Έρχονται απλά σύννεφα ή ολοκληρωτικός πόλεμος Τουρκίας-Ελλάδος;

Από το 2010 δόθηκε το μήνυμα από τους εκπροσώπους του άθλιου και εθελόδουλου πολιτικοοικονομικού κατεστημένου της χώρας, ότι τα «τα ιμάτια» της Ελλάδας διανέμονται και μάλιστα σε τιμή ευκαιρίας, εάν όχι δωρεάν. Όποιος προλάβει πρόλαβε. Οι βάσεις, ωστόσο, αυτού που συνέβη και σταδιακά υλοποιείται από το 2010 και εντεύθεν, με την είσοδο της χώρας μας στη δίνη των καταστροφικών μνημονίων, είχαν τεθεί από το 1996 και το 2001 επί των κυβερνήσεων Σημίτη.

Του Δημήτρη Κλούρα.
Από: new-economy.gr

Συγκεκριμένα, από το 1996 τέθηκαν οι βάσεις μετατροπής της χώρας σε γεωπολιτικό προτεκτοράτο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αλλά και οι βάσεις σταδιακής «φινλαδοποίησης» της χώρας έναντι της Τουρκίας. Όσα συνέβησαν στις βραχονησίδες των Ιμίων το 1996 και η προδοτική συμφωνία που επακολούθησε, για την οποία ουδείς έχει τιμωρηθεί μέχρι σήμερα, ήταν η αρχή του κακού. Στη συνέχεια, το 2001, επίσης επί κυβέρνησης Σημίτη, με την είσοδο της χώρας μας στην Ευρωζώνη, τέθηκαν οι βάσεις μετατροπής της σε οικονομικό προτεκτοράτο της Γερμανίας.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία, ότι οι κερκόπορτες της Ελλάδας, γεωπολιτικές και οικονομικές, είχαν ήδη ανοιχθεί από το 1996 και το 2001 επί κυβερνήσεων Σημίτη (οι αντίστοιχες κερκόπορτες της Κύπρου ανοίχθηκαν το 1974, με το πραξικόπημα της ελλαδικής χούντας κατά του Μακαρίου, αλλά και με όσα ολέθρια έπραξαν οι Χριστόφιας και Αναστασιάδης τα τελευταία χρόνια). Όσα συνέβησαν και συμβαίνουν στην Ελλάδα από το 2010 και επέκεινα, με την υπογραφή των διαφόρων μνημονίων από τις ελληνικές κυβερνήσεις, ήταν απλώς συνέχεια όσων συνέβησαν από το 1996, τότε που «ο άνεμος έπαιρνε τις ελληνικές σημαίες», και από το 2001 «της ισχυρής Ελλάδας του ευρώ». Από το 2010 και, ιδίως, από το 2015, με την υπογραφή του τρίτου και χειρότερου μνημονίου, η Ελλάδα μετετράπη σε απόλυτο οικονομικό προτεκτοράτο των Γερμανών. Στη συνέχεια, ιδίως μετά τις επισκέψεις του Τσίπρα στις ΗΠΑ και τις επαφές – συμφωνίες του με τους Προέδρους Ομπάμα (Ιούλιος του 2016) και Τραμπ (Οκτώβριος του 2017), η Ελλάδα μετετράπη σε απόλυτο γεωπολιτικό προτεκτοράτο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, με την εφαρμογή πλέον και ενός γεωπολιτικού μνημονίου, που αφορά στις σχέσεις μας με Ισραήλ, Ρωσία και Τουρκία, αλλά και στα ζητήματα της Κύπρου και των Σκοπίων.

Δεν συνιστά υπερβολή ο ισχυρισμός, ότι η κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου αποτελεί τη συνέχεια της κυβέρνησης Σημίτη – Πάγκαλου, τόσο ως προς τον χειρισμό των οικονομικών θεμάτων της χώρας, όσο και ως προς τον χειρισμό των εθνικών θεμάτων της. Επί κυβερνήσεως Σημίτη «γκριζάρισαν» τα Ίμια και επί κυβερνήσεως Τσίπρα «κοκκίνησαν». Επί κυβερνήσεως Σημίτη επιχειρήθηκε να εμφανιστούν τα τρία αδικοχαμένα στα Ίμια παλικάρια, ως ανίκανα στον χειρισμό του ελικοπτέρου, ότι δηλαδή οι χειριστές του έπαθαν vertigo, ενώ όλοι υποψιαζόμαστε τί πραγματικά συνέβη (τους έστειλαν ως πρόβατα επί σφαγή), και επί κυβερνήσεως Τσίπρα εμφανίζονται τα δύο απροστάτευτα, όπως αποδεικνύεται, στελέχη των ενόπλων δυνάμεών μας, να χάνουν με περισσή ευκολία τον προσανατολισμό τους και να εισέρχονται σε τουρκικό έδαφος, όπου φέρονται να έχουν συλληφθεί. Επί κυβέρνησης Σημίτη εισήλθαμε, με απατηλά μέσα και επαχθή νομισματική ισοτιμία δραχμής – ευρώ, στην καταστροφική για τη χώρα μας Ευρωζώνη, αλλά και συνέβη το σκανδαλώδες «πάρτι» του χρηματιστηρίου και των Ολυμπιακών αγώνων, και επί κυβέρνησης Τσίπρα αυξήθηκαν εκ νέου οι σπατάλες, αυξήθηκε εκ νέου το χρέος της χώρας μας και παραχωρήθηκε σχεδόν το σύνολο της περιουσίας του δημοσίου για 99 έτη σε μία «ανεξάρτητη» αρχή, που ελέγχεται πλήρως από τους ξένους δανειστές της χώρας και έχει ως διακηρυγμένο σκοπό τη ρευστοποίησή της (δείτε εδώ). Θα μπορούσε να αναφέρει κάποιος πλείστες όσες ομοιότητες στον χειρισμό των οικονομικών και εθνικών θεμάτων της χώρας μας, αλλά οι προαναφερθείσες αρκούν για να διαπιστώσει κάποιος τις εκπληκτικές ομοιότητες και αναλογίες, μεταξύ των κυβερνήσεων Σημίτη και Τσίπρα.

