Η τύχη των F-16 στα χέρια του Αλέξη… οι αυταπάτες θέτουν σε κίνδυνο οφέλη πολλαπλάσια


Για μια ακόμη φορά, το πρόγραμμα της αναβάθμισης των 84 μαχητικών αεροσκαφών F-16 της Πολεμικής Αεροπορίας, «κρέμεται σε μία κλωστή». Η σημαντική συνεδρίασης της Επιτροπής Εξοπλιστικών Προγραμμάτων ήταν κατά κυριολεξία μια «όαση» στην ελληνική καθημερινότητα της επικράτησης της πολιτικής σκοπιμότητας έναντι των πάντων, με τις πολιτικές δυνάμεις να επιδεικνύουν την ευθύνη που θα έπρεπε να διαπιστώνουμε πολύ συχνότερα.

Αναδημοσίευση από: defence-point.gr

Σε αυτή την σχεδόν ειδυλλιακή κατάσταση για τα ελληνικά δεδομένα, έρχονται οι εξελίξεις στο θέμα της αναβάθμισης των F-16 να προβληματίσουν. Το θετικό είναι πως φαίνεται να έχει διαμορφωθεί συναίνεση περί της ανάγκης να ολοκληρωθεί το πρόγραμμα. Το αρνητικό όμως είναι η επικράτηση «ψευδαισθήσεων και αυταπατών» οι οποίες λειτουργούν σε βάρος των συμφερόντων της χώρας.

Φαίνεται πως η πολιτική ηγεσία θεωρεί ότι με το να ζητούνται συνεχώς παρατάσεις θα ασκηθεί πίεση στην αμερικανική πλευρά ώστε να προχωρήσει σε μια τελική μείωση του τιμήματος για να «μπει» μέσα στον προϋπολογισμό του 1,1 δισεκατομμυρίου ευρώ, θεωρώντας ότι η πρόταση των ΗΠΑ όπως αποτυπώνεται στην τέταρτη αναθεωρημένη LOA θα βρίσκεται στο τραπέζι για πολύ καιρό ακόμα…

Δυστυχώς όμως, οι πληροφορίες που κατόρθωσε να εξασφαλίσει το «DP» από την άλλη όχθη του Ατλαντικού, δικαιολογούν την επιλογή μας να τονίσουμε τα περί «ψευδαισθήσεων και αυταπατών» στον τίτλο της παρούσας ανάρτησης.

Υπάρχει μια κρίσιμη λεπτομέρεια η οποία έχει διαλάθει της προσοχής της ελληνικής πλευράς, με αποτέλεσμα να τίθεται σε κίνδυνο η συνολική συμφωνία (αναβάθμιση συν υποστήριξη, διότι το πρώτο από μόνο του καλύπτεται από το ποσό που διαθέτει η ελληνική πλευρά) για ποσό ενδεχομένως μικρότερο και των 50 εκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο αντιστοιχεί στο 3-4% του συνολικού ύψους του προγράμματος…

Αυτό που δεν έχει συνειδητοποιήσει η ελληνική πλευρά που κωλυσιεργεί θεωρώντας ότι διαπραγματεύεται (σ.σ. ειλικρινά, όχι με οποιαδήποτε υστεροβουλία κατά τα φαινόμενα) είναι ότι το ποσό των 1,24 δισεκατομμυρίων ευρώ (1,53 δισ. δολ.) που είναι η τελική προσφορά, όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά τη διαπραγμάτευση της αμερικανική με την ελληνική πλευρά, ήδη «φλερτάρει» έντονα με την εξάντληση των περιθωρίων ισχύος της.

Όπως μας έγινε γνωστό, πλέον ασκείται σημαντική πίεση στην αμερικανική κυβέρνηση και την κατασκευάστρια εταιρία (Lockheed Martin) από τους υποκατασκευαστές του προγράμματος, οι οποίοι όμως παίζουν κρίσιμο ρόλο στον σχεδιασμό για την τελική προσπάθεια μείωσης του συνολικού τιμήματος όσο το δυνατόν πλησιέστερα στο 1,1 δισεκατομμύριο ευρώ.

Ο λόγος είναι απλός: Η οικονομική προσφορά που βρίσκεται στο τραπέζι έχει ξεπεράσει αισίως έναν χρόνο ζωής, αφού οι σχετικές απαντήσεις δόθηκαν το πρώτο τρίμηνο του 2017 και πλέον βρισκόμαστε στο δεύτερο τρίμηνο του 2018. Και μόνο ελάχιστη πληθωριστική επιβάρυνση να βάλει κανείς, είναι ηλίου φαεινότερο, ότι κάθε μήνας που παρέρχεται υποσκάπτει τη διαπραγματευτική ισχύ της ελληνικής πλευράς.

Είναι βέβαιο ότι οι υποκατασκευαστές «έχουν κάνει τα κουμάντα τους», υπό την έννοια της εξασφάλισης πρόβλεψης για κάποια λογική καθυστέρηση στην ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων και την κατάληξη σε συμφωνία. Αυτό συνέβη, όμως η υπόθεση και πάλι «δεν περπατάει».

