιστικότητας της νέας κυβέρνησης της χώρας, για την οποία όμως η αιχμή του δόρατος είναι η Οικονομία. Εν τούτοις δεν πρέπει να υποτιμάται, όσον αφορά τις πολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις της, ειδικά στην αγορά εργασίας και στους μισθούς – όπου όμως οι νόμιμοι μετανάστες είναι το κύριο πρόβλημα, κυρίως οι Ρουμάνοι.

Η παράνομη μετανάστευση πάντως από την Αφρική, σε κάποιο βαθμό το σύγχρονο εμπόριο σκλάβων, έχει σχεδόν μηδενισθεί – ευτυχώς επίσης οι θάνατοι από πνιγμό στη Μεσόγειο. Δεν πρόκειται όμως για επιτυχία της σημερινής κυβέρνησης, αφού είχε περιορισθεί ήδη από την προηγούμενη – με τη βοήθεια του χρηματισμού, της δωροδοκίας δηλαδή των φυλών της Λιβύης. Το γεγονός ότι ο κ. Salvini συνεχίζει ουσιαστικά την πολιτική του προκατόχου του, δεν αιτιολογεί τις κατηγορίες εναντίον του για ρατσισμό – ενώ οι ενέργειες του, όπως η κατάργηση των ΜΚΟ που θησαυρίζουν με τα χρήματα της ΕΕ και με το εμπόριο των μεταναστών, ενώ απασχολούν κακοποιούς του χείριστου είδους, δεν είναι καθόλου αρνητικές.

Σε κάθε περίπτωση, κατάφερε να κάνει φανερή την υποκρισία ορισμένων χωρών, κυρίως της Ισπανίας και της Γαλλίας – οι οποίες εμφανίζονται μεν ως κήρυκες της ηθικής, αλλά δεν είναι πρόθυμες στην ουσία να φιλοξενήσουν μετανάστες. Εκτός αυτού έφερε στην επιφάνεια την πραγματική φύση της ΕΕ, η οποία είναι ανίκανη να λάβει αποφάσεις που δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα του γαλλογερμανικού άξονα – ενώ δεν τηρεί τις υποσχέσεις της, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας σε σχέση με τη διαγραφή χρέους το 2012 εάν πετύχαινε πρωτογενή πλεονάσματα ή της αλληλεγγύης με την Ιταλία στο θέμα της μετανάστευσης.

Όσον αφορά τις κατηγορίες εναντίον του, εκ μέρους πολλών ιταλικών και άλλων ΜΜΕ, για απαγωγή του πλοίου Diciotti που έμεινε για μερικές ημέρες αποκλεισμένο στο λιμάνι της Κατάνια, με αποτέλεσμα να δρομολογηθεί μία δικαστική δίωξη από την Εισαγγελία της χώρας, είναι μάλλον υπερβολικές – παρά το ότι ασφαλώς υπέφεραν οι μετανάστες, με δική του ευθύνη.
Φασισμός και ρατσισμός
Συνεχίζοντας, ως φασισμός θεωρείται ουσιαστικά η αντίδραση της κυρίαρχης τάξης απέναντι σε έναν κίνδυνο λαϊκής επανάστασης ή εξέγερσης – κάτι που δεν φαίνεται να υπάρχει σήμερα στην Ιταλία, με εξαίρεση τη «συμπαγή» επίθεση των κυρίαρχων τάξεων στη χώρα και στην Ευρώπη, εναντίον μίας νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης που αποκαλείται αυθαίρετα και παρουσιάζεται ως φασιστική.

Ουσιαστικά λοιπόν πρόκειται για το ακριβώς αντίθετο του φασισμού με την ιστορική του ερμηνεία – ενώ αυτοί κατηγορούν τη νέα κυβέρνηση είναι οι ελίτ γενικότερα, μαζί με τα αριστερά κόμματα (κάτι που δεν μπορούμε να ισχυρισθούμε για την Ελλάδα, ειδικά μετά την καταστολή της διαδήλωσης στη Θεσσαλονίκη – όπου προωθείται ο εκφασισμός της διακυβέρνησης της, λόγω των φόβων εξέγερσης των Ελλήνων).