Σε κάθε περίπτωση, η μετατροπή της Ελλάδας σε οικονομικό προτεκτοράτο της Γερμανίας και σε γεωπολιτικό προτεκτοράτο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ δυσαρέστησε σφόδρα, τόσο τη Ρωσία, όσο και την Τουρκία. Τη μεν Ρωσία, διότι βλέπει το ΝΑΤΟ να την περικυκλώνει γεωπολιτικά και να της κλείνει την έξοδο στο Αιγαίο και γενικά στη Μεσόγειο (χρησιμοποιήθηκε ακόμη και το γνωστό «μεταναστευτικό – προσφυγικό πρόβλημα» για τη διαρκή πλέον παρουσία νατοϊκού στόλου στο Αιγαίο), καθώς και να την αποκλείει από τους ενεργειακούς διαδρόμους, τη δε Τουρκία, διότι θεωρεί την Ελλάδα και εν γένει τις χώρες της βαλκανικής χερσονήσου, ως ζωτικό χώρο της, τον οποίο διεκδικεί αποκλειστικά για τον εαυτό της. Η συγκεκριμένη εξέλιξη, σε συνδυασμό και με άλλους παράγοντες, τους οποίους θα αναφέρω στη συνέχεια, καθιστούν την πολεμική σύρραξη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σχεδόν αναπόφευκτη και μάλιστα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, με πρωτοβουλία της Τουρκίας.

Πρώτη αιτία πολέμου: Η επέκταση της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου αποτελεί διακηρυγμένο στόχο της Τουρκίας του Ερντογάν.

Η ελληνική πλευρά είχε την τύχη να έχει στη διάθεσή της, ήδη από το 2001, τους μακροπρόθεσμους στρατηγικούς σχεδιασμούς της Τουρκίας του Ερντογάν, όπως τους είχε αναλυτικά διατυπώσει, και μάλιστα εγγράφως, στο βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος» (ευφημισμός του όρου «ζωτικός χώρος») ο Αχμέτ Νταβούτογλου, ιδεολογικός εμπνευστής της θεωρίας του «Νέο – Οθωμανισμού», αλλά και πνευματικός καθοδηγητής και προσωπικός συμβουλάτορας του Ερντογάν επί πολλά έτη. Όλα όσα συμβαίνουν σήμερα και όσα πράττει η Τουρκία είχαν προβλεφθεί, προγραμματισθεί, αλλά και διατυπωθεί, τουλάχιστον, από το 2001, όπως αυτό προκύπτει από τις αναλυτικές περιγραφές και αναφορές στο βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου, το οποίο έχει μεταφρασθεί από το 2010 στα ελληνικά και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «ΠΟΙΟΤΗΤΑ».

Ο Αχμέτ Νταβούτογλου δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο. Ακαδημαϊκός, πρώην διπλωμάτης και πολιτικός, ανώτατος σύμβουλος του Ερντογάν ήδη από την αρχή της θητείας του, ως πρωθυπουργού της Τουρκίας (2003). Στη συνέχεια διετέλεσε υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας από το 2009 μέχρι το 2014 και πρωθυπουργός της χώρας του από το 2014 μέχρι τον Ιούνιο του 2015. Δεν είναι τυχαίο και το γεγονός, ότι το γνωστό περιοδικό «TIME» τον είχε συμπεριλάβει στα «Πρόσωπα με τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως» για το έτος 2012. Είναι, λοιπόν, προφανές, ότι ο Νταβούτογλου ήδη από το 2001, που κυκλοφόρησε το βιβλίο του, είχε τη δυνατότητα και το χρόνο, να υλοποιήσει, από κοινού με τον Ερντογάν, όσα λεπτομερώς αναφέρει στο βιβλίο του, όπερ και συνέβη.

Μελετώντας (όχι απλά διαβάζοντας) το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου θα διαπιστώσει κανείς, ότι η πολεμική σύρραξη της Ελλάδας με την Τουρκία είναι αναπόφευκτη, διότι απλούστατα περιλαμβάνει την Ελλάδα και την Κύπρο στον ζωτικό χώρο της Τουρκίας, που είτε θα πρέπει να «φινλαδοποιηθούν» και ενσωματωθούν αναίμακτα στη νέα αυτοκρατορία («νέο – οθωμανική), την οποία οραματίζονται και οικοδομούν οι ισλαμιστές Νταβούτογλου και Ερντογάν, είτε θα πρέπει να κατακτηθούν με τη δύναμη των όπλων. Το ίδιο ισχύει και με τις υπόλοιπες βαλκανικές χώρες.

Στα πλαίσια αυτά, ο Νταβούτογλου θεωρεί, ότι οι σχέσεις της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. είναι άκρως ανταγωνιστικές και συγκρουσιακές σε βάθος χρόνου, με αποτέλεσμα να προβλέπει ήδη από το 2001 τη ρήξη με το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και την Ε.Ε., αλλά και τη σύγκλισή της με τη Ρωσία! Η Τουρκία δεν θέλει να μοιραστεί την Ελλάδα και την Κύπρο με τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς. Τις θέλει αποκλειστικά δικές της. Αυτός ήταν ο λόγος, που ο Ερντογάν δυναμίτισε τις πρόσφατες συνομιλίες για την «επίλυση» του κυπριακού ζητήματος, οι οποίες καταργούσαν την κυπριακή δημοκρατία και τη μετέτρεπαν σε βάθος χρόνου σε προτεκτοράτο του ΝΑΤΟ και όχι της Τουρκίας. Για τον ίδιο λόγο θα δυναμιτίσει και την «επίλυση» του μακεδονικού ζητήματος, διότι απλούστατα δεν επιθυμεί την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, αλλά αντιθέτως την εκδίωξή του από τη βαλκανική χερσόνησο, την οποία θεωρεί δικό της ζωτικό χώρο. Σ’ αυτήν την επιδίωξη (εκδίωξη του ΝΑΤΟ από τη βαλκανική χερσόνησο) συμπλέουν τα συμφέροντά της με αυτά της Ρωσίας.