Όμως, η ελληνική πλευρά στρεβλά θεωρεί πως διαπραγματεύεται, ενώ στη πραγματικότητα πιέζει προς την κατεύθυνση απόσυρσης της πρότασης και μάλιστα όχι με ευθύνη είτε της αμερικανικής κυβέρνησης ή της κατασκευάστριας, αλλά των υποκατασκεαυστών, που πλέον θεωρούν ότι βρίσκονται πολύ κοντά στο να κληθούν να εργαστούν χωρίς περιθώριο κέρδους!

Άρα δεν πρόκειται να το κάνουν, καθώς ο επιχειρηματικός κόσμος δεν διακρίνεται σε τέτοιες συμφωνίες από… φιλάνθρωπα αισθήματα, αλλά την ψυχρή λογική εκτίμηση του κέρδους, καθώς αυτό θα διατηρήσει τις θέσεις εργασίας και θα επιτρέψει την περαιτέρω ανάπτυξη των εταιρικών δραστηριοτήτων.

Εν ολίγοις, πρακτικά, φαίνεται πως το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και η ΓΔΑΕΕ έχουν οικοδομήσει την αυταπάτη – ειλικρινή αλλά παραμένει ψευδαίσθηση – ότι διαπραγματεύονται με στόχο την επίτευξη καλύτερων όρων για το ελληνικό πορτοφόλι.

Η πρόθεση ασφαλώς αξίζει συγχαρητηρίων. Στην πράξη όμως, χωρίς κατά τα φαινόμενα να το αντιλαμβάνονται ακόμη επαρκώς, στρέφονται σε βάρος της προοπτικής ικανοποίησης και υλοποίησης της κορυφαίας επιχειρησιακής απαίτησης – προτεραιότητας της Πολεμικής Αεροπορίας.

Εάν ισχύουν όσα πληροφορηθήκαμε και όλα δείχνουν ότι έχουμε περιγράψει την πραγματική κατάσταση επακριβώς, η δυνατότητα εξασφάλισης παρατάσεων για του Σχεδίου Διακρατικής Σύμβασης (LOA: Letter of Offer and Acceptance) έχει ημερομηνία λήξεως, η οποία δεν είναι μάλιστα και πολύ μακριά.

Εάν δε αυτό συμβεί, τότε η έναρξη μιας νέας γραφειοκρατικής διαδικασίας θα απαιτήσει τουλάχιστον έναν χρόνο, ενώ τα οικονομικά μεγέθη, οι προσφορές από τους υποκατασκευαστές – προμηθευτές, θα είναι εξ αντικειμένου επιβαρυμένα.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι μια επιβάρυνση της τάξεως του 5% στο συνολικό ύψος, στο 1 δισεκατομμύριο ευρώ συνεπάγεται 50 εκατομμύρια ευρώ παραπάνω. Εδώ βρίσκεται όμως και το εξωπραγματικό της όλης υπόθεσης. Αυτό είναι το ποσό που ενδεχομένως θα λείπει σε περίπτωση της υπογραφής της LOA και της διαπραγμάτευσης με τους υποκατασκευαστές.

Όπως έχουμε κατ’ επανάληψη αναφέρει, με «όπλο» τη συνολική παραγγελία των απαρτίων της διαπραγμάτευσης εξ αρχής, θα επιχειρηθεί η απόσπαση μιας τελευταίας έκπτωσης. Όσο καθυστερούμε να υπογράψουμε τη LOA, τόσο συρρικνώνονται τα περιθώρια των εταιριών να προσφέρουν την έκπτωση που θα μας φέρει πολύ κοντά στον στόχο του 1,1 δισεκατομμυρίου ευρώ.

Η διαφορά είναι ότι στη μια περίπτωση θα έχεις λύσει το πρόβλημα και θα αναβαθμίσεις τα ελληνικά F-16 κι ενδεχομένως να αναζητάς 50 εκατομμύρια προσθήκη στο 1,1 δισεκατομμύριο ευρώ, ενώ στην άλλη περίπτωση και το πρόβλημα δεν θα έχουμε επιλύσει και το τίμημα που θα κληθούμε να καταβάλουμε οποτεδήποτε αποφασίσουμε να κινηθούμε, δεν πρόκειται να είναι χαμηλότερο για λόγους πολύ περισσότερους από τη λελογισμένη αύξηση του πληθωρισμού.

Για τον λόγο αυτό, αλλά και λόγω της υποψίας (βλ. διαπίστωσης…) ότι ο κακός «Νόμος Βενιζέλου» για τις στρατιωτικές προμήθειες δημιουργεί σοβαρότατα προβλήματα στο να αποφασίσει ο οποιοσδήποτε υπηρεσιακός παράγοντας να βάλει την υπογραφή του, καθώς κινδυνεύει να καταλήξει να απολογείται στον εισαγγελέα προσπαθώντας να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας…

Για τον λόγο αυτό, απαιτείται απλά, όπως το ξαναγράψαμε, πολιτική πρωτοβουλία από την πλευρά του Μεγάρου Μαξίμου που έχει τη δυνατότητα να συνεκτιμήσει το σύνολο της εικόνας και όχι να ασχοληθεί με τις λεπτομέρειες που θα καταλήξουν σε απώλεια της ευκαιρίας επίλυσης του συγκεκριμένου προβλήματος μετά από τουλάχιστον μια δεκαετία ενασχόλησης.
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...
loading...