Το σχέδιο Schlotterer - Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ήταν σχέδιο αξιωματικού των SS

Το Ράιχ αντιλαμβανόταν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σαν μια διαδικασία στην οποία όλα τα αλλά έθνη της Ευρώπης, έπρεπε να προωθούν την ανάπτυξη της γερμανικής οικονομίας. Όπως υποστήριξε το στέλεχος του Υπουργείου Οικονομικών και αξιωματικός των SS Gustaw Schlotterer, η διαδικασία ενοποίησης της Ευρώπης σε οικονομική βάση που θα εξυπηρετεί τα γερμανικά συμφέροντα, θα μπορούσε να αρχίσει με την σύνδεση των εθνικών οικονομιών.

Αναδημοσίευση από: odosdrachmis.gr
Μιχάλης Κάχρης

Αυτή η ιδέα έγινε αργότερα η βάση για τη σύγχρονη διαδικασία της ευρωπαϊκης ολοκλήρωσης. Η Επιτροπή Schlotterer συνέταξε επίσης σχέδια για μια μελλοντική ευρωπαικη τράπεζα με έδρα τη Βιέννη. To Σχέδιο Schlotterer μεταξύ των άλλων έκανε λόγο για μια Πανευρώπη (Μεγαλύτερη Ευρώπη), που δεν θα συνεπαγόταν συγχώνευση κρατών αλλά ένωση εθνικών οικονομιών. Τα συγκεκριμένα αποτελέσματα των συζητήσεων όπως ανέφερε ο Schlotterer επικεντρώνονταν στα ακολουθά σημεία:

Πρώτον, η αναγκαιότητα ενός πανευρωπαικου χώρος αγοράς και κατ’ επέκταση η απελευθέρωση του εσωτερικού ευρωπαικου εμπορίου από δα σμους και συναλλαγματικές διάφορες, δεύτερον, η αναγνώριση της κυριαρχίας των μικρών κρατών, τρίτον, σύναψη διεθνών συμφωνιών σε ιδι ωτικο και όχι επίσημο επίπεδο και τέταρτον, διατήρηση εμπορικών και οικονομικών σχέσεων με τον εκτός Ευρώπης κόσμο ((John Gillingham – Industry and Politics in the Third Reich 2014). O Gustav Schlotterer είχε πει το 1940 στους γερμανους επιχειρηματίες ότι ”η τάση μας είναι να χρησιμοποιησουμε…ενδεχομενως βια προς τα ευρωπαικα κράτη να πουλήσουν τα προιοντα τους στην Γερμανια” (Adam Tooze: The Making and Breaking of the Nazi Economy. IPA View Nov. 2008).

Η πρωτότυπη σελίδα του σχεδίου Schlotterer με τον γερμανικό τίτλο: Ka-rl Albrecht Qustav Schlotterer: Uber die Neuorodung Europa 19 Juli 1940, αναφέρεται παρακάτω:

(ΠΗΓΉ: Rath Foundation).

Οι Γερμανοί βιομήχανοι, χάλυβα και άνθρακα της περοχης του Ruhr στη Γερμανία, υποστήριξαν με θερμή του σχέδιο Schotterer.

Ο Gudstav Schlotterer (1906-1989), ήταν από βασικούς ηγέτες των SS και ένας από τα κορυφαία στελέχη του Reichswirtschaftsministerium και του Reichsministerium για τα κατεχόμενα ανατολικά εδάφη κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο Gudstav Schlotterer ήταν υπεύθυνος για την εκμετάλλευση και την απαλλοτρίωση των οικονομιών των χώρων που κατελαμβαναν οι νάζι. Κατά την εποχή του εθνικοσοσιαλισμού, θεωρήθηκε ως ο νέος εμπειρογνώμονας συντονισμού στο πλαίσιο της ευρωπαικης ανατολικής πολίτικης (Πηγή: Wikipedia).