Στα πλαίσια αυτά, λοιπόν, δεν θα διστάσει και ήδη δεν διστάζει η Τουρκία του Ερντογάν να συγκρουσθεί με τους μέχρι σήμερα «συμμάχους» της στο ΝΑΤΟ, αλλά και να συμμαχήσει με τη Ρωσία (ό,τι δηλαδή εκτυλίσσεται στις μέρες μας), εκπλήσσοντας και αιφνιδιάζοντας πολλούς, εντός και εκτός Ελλάδας, ενώ αυτά είχαν περιγραφεί ήδη από το 2001 στο βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου και όφειλαν άπαντες να είχαν προετοιμαστεί γι’ αυτές τις εξελίξεις. Εάν θεωρούν κάποιοι, ότι όσα αναφέρω δεν ισχύουν, παραθέτω ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο του Νταβούτογλου, με τα οποία ειλικρινά θα ανατριχιάσουν, διότι θα διαπιστώσουν, ότι ο Νταβούτογλου είχε σχεδιάσει και προβλέψει με ακρίβεια τα πάντα, τα οποία δημοσιοποίησε με το βιβλίο του από το 2001. Ειδικότερα:

1. Σχέσεις Τουρκίας με ΗΠΑ και ΝΑΤΟ

«… η πιο κρίσιμη πτυχή των σχέσεων Τουρκίας – ΝΑΤΟ σχετίζεται με τον ρόλο που θα αναλάβει η Τουρκία στην αναδιάρθρωση του ΝΑΤΟ και τα καθήκοντα που θα επωμιστεί συνεπεία αυτού του ρόλου, διότι πολλές χώρες – μέλη του ΝΑΤΟ συνεχίζουν να βλέπουν την Τουρκία όχι ως έναν στρατηγικό εταίρο, αλλά ως μία επικουρική στρατηγική πηγή, ικανή να χρησιμοποιηθεί, όταν υπάρξει ανάγκη φτηνού ανθρώπινου δυναμικού. Αντί λοιπόν να παρέχουν στην Τουρκία τη θέση που θα της επιτρέψει να έχει λόγο στην Ευρώπη, προτιμούν να τη διατηρήσουν σε ένα αβέβαιο καθεστώς, το οποίο θα ενεργοποιηθεί στις επιχειρήσεις της Μέσης Ανατολής» .

«… η αύξηση των χωρών, οι οποίες γειτονεύουν γεωγραφικά, στη συμμαχία, έχει ως συνέπεια τη μείωση της ικανότητας της Τουρκίας να αξιοποιήσει τη γεωπολιτική της αξία.

«… Η αύξηση του αριθμού των βαλκανικών χωρών στους κόλπους του ΝΑΤΟ μπορεί να έχει ως συνέπεια τη μείωση της διπλωματικής βαρύτητας της Τουρκίας στα θέματα της Ανατολικής Ευρώπης. Αποτέλεσμα μίας τέτοιας εξέλιξης ενδεχομένως θα ήταν η χρησιμοποίηση της Τουρκίας και πάλι ως χώρας της νότιας πτέρυγας του συνασπισμού που θα αναλαμβάνει κινδύνους στη Μέση Ανατολή (είναι προφανές, ότι είναι αντίθετος στην ένταξη στο ΝΑΤΟ βαλκανικών χωρών, ως εκ τούτου και των Σκοπίων).

«Για τους παραπάνω λόγους είναι αδύνατο να κατανοηθεί η τήρηση μίας τόσο θετικής στάσης υπέρ της ένταξης της Βουλγαρίας στον συνασπισμό μαζί με τη Ρουμανία και τη Σλοβενία. …» (σελ. 365). Στο σημείο αυτό θεωρεί λάθος την συναίνεση της Τουρκίας στην είσοδο στο ΝΑΤΟ της Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Σλοβενίας, κλπ.

«Δεν πρέπει, λοιπόν, η Τουρκία, η οποία ανέλαβε τους περισσότερους κινδύνους και τα κόστη κατά την περίοδο τους Ψυχρού πολέμου, να αποδεχτεί τώρα μία θέση στο ίδιο επίπεδο ή ακόμη και σε χαμηλότερο με τις νεοεισερχόμενες χώρες της συμμαχίας».

«Η τάση της ΕΕ, η οποία συνεχίζει να διευρύνεται προς Ανατολάς, να θέσει και τις δύο χώρες (Τουρκία και Ρωσία) στο περιθώριο αποτελεί τον παράγοντα ο οποίος έχει συμβάλει, πέραν της διάστασης του ιστορικού ανταγωνισμού στις τουρκορωσικές σχέσεις, στην προσέγγιση των δύο χωρών και ο οποίος ενδέχεται να τις αναγκάσει να συνάψουν στενότερες σχέσεις μελλοντικά. Αυτή η σχέση περιθωριοποίησης είναι ικανή να δώσει άλλες διαστάσεις στις τουρκορωσικές σχέσεις. Η προσέγγιση αυτή, ικανή να επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό τις ευρασιατικές ισορροπίες καθώς και να ενεργοποιήσει το πεδίο έλξης αναφορικά με τις σχέσεις που διατηρούν οι δύο χώρες με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, αποδεικνύει τη δύναμη των παγκόσμιων ισορροπιών να προσδιορίζουν τις διμερείς σχέσεις» . Στο σημείο αυτό προβλέπει ευθέως τη συγκρουσιακή πορεία με ΝΑΤΟ και Ε.Ε., αλλά και τη μελλοντική σύμπλευση Τουρκίας – Ρωσίας.