Από την άλλη πλευρά, σύσσωμα τα ιταλικά και αρκετά διεθνή ΜΜΕ, ανέφεραν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού πως η Ιταλία έχει καταληφθεί από ένα ρατσιστικό κύμα – το οποίο προκάλεσαν και εξέθρεψαν οι δηλώσεις του κ. Salvini. Βέβαια, ορισμένες απαράδεκτες δηλώσεις του θα μπορούσαν πράγματι να θεωρηθούν ρατσιστικές, αλλά τα διάφορα ρατσιστικά επεισόδια στη χώρα δεν ήταν περισσότερα από ότι συνήθως ή σε σχέση με άλλα κράτη – χωρίς φυσικά να υπάρχει καμία δικαιολογία για αυτά (ενώ στη Γερμανία είναι κατά πολύ πιο πολλά).

Αντικειμενικά τώρα, το θέμα του ρατσισμού είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένο με το θέμα της μετανάστευσης – όπου πράγματι έχει πρόβλημα η «Λίγκα του Βορά», με τις ανακοινώσεις της «Περί μπλοκαρίσματος των μεταναστευτικών ροών + Την εκδίωξη των λαθρομεταναστών». Στην ουσία, η μετανάστευση είναι ένα φαινόμενο του χάους της ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης (της εισαγωγής σκλάβων χωρίς δικαιώματα, σαν να πρόκειται για εμπορεύματα), της ληστείας των χωρών του τρίτου κόσμου από τα ισχυρά κράτη της Δύσης και των πολέμων που διεξάγουν – οπότε δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν κάτι θεμελιωδώς καλό, από κανέναν.

Όμως, η «Λίγκα του Βορά» έχει άδικο, όσον αφορά τον τρόπο που αντιμετωπίζει το θέμα – αφού η λύση δεν είναι αυτά που ισχυρίζεται, αλλά «ο έλεγχος των μεταναστευτικών ροών + η ενσωμάτωση των υφισταμένων μεταναστών στην κοινωνία», τηρώντας απαρέγκλιτα της συμφωνία της Γενεύης (Ο.Η.Ε.) σε συνδυασμό με την υιοθέτηση μίας λειτουργικής και αποτελεσματικής μεταναστευτικής πολιτικής (ποσόστωση μεταναστών κλπ.).

Σε κάθε περίπτωση, οι Ιταλοί δεν πιστεύουν τις κατηγορίες περί φασισμού και ρατσισμού που εκτοξεύονται εναντίον της νέας κυβέρνησης, τεκμηριώνοντας πως δεν επηρεάζονται από τα μαζικά πυρά των ΜΜΕ – αφού η στήριξη της συγκυβέρνησης που έλαβε το Μάρτιο το 50% των ψήφων έχει αυξηθεί σήμερα στο 60%, σύμφωνα με τον Ιταλό. Γνωρίζουν λοιπόν πως το μέτωπο της μεγάλης μάχης που διεξάγεται αφορά την Οικονομία και, κυρίως, τον προϋπολογισμό – όπου δεν θα αποφευχθεί η ενδοκυβερνητική σύγκρουση με την πέμπτη φάλαγγα, την οποία έχει τοποθετήσει ο πρόεδρος της χώρας στη διακυβέρνηση της, εν πρώτοις με τον υπουργό οικονομικών.

