Περί χρέους: Αν είχαμε αποτίμηση περιουσιακών στοιχείων στο χέρι, τότε…

Αναδημοσίευση από: defence-point.gr

Η εθνική απώλεια του να υπάγεται το ελληνικό εξωτερικό χρέος στο Αγγλικό Δίκαιο αντί στο ελληνικό, οφείλεται στην ανόητη προεκλογική υπόσχεση του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα καταργήσει το ελληνικό χρέος «με Ένα Νόμο και Ένα Άρθρο» (τεχνητά δυνατόν).

Γράφει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Αυτό οδήγησε τους Ευρωπαίους δανειστές της χώρας, να απαιτήσουν κατά την αναδιάρθρωση του εξωτερικού χρέους να υπαχθεί η όλη συμφωνία κάτω από το Αγγλικό Δίκαιο, ώστε να προστατευθούν από την έλευση στην εξουσία του σημερινού κυβερνώντος κόμματος και της περίφημης… διαπραγμάτευσης.

Η δεύτερη συνέπεια ήταν να μας «δέσουν» νομικά ως προς τις υποχρεώσεις μας, λόγω της ανόητης και επικίνδυνης ρητορικής του ΣΥΡΙΖΑ την οποία επιβράβευσε ο Ελληνικός λαός, με αποτέλεσμα να υποθηκεύσουμε τα εθνικά περιουσιακά μας στοιχεία (γενικώς και αορίστως, να τονιστεί…) ως εγγύηση του χρέους.

Δηλαδή κάτι αντίστοιχο με την υποθήκη ενός ακινήτου που βάζει ένας ιδιώτης που δανείζεται από την τράπεζα. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται τον θεσμό των Μονοπωλίων του Οινοπνεύματος, Αλατιού, Σπίρτων κ.λπ. στην Ελλάδα, που χρησιμοποιείτο ως μέσο αποπληρωμής του εξωτερικού μας χρέους προς δανειστές.

Πτωχεύουν οι Χώρες;

Οι χώρες πτωχεύουν μόνο τεχνικά και για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα. Δεν είναι εταιρείες για να πτωχεύσουν με τον κοινό τρόπο που πτωχεύει μία επιχείρηση. Τα περιουσιακά στοιχεία μίας χώρας, υλικά και άυλα υπερβαίνουν ΠΑΝΤΑ κατά πολύ το εκάστοτε χρέος της.

Στην ουσία μία χώρα που δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το χρέος της, διότι ακολουθεί πάγια -όχι περιστασιακά- μία ελλειμματική οικονομική πολιτική με αποτέλεσμα το χρέος της να διογκωθεί σε σημείο που να μην μπορεί πλέον να το εξυπηρετήσει, βρίσκεται στην πολύ δυσάρεστη θέση να μην την δανείζουν πλέον οι διεθνείς χρηματαγορές.

Το γεγονός αυτό θα την οδηγήσει σε οικονομικό αδιέξοδο, διότι δεν θα μπορεί όχι μόνο να εξυπηρετεί το εξωτερικό της χρέος, αλλά ούτε και τις εσωτερικές της ανάγκες και την οικονομία της.

Οι Επιπτώσεις

Η ελλειμματική οικονομική πολιτική είναι μία προσφιλής τακτική των κυβερνήσεων που επιδιώκουν αποκλειστικά να έχουν ικανοποιημένους τους ψηφοφόρους τους ώστε να συνεχίσουν να τους εκλέγουν και όχι να ισορροπήσουν μεταξύ του ευκταίου και του εφικτού.

Η Ελλάδα μετά τον πόλεμο και με την οικονομική βοήθεια που εισέπραττε από τις ΗΠΑ (σχέδιο Marshal), κατάφερε να έχει ισοσκελισμένους ή θετικούς προϋπολογισμούς μέχρι το 1981. Αυτό δε σημαίνει βεβαίως ότι ακολουθούσε ένα σωστό παραγωγικό μοντέλο.

Το αντίθετο θα έλεγα μάλιστα, με αποτέλεσμα η πλειοψηφία του ελληνικού λαού να είναι έως τότε φτωχή. Από το 1981 και μετά, όλες οι κυβερνήσεις ανεξαιρέτως εφάρμοσαν ελλειμματική πολιτική η οποία άγγιζε το επίπεδο της πλειοδοσίας. Δηλαδή…

Όποιος υποσχόταν τις περισσότερες παροχές κέρδιζε τις εκλογές. Αυτό ναι μεν είχε ως αποτέλεσμα τη θεαματική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του μέσου Έλληνα, αλλά σαν χώρα μας οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο, αφού είπαν τη μισή αλήθεια, ότι τα ελλείμματα πρέπει να έχουν στόχο και πεπερασμένη διάρκεια.

Επιλογές από εδώ και πέρα

Τι μέλλει γενέσθαι από εδώ και πέρα; Η Ελλάδα έχει εγκλωβιστεί για πολλές δεκαετίες σε ένα οικονομικό σπιράλ, όπου ο πλούτος που θα παράγεται θα πηγαίνει στην εξυπηρέτηση του χρέους και όχι στην ανάπτυξη, ελπίζοντας σε κάποιο θαύμα που θα βελτιώσει την κατάσταση. Αυτή είναι μια απόλυτα ηττοπαθής και αδιέξοδη προοπτική που πρέπει να αλλάξει πάση θυσία.