Aς σημειωθεί ότι στις εν λόγω συζητήσεις για το σχέδιο Schlotterer έλαβαν μέρος και οι βασικοί εκπρόσωποι του εξαγωγικού εμπορίου της Γε-ρμανιας όπως οι: Dr. Igner of IG Farben, Drs Kimmich and Abs of the Deut hce Bank, Paul Reuch of Gutenhoffnugschutte and Dr. Blessins os Reichs-bank. Επίσης πέραν αυτών, συμμετείχαν και οι Βέλγοι Alexandre Galopin διοικητής της General de Belgique, ο βαρώνος Paul de Lanoit επικεφαλής της Banque de Bruxelles και οι Ολλανδοι Drs Hirschfeld γ. γ. του Υπουργ-ειου οικονομικών, Woltersshom της Rotterdam Bank κ. α.

Όλοι οι παραπάνω με επικεφαλής τον Schlotterer ήταν μελή της επιτροπής Σχδιασμου (New Order Planning). Ο ίδιος ως επικεφαλής του Vorbereitung und Ordung στο Υπουργείο Οικονομικών, και υπεύθυνος για βασικά ζητήματα που αφορούν το Grossraum, ήταν ένας από τους πολλούς που πίστευαν ότι οι επιτυχίες της Γερμανίας από το 1933 και μετά, απέδειξαν ότι οι λογικές εθνικοσοσιαλιστικές αρχές θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως πρότυπο για μια Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη (Raimund Bauer: Loughboroug University. Institutional Preposity).

Δεν είναι υπερβολή να ισχυρισθεί κανείς ότι η εθνικοσοσιαλιστικη έννοια για τη Νέα Ευρωπαικη Τάξη, σχεδιάστηκε προκείμενου να εξασφαλιστεί η γερμανική επίδραση μετά το τέλος του πόλεμου. Είναι φανερό λοιπόν ότι οι ιδιωτικές εταιρείες διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη οικοδόμηση της εθνικοσοσιαλιστικής τάξης. Πολλές γερμανικές εταιρείες εγκαταστάθηκαν στα κατεχόμενα εδάφη. Έτσι οι ιδιωτικές εταιρείες δημιούργησαν τη γερμανική κυριαρχία στην Ευρώπη. Η εθνικοσοσιαλιστικη κυβέρνηση από οικονομικής σκοπιάς κατόρθωσε να οικοδομήσει την ευρωπαϊκή Grossraumwirtschaft δηλ. την ευρωπαικη οικονομία μεγάλης κλίμακας.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η σημερινή Ευρωπαικη Ένωση προήλθε από την Ευρωπαικη Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) και την Ευρωπαικη Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), η οποία συγκροτήθηκε από τις χώρες Βέλγιο, Γαλλία, Δυτική Γερμανία, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Κάτω Χώρες. Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι όλες αυτές οι χώρες κατελήφθησαν από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου.

Το 1950, πρέσβης της Γερμανίας αναλαμβάνει ο Carl Friedrich Ophuls, δεξί χέρι του Hallstein στις Βρυξέλλες, πρώην μέλος του Ναζιστικού Κόμματος και “πολιτικά αξιόπιστος” Ναζί, συμφωνά με επίσημη επιστο-λη του κόμματος προς το Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, το 1941. Ο Ophuls ήταν ο κύριος εμπειρογνώμονας σε θέματα πατεντών στο επιτελείο της IG Farben στη Φρανκφούρτη.

Το 1957 συνέταξε το καταστατικό για το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο ίδιος ήταν επικεφαλής της γερμανικής αντιπροσωπίας στο συνέδριο της Μεσσινης. Στις 3 Ιουνίου του 1955 πραγματοποιείται διάσκεψη στην Σικελία της Ιταλίας. Μεταξύ των Υπουργών των έξι κρατών που αποτελούσαν την Ευρωπαικη Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, ήταν:

Ο Υπ. Εξωτερικών της Ιταλίας, Gaetano Martino, πρώην μέλος του Φασιστικού Κόμματος (Psrtito Nazionale Fascista, PNF), του δικτάτορα Benito Moussolini. Ο Υπ. Εξωτερικών της Γαλλίας, Antoine Pinay, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του καθεστώτος Vichy, που υπήρξε η ”μαριονε-τα”της ναζιστικής Γερμανίας στην Νότια Γαλλία, ο Yπουργος Εξωτερικών του Βελγίου Paul-Henri Spaak, μετέπειτα Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ.