Από το σύνολο των προαναφερθέντων, προκύπτει σαφέστατα, ότι η Τουρκία του Ερντογάν, όπως την οραματίστηκε ο πνευματικός καθοδηγητής και συμβουλάτοράς του, Νταβούτογλου, θεωρεί το σύνολο των βαλκανικών χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, ως ζωτικό χώρο της, τον οποίο δεν επιθυμεί να μοιραστεί με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Γι’ αυτόν το λόγο δεν επιθυμεί την περαιτέρω διεύρυνση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Την ίδια επιθυμία είχε και έχει, για ευνοήτους λόγους, και η Ρωσία, με αποτέλεσμα να συμπλέουν τα συμφέροντα Τουρκίας και Ρωσίας, ως προς τον συγκεκριμένο στόχο. Αντιστοίχως αποκλίνουν τα συμφέροντα της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, γεγονός που θα οδηγούσε και τελικώς οδήγησε στη σταδιακή σύγκρουση μεταξύ τους. Όπως θα δούμε και στις αναλύσεις του Νταβούτογλου για το Αιγαίο και την Κύπρο, η σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ Τουρκίας και ΗΠΑ – ΝΑΤΟ επεκτείνονται και στους συγκεκριμένους γεωπολιτικούς χώρους.

Δεν ήταν, λοιπόν, τυχαία η πρόσφατη προσπάθεια του Ερντογάν να «σαμποτάρει» την εξεύρεση λύσης μεταξύ της Ελλάδας και των Σκοπίων, όπως την προωθεί η ελληνική κυβέρνηση, κατόπιν των έντονων πιέσεων και υποδείξεων των ΗΠΑ, που επιθυμούν να τα εντάξουν στο ΝΑΤΟ, δηλώνοντας αρχικώς (ο Ερντογάν), ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να αποδεχθεί την είσοδο των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, εάν η Ελλάδα την υποχρεώσει να μεταβάλλει το συνταγματικό της όνομα . Δεν είναι, επίσης, τυχαίες οι πρόσφατες διαδοχικές επισκέψεις του πρωθυπουργού και του προέδρου των Σκοπίων στην Άγκυρα, όπου συζήτησαν, με τον ίδιο τον Ερντογάν, το ζήτημα των διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα για την ονοματοδοσία του κράτους τους, αλλά και για την πολλαπλή υποστήριξή τους από την Τουρκία (ήδη τους στηρίζει οικονομικά, αλλά ιδίως σε θέματα εξοπλισμού και εκπαίδευσης του στρατού τους). Δεν είναι, τέλος, τυχαίο το γεγονός, ότι ήδη η ηγεσία των Σκοπίων, αμέσως μετά τις επαφές της με τον Ερντογάν, σκλήρυνε τη στάση της έναντι της Ελλάδας, ως να μην επιδιώκει πλέον την επίλυση του ζητήματος της ονοματοδοσίας του κράτους τους και τη συνακόλουθη είσοδό τους στο ΝΑΤΟ. Την ίδια μεθόδευση και για τους ίδιους σχεδόν λόγους ακολούθησε, όπως θα αναφέρω στη συνέχεια, ο Ερντογάν και στην περίπτωση της Κύπρου, κατά τις πρόσφατες συνομιλίες για την «επίλυση» του κυπριακού ζητήματος, διότι απλούστατα διείδε, ότι η προωθούμενη λύση ακύρωνε τους μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς της Τουρκίας και μετέτρεπε σταδιακά την Κύπρο σε ένα διεθνές προτεκτοράτο, υπό την έμμεση επίβλεψη του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, και όχι σε ένα προτεκτοράτο της Τουρκίας. Ήδη το κράτος των Σκοπίων, λόγω της πραγματικά επιδέξιας και αποτελεσματικής πολιτικής της Τουρκίας, έχει μετατραπεί σε δορυφόρο – προτεκτοράτο της Τουρκίας. Είναι δε χαρακτηριστικό το γεγονός, ότι ακόμη και ο ιστορικά πρώτος ηγέτης του κράτους των Σκοπίων, ο μακαρίτης πλέον Κίρο Γκλιγκόροφ, αναφέρεται στα απομνημονεύματά του με τα πλέον κολακευτικά λόγια για την Τουρκία, την οποία εμφανίζει επανειλημμένως ως την πιο φιλική προς το κράτος του χώρα και ως μία σύμμαχο χώρα (βλ. «Κίρο Γκλιγκόροφ: «Απομνημονεύματα», εκδόσεις «Κούριερ εκδοτική», 2001).

Σε κάθε περίπτωση, από τα γραφόμενα του Νταβούτογλου προκύπτει ευθέως, ότι η Τουρκία του Ερντογάν επιδιώκει να παύσει να παίζει το ρόλο του κομπάρσου εντός του ΝΑΤΟ, διεκδικώντας πρωταγωνιστικό ρόλο για τον εαυτό της στα Βαλκάνια, στον Καύκασο, στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική, δηλαδή σε παλαιά οθωμανικά εδάφη και διακηρυγμένο ζωτικό χώρο της Τουρκίας. Ορθώς, λοιπόν, προέβλεψε τη σύγκρουση της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, αλλά και τη σύγκλιση συμφερόντων της Τουρκίας με τη Ρωσία.

Ήδη η Τουρκία, υλοποιώντας τους σχεδιασμούς του Νταβούτογλου, προετοιμαζόταν εδώ και έτη γι’ αυτήν τη σύγκρουση, ενισχύοντας εμφατικά την εγχώρια πολεμική βιομηχανία της, ώστε να μην εξαρτάται στο μέλλον από την προμήθεια οπλικών συστημάτων της Δύσης και ιδίως των ΗΠΑ. Επιδιώκει δηλαδή την επίτευξη της απόλυτης αυτονομίας και αυτάρκειάς της στο ζήτημα των στρατιωτικών εξοπλισμών, ώστε, όταν θα επέλθει η προγραμματισμένη – προβλεπόμενη οριστική σύγκρουση της με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, να μην υπόκειται σε εκβιασμούς, ως προς τη δυνατότητα εξοπλισμού του στρατού της. Πράττει δηλαδή αυτό που όφειλαν να πράττουν και οι δικές μας κυβερνήσεις, οι οποίες όμως έκαναν ό,τι μπορούσαν, με πράξεις και παραλείψεις τους, για να διαλύσουν στην κυριολεξία την όποια εγχώρια παραγωγή και την όποια αμυντική βιομηχανία διέθετε η χώρα μας. Αυτή τη στιγμή, η Τουρκία έχει φθάσει στο εκπληκτικό σημείο να παράγει η ίδια περί το 70% των εξοπλισμών που έχει ανάγκη, αλλά ακόμη και να εξάγει όπλα σε τρίτες χώρες! Έχει φθάσει στο σημείο να παράγει δικό της πολεμικό άρμα νέας γενιάς , αλλά και να ετοιμάζει την παραγωγή δικού της πολεμικού αεροσκάφους νέας γενιάς με τεχνολογία stealth ! Παράλληλα, επιδιώκει την κάλυψη εξοπλιστικών της αναγκών και από χώρες, όπως η Ρωσία, από την οποία έχει παραγγείλει το πλέον σύγχρονο και αποτελεσματικό παγκοσμίως αντιαεροπορικό σύστημα S-400, αδιαφορώντας πλήρως για τις έντονες αντιδράσεις των ΗΠΑ και των λοιπών νατοϊκών «συμμάχων» της . Σε κάθε περίπτωση, όταν η Τουρκία ολοκληρώσει εντός 2-3 ετών τα φοβερά εξοπλιστικά προγράμματα, τα οποία έχει θέσει σε κίνηση, τότε η υπεροπλία της στην ευρύτερη περιοχή και ιδίως έναντι της Ελλάδας θα είναι απόλυτη και μη αναστρέψιμη.