Στα πλαίσια αυτά, δεν πρόκειται να υπάρξει καμία αλλαγή στην Ιταλία, εάν δεν προηγηθεί η παραπάνω σύγκρουση εντός της κυβέρνησης – αφού οι δυνάμεις της συμπόρευσης με την ΕΕ και της υποταγής στις εντολές της Γερμανίας, δεν θα το επιτρέψουν. Κανένας φυσικά δεν μπορεί να υποθέσει το νικητή, ενώ δεν φαίνεται να είναι πρόθυμο να συνθηκολογήσει το δίδυμο Di Maio-Salvini που ουσιαστικά κυβερνάει την Ιταλία – παρά το ότι θέλει να αποφύγει την ενδοκυβερνητική σύγκρουση.

Η τακτική τους όμως αυτή μάλλον δεν θα επιτραπεί από τους αντιπάλους τους, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι ισχυρότεροι – αφού δεν έχουν καμία πολιτική εναλλακτική λύση στο Κοινοβούλιο, ούτε την απαιτούμενη συναίνεση για τη διεξαγωγή νέων εκλογών. Ως εκ τούτου αυτό που αναμένεται είναι μία μακροπρόθεσμη περίοδος συγκρούσεων και αστάθειας, ενώ η νέα κυβέρνηση δεν θα κερδίσει τη μάχη εάν δεν στηριχθεί ενεργητικά από τους Πολίτες – σημειώνοντας πως όλα τα υπόλοιπα κόμματα πρέπει να πάρουν ξεκάθαρη θέση, εάν ενδιαφέρονται πραγματικά για την πατρίδα τους.
Επίλογος
Ολοκληρώνοντας, ασφαλώς η Ελλάδα πρέπει να συνταχθεί με την Ιταλία στα θέματα τουλάχιστον της Οικονομίας – ειδικά όσον αφορά την υιοθέτηση ενός φορολογικού νομίσματος, το πάγωμα ενός μέρους των χρεών από την ΕΚΤ και τη μείωση των φόρων, ταυτόχρονα με την κατάργηση των μέτρων λιτότητας (μνημόνια). Το ίδιο ακριβώς οφείλει να κάνει με την Πολωνία, στο θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων/επανορθώσεων που υπολογίζονται στα 280 δις € από την ελληνική Βουλή – έτσι ώστε να μπορέσει να συμψηφίσει έστω τις οφειλές της απέναντι στη Γερμανία.

Σε σχέση τώρα με την «πέμπτη φάλαγγα» εντός της (αντίστοιχης με την ιταλική) ελληνικής συγκυβέρνησης στις αρχές του 2015, οφείλει κανείς να σκεφθεί μόνος του ποια ήταν – ενώ είναι δεδομένο πως η μάχη που χάθηκε τον Ιούλιο, όπως επίσης αυτή του PSI, iήταν το αποτέλεσμα προδοσίας που δεν θα ήταν εφικτή χωρίς την ύπαρξη μίας πέμπτης φάλαγγας πρώτα στην κυβέρνηση και μετά στην κοινωνία, στα ΜΜΕ ή γενικότερα στην κυρίαρχη ελληνική τάξη.

Σε κάθε περίπτωση, η σημερινή κυβέρνηση συνθηκολόγησε το 2015, όπως επίσης όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν μετά το 2009, έχοντας μετατραπεί σε ένα είδος γενιτσάρου – ο οποίος εφαρμόζει βασιλικότερα του βασιλιά αυτά που του ζητούνται, υποταγμένος πλήρως στους κυρίους του και χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα για τη χώρα. Ως εκ τούτου έχει οδηγήσει στο να πέσουν οι τίτλοι τέλους στην πατρίδα μας – παρά το ότι συνεχίζει να υπάρχει μία αμυδρή ελπίδα, εάν αλλάξει σύντομα διακυβέρνηση με την εμφάνιση ενός εντελώς καινούργιου κόμματος που θα κατάφερνε να στηριχθεί από το σύνολο των Πολιτών, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ στις αρχές του 2015. Διαφορετικά η Ελλάδα θα καταρρεύσει, όσο αισιόδοξος και αν είναι κανείς – αφού ο λογαριασμός έτσι όπως μας παρουσιάζεται, σίγουρα δεν βγαίνει.

Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...
loading...