Ο Υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου Joseph Bech συντηρητικός πολίτικος, ο Υπουργός Εξωτερικών της Ολλανδίας, Willem Beyen, ο οποίος διετέλεσε και γραμματέας του ΔΣ της εταιρείας Philips, επικεφαλής θυγατρικής της ολλανδικής κεντρικής τράπεζας Ανατολικών Ινδιών, αντιπρόεδρος και από το 1937 πρόεδρος της Τράπεζας Διεθνών Διακανο-νισμων στη Βασίλεια της Ελβετίας και διευθυντής της Unilever.

Και φυσικά, ο Υπ. Εξωτερικών της Δυτικής Γερμανίας, Walter Hallstein. Η συνθήκη αυτή οδήγησε στην τελική απόφαση για την δημιουργία της οικονομικής ένωσης.(Νίκος Μεντζας: Oι Ναζιστικές Ρίζες της Ευρωπαικης Ένωσης). Στόχος αυτής της διάσκεψης ήταν η επιτάχυνση της πορείας της πολίτικης ολοκλήρωσης της Ευρώπης. Το ψήφισμα που ελήφθη το εκφράζει αυτό καθαρά:

”Οι κυβερνήσεις της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, του Βελγίου, της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Λουξεμβούργου και των Κάτω Χω-ρων, πιστεύουν ότι ήρθε η στιγμή να γίνει ένα βήμα προς την κατεύθυνση της πολιτικής ολοκλήρωσης της Ευρωπης. Πιστεύουν ότι η δημίου-ργια μιας Ενωμένης Ευρώπης μεσώ της συγχώνευσης των εθνικών οίκο-νομιων, η δημιουργία μιας κοινής αγορας και η προοδευτική εναρμο-νιση των κοινωνικών πολιτικών τους….. φαίνεται απαραίτητη για την δια τήρηση της θέσης της Ευρώπης στον κοσμο.(CVCE. eu). Θα πρέπει να σημειωθεί ότι συμφωνά με την Union Populaire Republi-can (www. Youtube. com/watch 17/1/2014 –To Βραβείο Καρλομαγνου αποκαλύπτει), ο Spaak όπως και οι Retinge και Schuman ήταν στην πραγματικότητα πράκτορες των αμερικανων.

Δεδομένου του ενεργού ρολού των Νάζι μεσώ της πολίτικης τους για τη δημιουργία της Ευρωπαικης Ένωσης, δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι, για παράδειγμα, ο Walter Hallstein, ο πρώτος πρόεδρος της Επιτροπής της Ευρωπαικης Οικονομικής Κοινότητας, ένας από τους ιδρυτές της Ευρωπαικης Ένωση και αποκαλούμενος σαν ”πατερας”του ευρωπαικου δίκαιου στην δεκαετία του 1930 και του 1940, ήταν μέλος των Εθνικοσοσιαλιστών νομικών.

Για την ιστορία, ο Walter Hallstein, ο οποίος στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν ενταγμένος στο ναζιστικό κόμμα και πολέμησε ως υπολοχαγός πυροβολικού της Wermacht στη Β. Γαλλία, συνελληφθη από τους Αμερικάνους και έζησε τα υπόλοιπα χρόνια του πόλεμου σε στρατόπεδο άι-χμαλωτων στην Πολιτεία του Μισσισιπη. Ο Hallstein ήταν επίσης και ο προσωπικός νομικός σύμβουλος του Χίτλερ.(Περισσότερα στοιχειά για τον Walter Hallstein αναφέρονται αναλυτικότερα παρακάτω).

*Το κείμενο αυτό προέρχεται από το υπό έκδοση βιβλίο του συνεργάτη μας συγγραφέα Μιχάλη Κάχρη όπου αναπτύσει διεξοδικά και σε βάθος το φαινόμενο της Ευρώπης της Γερμανίας του Ράιχ.
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...
loading...