Είναι, λοιπόν, προφανές, ότι η σύγκρουση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, καταρχήν σε επίπεδο γεωπολιτικών επιλογών και χωρίς ακόμη να μετατραπεί σε θερμή σύγκρουση, καθιστούν αυτομάτως την Ελλάδα σε βασικό και άμεσο στόχο της Τουρκίας πολλώ δε μάλλον, όταν η απορρόφησή της από την Τουρκία αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση (συμβολική, αλλά και ουσιαστική) για την ανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, την οποία οραματίζονται Ερντογάν και Νταβούτογλου. Υπό αυτές τις συνθήκες, τόσο το ΝΑΤΟ, όσο και οι ΗΠΑ, αδυνατούν να διαδραματίσουν πλέον ακόμη και τον συνήθη – παραδοσιακό διαμεσολαβητικό ρόλο τους σ’ ένα νέο θερμό επεισόδιο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, καθότι δεν έχουν πλέον την παραμικρή δυνατότητα επηρεασμού της Τουρκίας του Ερντογάν. Γι’ αυτήν την αδυναμία επηρεασμού της Τουρκίας και ανάληψης αποτελεσματικού μεσολαβητικού ρόλου έχει, με κάθε άμεσο ή έμμεσο τρόπο (ακόμη και με δημόσιες δηλώσεις του), προειδοποιήσει την ελληνική πλευρά και ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Τζέφρι Πάιατ.

2. Τουρκία και Αιγαίο

«Μία Τουρκία που έχει αποκλειστεί από το Αιγαίο και έχει περικυκλωθεί στα νότια από τη ‘Ρωμαίικη Διοίκηση της νότιας Κύπρου’ σημαίνει ότι τα περιθώριά της να κάνει ένα άνοιγμα στον κόσμο έχουν περιοριστεί σημαντικά».

«Το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των νησιών του Αιγαίου βρίσκεται υπό ελληνική κυριαρχία αποτελεί το σημαντικότερο αδιέξοδο της πολιτικής της εγγύς θαλάσσιας περιοχής της Τουρκίας. Η βασική πηγή προβλήματος στο Αιγαίο είναι η αγεφύρωτη αντίφαση μεταξύ της γεωλογικής και γεωπολιτικής πραγματικότητας και του ισχύοντος καθεστώτος. Το γεγονός ότι τα νησιά του Αιγαίου είναι φυσική προέκταση της γεωλογικής δομής της χερσονήσου της Μικράς Ασίας και το ότι ο πολιτικός διαχωρισμός που έχει προκύψει σε αντίθεση με τις γεωπολιτικές αναγκαιότητες, με τις διεθνείς συνθήκες έχει επικυρωθεί υπέρ της Ελλάδας παρέχουν το κατάλληλο έδαφος, για να αναφύονται διάφορα ζητήματα όπως η υφαλοκρηπίδα, τα χωρικά ύδατα, ο εναέριος χώρος, η ζώνη FIR, τα πεδία διοίκησης και ελέγχου και ο εξοπλισμός των νησιών στη μικρασιατική ακτή σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως επιχειρησιακή βάση εναντίον της Μικράς Ασίας, και η περικύκλωση των υδάτινων διαδρόμων, που εξασφαλίζουν το πέρασμα από την Προποντίδα στη Μεσόγειο, από αυτά τα νησιά, αξιολογούνται από την Τουρκία ως ένα πολύ σοβαρό κενό ασφάλειας» .

«Σύμφωνα ακόμη και με το ισχύον καθεστώς των χωρικών υδάτων που διαμορφώνεται βάσει της αρχής των 6 ν.μ., την οποία υποστηρίζει και η Τουρκία, μόνο το 8,8% του Αιγαίου βρίσκεται υπό τουρκική κυριαρχία. Το ποσοστό που κατέχει η Ελλάδα βάσει αυτού του καθεστώτος, που δεν της αρέσει, αγγίζει το 35%, ενώ το 56,2% του Αιγαίου συνιστά ανοικτή θάλασσα (διεθνή ύδατα). Στην περίπτωση που ισχύσει η εφαρμογή των 12 ν.μ., η Τουρκία στην πράξη δεν θα έχει πρόσβαση στο Αιγαίο χωρίς την άδεια της Ελλάδας. Σε αυτή την περίπτωση, ενώ το ποσοστό της ανοικτής θάλασσας θα υποχωρήσει στο 26% του Αιγαίου, η κυριαρχία της Ελλάδας θα ανέλθει στο 63,9%, το Αιγαίο θα γίνει μία κλειστή θάλασσα της Ελλάδας και το ποσοστό της Τουρκίας θα κυμαίνεται γύρω στο 10%.