Το ερώτημά μας λοιπόν είναι ποιος πολιτικός ηγέτης και ποιο κόμμα είναι σε θέση να φέρει επιτυχώς, ένα τέτοιο εγχείρημα σε πέρας, γιατί για να επιτύχει ένα τέτοιο εγχείρημα χρειάζεται, πρώτον, να έχει κανείς αντισυμβατική οικονομική σκέψη και δεύτερον, να μην λειτουργεί με γνώμονα τις επόμενες εκλογές…

Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει ένας τέτοιος πολιτικός αρχηγός κι ένα τέτοιο κόμμα το οποίο θέλει να κάνει ό,τι μπορεί για να βγάλει την Ελλάδα από το αδιέξοδο. Ποια θα έπρεπε να είναι τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει;

Πρώτο βήμα είναι να αποκτήσει την εμπιστοσύνη και την υποστήριξη του εγχώριου επιχειρηματικού κόσμου. Είναι απλώς γελοίο να περιμένουμε ξένες επενδύσεις, που προϋποθέτει την εμπιστοσύνη ξένων επιχειρηματιών, όταν δεν μας εμπιστεύονται οι δικοί μας.

Όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις ζητούν τη στήριξη των Ελλήνων επιχειρηματιών χωρίς όμως να διαβουλεύονται μαζί τους και να ακούνε τις συμβουλές τους. Άρα πρώτα πρέπει να δημιουργηθεί θεσμοθετημένα, ένα οικονομικό συμβουλευτικό όργανο της κυβέρνησης από επιτυχημένους Έλληνες επιχειρηματίες.

Το συμβουλευτικό αυτό όργανο είναι απαραίτητο να συμμετέχει ενεργά στον οικονομικό σχεδιασμό της κυβέρνησης. Αυτό είναι ένα πρώτο βήμα για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των αγορών προς την Ελλάδα και να έρθουν επενδύσεις.

Δεύτερον πρέπει να ολοκληρωθεί κατεπειγόντως το κτηματολόγιο και οι δασικοί χάρτες. Βάσει αυτών η κυβέρνηση μπορεί να προχωρήσει σε συνεργασία με διεθνείς συμβούλους όπως οι: Ernest Yung, KPMG, Arthur Andersen, PriceWaterhouseCoopers κ.λπ., στη δημιουργία καταλόγου περιουσιακών στοιχείων…

Για παράδειγμα: Κτηματική Περιουσία, βεβαιωμένος ορυκτός πλούτος, ενεργειακό δυναμικό, εθνικές υποδομές και ούτω καθ’ εξής, ώστε εν συνεχεία να γίνει ομαδοποίηση και οικονομική αποτίμηση αυτών των περιουσιακών στοιχείων με τη συνεργασία διεθνών εκτιμητών.

Έκανε κανείς αποτίμηση όσων εκχωρούνται ή μήπως είτε η τιμή που υπολογίστηκε ήταν αυθαίρετη, είτε υποδεικνυόταν… από τον ενδιαφερόμενο; Με βάση ποια αποτίμηση των περιουσιακών στοιχείων έχει προχωρήσει η Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια;

Στην επόμενη φάση θα πρέπει να εκδοθούν αξιόγραφα του δημοσίου πάνω σε αυτά τα περιουσιακά στοιχεία, στα οποία, σε συνεργασία με διεθνείς επενδυτικές τράπεζες και Hedge Funds, θα γίνει μόχλευση της αξίας τους σε βάθος τουλάχιστον τριακονταετίας.

Τους μοχλευμένους αυτούς τίτλους μπορεί να τους προσφέρει η κυβέρνηση με μία δελεαστική έκπτωση, ώστε να αγοραστούν από διεθνείς επενδυτικούς οίκους σε δημοπρασίες. Τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν θα υπαχθούν σε ένα Εθνικό Ταμείο το οποίο θα εγγυάται το εξωτερικό χρέος της χώρας.

Αυτομάτως θα έχει επιτευχθεί αποκατάσταση της αξιοπιστίας της χώρας. Εννοείται ότι υπάρχουν κεφαλαιώδη θέματα που χρειάζονται άμεση αντιμετώπιση, όπως η πολυνομία και η γραφειοκρατία. Δεν χρειάζεται να εμπλακεί κανείς σε φιλοσοφικές αναζητήσεις για να αντιληφθεί κανείς ότι η κυβέρνηση καλείται να μετατρέψει ένα δημόσιο εχθρικό προς τους πάντες, σε φιλικό προς όλους.

Για να επιτύχει ένα τέτοιο τιτάνιο έργο δεν αρκεί μία αποφασισμένη για όλα κυβέρνηση, αλλά χρειάζεται η στήριξη των πολιτών των συνδικάτων, της αντιπολίτευσης (η οποία θα κάνει σωστή ελεγκτική αντιπολίτευση και όχι καταστροφολογία) κ.λπ.

Δυστυχώς, κατά τη γνώμη μου, όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είχαν εφαρμογή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα πλην της Ελλάδας μας, στην οποία ευτυχήσαμε αλλά και δυστυχήσαμε να ζούμε. Καλό κουράγιο σε όλους μας.
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...
loading...