«Στην περίπτωση που η ελληνική θέση αποκτήσει ισχύ, η Τουρκία θα βρεθεί αντιμέτωπη με μία στρατηγική πολιορκία, αλλά θα επηρεαστεί απευθείας και στις οικονομικές της δραστηριότητες. Ας δώσουμε ένα παράδειγμα: Το 88% του εξωτερικού εμπορίου της Τουρκίας πραγματοποιείται μέσω θαλάσσιων μεταφορών και πέραν εκείνου που προορίζεται απευθείας για τα παράλια της Μεσογείου. Το υπόλοιπο (περίπου το 65%) διασχίζει το Αιγαίο. Από μία άλλη σκοπιά, 15.200 πλοία των 49 εκατ. καθαρής χωρητικότητας (Κ.Κ.Χ.) καταπλέουν ή αποπλέουν διασχίζοντας το Αιγαίο σε λιμάνια του Αιγαίου, της Προποντίδας και του Εύξεινου Πόντου, ενώ 4.687 πλοία περίπου 15 εκατ, καθαρής χωρητικότητας (Κ.Κ.Χ.) καταπλέουν ή αποπλέουν σε λιμάνια της Μεσογείου».

Όπως, λοιπόν, προκύπτει ο Νταβούτογλου, θεωρεί, ότι τα νησιά του Αιγαίου και ιδίως του Ανατολικού Αιγαίου, δεν θα έπρεπε να ανήκουν στην Ελλάδα, αλλά στην Τουρκία, επικαλούμενος απαράδεκτους ισχυρισμούς σε σχέση με τη γεωμορφολογία και γεωλογία της περιοχής, αποσιωπώντας ταυτοχρόνως τα ιστορικά και πληθυσμιακά δεδομένα των νήσων του Αιγαίου. Ως εκ τούτου, τα νησιά του Αιγαίου, ιδίως του Ανατολικού, αποτελούν βασικό και άμεσο στόχο της τουρκικής επιθετικότητας και επεκτατικής πολιτικής. Στα πλαίσια αυτά η Τουρκία του Ερντογάν εγείρει πλέον ευθέως ζήτημα αναθεώρησης της συνθήκης της Λωζάνης, καθώς και όλων των επιμέρους συνθηκών που αφορούν στα νησιά του Ανατολικού Αγαίου. Η Τουρκία δεν μπορεί να ανεχτεί ένα ελληνικό Αιγαίο, ιδίως στην περίπτωση της επέκτασης εκ μέρους της Ελλάδας των χωρικών υδάτων της στα 12 ν.μ., καθότι αχρηστεύει για την Τουρκία τη στρατηγική σημασία των στενών του Ελλησπόντου, ενώ παράλληλα την περιθωριοποιεί και την «πνίγει» (κατάσταση γεωπολιτικής και οικονομικής ασφυξίας), δημιουργώντας σχέση εξάρτησής της από την Ελλάδα και τους συμμάχους της, ενισχύοντας παράλληλα τη γεωστρατηγική – γεωπολιτική αξία της Ελλάδας. Αυτός, εξάλλου, ήταν και ο λόγος, για τον οποίο η Τουρκία είχε δηλώσει, δια των εκπροσώπων της, ότι η εκ μέρους της Ελλάδας επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ν.μ. συνιστά casus belli (αιτία πολέμου).

Πλέον για την Τουρκία του μεγαλομανούς Ερντογάν αυτό δεν είναι αρκετό. Θεωρεί τα ελληνικά νησιά τουρκικά και θα τα διεκδικήσει με κάθε τρόπο, όπως εξάλλου ο ίδιος ο Νταβούτογλου αναφέρει στο βιβλίο του. Θεωρεί μάλιστα το Αιγαίο ως απαραίτητο θαλάσσιο σύνδεσμο με τις γειτονικές θαλάσσιες οδούς, αμέσου ενδιαφέροντος της Τουρκίας του Ερντογάν, που επιδιώκει να τις ελέγξει, ώστε να ελέγχει το θαλάσσιο εμπόριο, αλλά και τις θαλάσσιες οδούς διοχέτευσης των πολύτιμων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και υδρογονανθράκων στις ΑΟΖ Κύπρου, Ισραήλ, Λιβάνου και Αιγύπτου. Απαραίτητη προϋπόθεση για την υλοποίηση αυτού του μεγαλεπήβολου στόχου της Τουρκίας είναι, σύμφωνα με τον Νταβούτογλου, η μετατροπή της Τουρκίας σε ισχυρή ναυτική δύναμη (πολεμική και εμπορική), αλλά και ο έλεγχος στρατηγικών σημείων. Παραπέμπω, λοιπόν, σε ένα από τα χαρακτηριστικά αποσπάσματα του βιβλίου του και στη συνέχεια θα αναφέρω τις περιπτώσεις, από τις οποίες προκύπτει η σταδιακή υλοποίηση των σχεδιασμών του Νταβούτογλου, όπως ακριβώς τους καταγράφει στο βιβλίο του:

«Μία πιο αποτελεσματική χρήση του Αιγαίου, που αποτελεί θάλασσα – σύνδεσμο, μπορεί να γίνει εφικτή μόνο με τη σύνδεση αυτής της θάλασσας με άλλες θαλάσσιες περιοχές. Η Τουρκία, για να γίνει μία πραγματική περιφερειακή δύναμη, είναι υποχρεωμένη να αυξήσει την πολιτική και οικονομική επιρροή της στις θαλάσσιες αρτηρίες που εκτείνονται από το Αιγαίο ως την Αδριατική και από το Σουέζ ως την Ερυθρά θάλασσα. Είναι αναπόφευκτο η Τουρκία να ακολουθήσει μία δραστήρια πολιτική σε κάθε σημείο που οδηγεί από τον Εύξεινο Πόντο και το Αιγαίο στις ανοικτές θάλασσες» .

Σε υλοποίηση των παραπάνω σχεδιασμών, που διατυπώνονται ήδη από το 2001 στο βιβλίο του Νταβούτογλου, η Τουρκία του Ερντογάν έχει ήδη προβεί στις ακόλουθες ενέργειες:

1) Αναπτύσσει ένα μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα για το πολεμικό ναυτικό της, το οποίο προβλέπει ναυπήγηση αεροπλανοφόρου (δείτε εδώ), νέων σύγχρονων φρεγατών, σύγχρονων υποβρυχίων και λοιπών μικρότερων πολεμικών πλοίων. Με την ολοκλήρωση αυτού του μεγαλεπήβολου εξοπλιστικού προγράμματος εντός 2-3 ετών, η Τουρκία θα καταστεί ναυτική υπερδύναμη στην περιοχή.

2) Συμφώνησε το 2010 με την Αλβανία να της παραχωρηθεί η ναυτική βάση του Αυλώνα , επιτυγχάνοντας τον έλεγχο της Αδριατικής θάλασσας, αλλά και τη δυνατότητα πλευροκοπήσεως της Ελλάδας σε μία ενδεχόμενη πολεμική σύγκρουση.

3) Συμφώνησε το 2014 με το Κατάρ την ίδρυση τουρκικής στρατιωτικής βάσης στο έδαφος του Κατάρ , με αποτέλεσμα η Τουρκία να έχει πρόσβαση σε πρώην οθωμανικά εδάφη, αλλά και στον Περσικό κόλπο.

4) Συμφώνησε το 2017 με το Σουδάν και τη Σομαλία να της παραχωρηθεί η χρήση ναυτικών βάσεων και η δυνατότητα ίδρυσης στρατιωτικών βάσεων (δείτε εδώ), με αποτέλεσμα να αποκτήσει πλέον πρόσβαση και δυνατότητα ελέγχου και της Ερυθράς Θάλασσας, επιστρέφοντας, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, σε πρώην οθωμανικά εδάφη.

5) Η Τουρκία του Ερντογάν στηρίζει, εξοπλίζει και εκπαιδεύει αυτή τη στιγμή τους στρατούς της Αλβανίας, τω Σκοπίων (FYROM), του Σουδάν και της Σομαλίας, ενώ παράλληλα έχει αναπτύξει πολύπλευρες σχέσεις αμοιβαίου συμφέροντος με πλειάδα χωρών της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής.

6) Υπενθυμίζω, τέλος, ότι η Τουρκία, δια της εισβολής της στην Κύπρο το 1974, ελέγχει έκτοτε περί το 35% των εδαφών της και, ως εκ τούτου, το στρατηγικά κρίσιμο τμήμα της Ανατολικής Μεσογείου έναντι της Συρίας, του Λιβάνου και του Ισραήλ.

Από το σύνολο των παραπάνω προκύπτει ξεκάθαρα η σταδιακή υλοποίηση των σχεδιασμών του Νταβούτογλου, που στοχεύει, μεταξύ άλλων, στη σταδιακή περικύκλωση της Ελλάδας και στην εκμηδένισή της. Στοχεύει, δηλαδή, στην καθυπόταξή της, είτε δια των όπλων, είτε δια μίας αναίμακτης και πλήρους συνθηκολόγησής της. Αυτός δε ο σχεδιασμός φαίνεται, ότι πλησιάζει στο στάδιο της ολοκλήρωσής του!

3. Ιμια – Βραχονησίδες

Ιδιαίτερο – ξεχωριστό ενδιαφέρον έχουν οι ισχυρισμοί του Νταβούτογλου σε σχέση με τα Ίμια και εν γένει με τις βραχονησίδες του Ανατολικού Αιγαίου και όχι μόνο. Συγκεκριμένα, όσο και εάν φαίνεται σε κάποιους περίεργο, ο Νταβούτογλου θεωρεί το γκριζάρισμα των Ιμίων, που συντελέστηκε το 1996 , ως μία αποτυχία, διότι, κατ’ αυτόν, αποτελούν τουρκικό έδαφος και διότι ενεπλάκησαν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, ως επιδιαιτητές στην κρίση των Ιμίων του 1996. Ως εκ τούτου, για τον Νταβούτογλου, η επαίσχυντη και προδοτική για την Ελλάδα συμφωνία περί απομάκρυνσης στρατευμάτων και σημαιών από τις νησίδες των Ιμίων και από τις δύο αντίπαλες πλευρές, αποτελούσε υποχώρηση για την Τουρκία και εκπομπή εκ μέρους της αντιφατικών μηνυμάτων! Γι’ αυτόν το λόγο, μετά και τα πρόσφατα γεγονότα στα Ίμια, η Τουρκία προχώρησε πλέον από το γκριζάρισμά τους στην πλήρη προσάρτησή τους στην επικράτειά της. Ως εκ τούτου, οποιαδήποτε αυτονόητη απόπειρα της Ελλάδας να ασκήσει κυριαρχία στα Ίμια θα θεωρηθεί από την Τουρκία ως εισβολή της Ελλάδας σε τουρκικό έδαφος και αιτία πολέμου, την οποία η Τουρκία του Ερντογάν επιδιώκει μετ’ επιτάσεως. Αξίζει, λοιπόν, να διαβάσετε τα παρακάτω χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο του Νταβούτογλου:

«Η προσέγγιση του ζητήματος δεν πρέπει να γίνεται ωσάν να πρόκειται για μία οποιαδήποτε βραχονησίδα. Η Τουρκία, εξαιτίας των προηγούμενων σοβαρών διπλωματικών παραλήψεων, έχει ήδη φτάσει στο ύστατο σημείο υποχωρήσεων στο Αιγαίο. Μετά από αυτό, κάθε συμβιβασμός που θα γίνει μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες που ενδέχεται να φθάσουν ακόμη και ως την εξαφάνιση του ζωτικού χώρου της Τουρκίας στο Αιγαίο και κατ’ επέκταση του χώρου που κινείται στον άξονα Μεσόγειος – Εύξεινος Πόντος.

«Ένα άλλο ζήτημα που προέκυψε με την κρίση των Καρντάκ είναι η δυναμική να αποκτήσουν σε σύντομο χρονικό διάστημα έναν διεθνή χαρακτήρα οι διαφωνίες μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας στο θέμα του Αιγαίου. Η στάση των ΗΠΑ στην κρίση των Καρντάκ αποτελεί το πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτής της κατάστασης αποδεικνύοντας πασιφανώς τη στρατηγική των ΗΠΑ για την ευρωπαϊκή ενδοχώρα.

«Η φιλονικία περί της κυριαρχίας στο θέμα των Καρντάκ, που έλαβε χώρα μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας, κατέληξε στη στρατηγική υπεροχή των ΗΠΑ στα Βαλκάνια, στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Από αυτή την κρίση δεν βγήκε κερδισμένη ούτε η Τουρκία, η οποία τήρησε μία αντιφατική στάση θέτοντας στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων το θέμα της κυριαρχίας των βραχονησίδων, που ισχυριζόταν ότι της ανήκουν, ούτε και η Ελλάδα, η οποία αναγκασμένη να αποσύρει τους στρατιώτες της που είχε αποβιβάσει με μεγάλες αξιώσεις στις βραχονησίδες έδωσε μία αυτοχρήμα κωμική εικόνα στο ζήτημα που είχε προκαλέσει την ένταση. Ουσιαστικός παράγοντας και κερδισμένη πλευρά από αυτήν την κρίση υπήρξαν οι ΗΠΑ».

4. Τουρκία – Κύπρος

Όσα ισχυρίζεται στη συνέχεια ο Νταβούτογλου σε σχέση με την Κύπρο, το μεν εξηγούν τους λόγους, για τους οποίους ο Ερντογάν οδήγησε σε ναυάγιο τις πρόσφατες διαπραγματεύσεις για την «επίλυση» του κυπριακού, το δε οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα, ότι η Τουρκία θα επιδιώξει πολύ σύντομα την εξασφάλιση της κυριαρχίας της στο σύνολο του κυπριακού εδάφους.

«Η Κύπρος που βρίσκεται μεταξύ των Στενών, που χωρίζουν την Ασία από την Ευρώπη, και τη διώρυγας του Σουέζ, η οποία χωρίζει την Ασία από την Αφρική, επέχει επίσης τόπο μίας σταθερής βάσης και αεροπλανοφόρου που είναι σε θέση να ελέγχει τις περιοχές του Περσικού κόλπου και της Κασπίας και τις υδάτινες αρτηρίες του Άντεν και του Ορμούζ, οι οποίες αποτελούν τις σημαντικότερες υδάτινες περιοχές που συνδέουν Ευρασία και Αφρική» (σελ. 274).

«Μία χώρα που παραμελεί την Κύπρο δεν είναι δυνατόν να έχει έναν αποφασιστικό λόγο στις παγκόσμιες και περιφερειακές πολιτικές. Δεν μπορεί να είναι δραστήρια στις παγκόσμιες πολιτικές, διότι αυτό το μικρό νησί κατέχει μία θέση που μπορεί να επηρεάσει άμεσα τους στρατηγικούς συνδέσμους μεταξύ της Ασίας και της Αφρικής, της Ευρώπης και της Αφρικής και της Ευρώπης και της Ασίας. Και δεν μπορεί να είναι δραστήρια στις περιφερειακές πολιτικές, διότι η Κύπρος με την ανατολική της άκρη ομοιάζει με ένα βέλος στραμμένο προς τη Μέση Ανατολή και με τη δυτική της άκρη συγκροτεί τον θεμέλιο λίθο των στρατηγικών ισορροπιών της Ανατολικής Μεσογείου, των Βαλκανίων και της Βόρειας Αφρικής» .

«Η σημασία του Κυπριακού από την οπτική της Τουρκίας μπορεί να μελετηθεί κατά βάση σε δύο κύριους άξονες.

«Ο πρώτος προκύπτει από την ιστορική ευθύνη της Τουρκίας για την εμπέδωση της ασφάλειας της μουσουλμανικής τουρκικής κοινότητας της νήσου και είναι ένας άξονας που έχει κοινωνικό χαρακτήρα. …..

«Ο δεύτερος σημαντικός άξονας του Κυπριακού ζητήματος είναι η σημασία της γεωγραφικής θέσης του νησιού από γεωστρατηγική άποψη. Ο άξονας αυτός καθ’ εαυτόν είναι ζωτικής σημασίας ανεξάρτητα από το ανθρώπινο στοιχείο που βρίσκεται εκεί. Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα κυπριακό ζήτημα. Καμμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη σε ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου. Όπως τα Δωδεκάνησα, όπου δεν υπάρχει πλέον ένας επαρκής τουρκικός πληθυσμός, εξακολουθούν να διατηρούν τη σημασία τους για την Τουρκία ….

«… Καμία παγκόσμια και περιφερειακή δύναμη που κάνει στρατηγικούς υπολογισμούς στη Μέση Ανατολή, στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Αιγαίο, στη διώρυγα του Σουέζ, στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Περσικό κόλπο δεν μπορεί να παραμελήσει την Κύπρο. Η Κύπρος βρίσκεται σε μία τόσο κοντινή απόσταση σε όλες αυτές τις περιοχές, ώστε να έχει την ιδιότητα μίας παραμέτρου η οποία είναι σε θέση να επηρεάζει άμεσα όλες μαζί. Η Τουρκία πρέπει να βλέπει το πλεονέκτημα που απέκτησε στο θέμα αυτής της παραμέτρου τη δεκαετία του 1970 όχι ως στοιχείο μίας αμυντικής κυπριακής πολιτικής που προσανατολίζεται στη φύλαξη του ισχύοντος καθεστώτος αλλά ως ένα διπλωματικού χαρακτήρα βασικά στηρίγματα μίας επιθετικής στρατηγικής θάλασσας. Στο πλαίσιο αυτό η Κύπρος έχει μία ιδιαίτερη σημασία ως στοιχείο – κλειδί μίας γενικής στρατηγικής θάλασσας, που σχετίζονται με τη θαλάσσια περιοχή που περικλείεται από τον άξονα Κασπία – Εύξεινος Πόντος – Στενά – Αιγαίο πέλαγος – ανατολική Μεσόγειο – Σουέζ – Περσικός κόλπος».



Δημήτρης Κλούρας,

Δικηγόρος, πρώην Γενικος Γραμματέας Δημόσιας Περιουσίας στο Υπουργείο Οικονομικών

(απόσπασμα απο βιβλίο του ιδίου)
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...
loading...