Ο υβριδικός πόλεμος της Ρωσίας εναντίον της Δύσης

Αναδημοσίευση από: capital.gr

του John R. Deni

Η φαινομενική εμπλοκή του Κρεμλίνου στην απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι η τελευταία μόνο σε μια σειρά έντονων ρωσικών προσπαθειών να υπονομεύει τις δυτικές κυβερνήσεις και τους θεσμούς, να αυξήσει την ανασφάλεια και τελικά να διακόψει τον διατλαντικό δεσμό. Προφανώς, η Ρωσία έχει εμπλακεί σε ένα είδους συγκαλυμμένου πολέμου ενάντια στη Δύση, ή όπως αλλιώς λέγεται στη μοντέρνα του εκδοχή, σε έναν υβριδικό πόλεμο.

Αν και δεν είναι απολύτως σαφές, η δυτική απάντηση μέχρι στιγμής φαίνεται να είναι η κωλυσιεργία -υποχωρώντας όπου είναι αναγκαίο, αλλά ελπίζοντας σε συνεργασία με τη Μόσχα όπου είναι πιθανό. Ωστόσο, αυτού του είδους η προσέγγιση προς τη Ρωσία δεν καταφέρνει να αντιμετωπίσει την καρδιά της σύγκρουσης μεταξύ Μόσχας και της Δύσης, και έτσι είναι απίθανο να προστατεύσει επαρκώς τα δυτικά συμφέροντα με την πάροδο του χρόνου.

Στη διάρκεια των γερμανικών εκλογών, η επιτυχία του ακροδεξιού AfD ήταν -τουλάχιστον εν μέρει- αποτέλεσμα της σχέσης του κόμματος με τα ΜΜΕ που επιδοτούνται από το ρωσικό κράτος. Νωρίτερα φέτος, τα στοιχεία έδειξαν ότι οι Ρώσοι εφάρμοσαν πολύ πιο επιθετικές τακτικές στη διάρκεια των γαλλικών προεδρικών εκλογών, διεισδύοντας στις υποδομές που συνδέονται με την ψηφοφορία, διαρρέοντας παράλληλα 9 GB emails από την προεκλογική εκστρατεία του Emmanuel Macron στο Διαδίκτυο.

Ομοίως, το Κρεμλίνο επιδίωξε να χειραγωγήσει την κοινή γνώμη και το εκλογικό αποτέλεσμα στην περίπτωση των ολλανδικών εκλογών, σύμφωνα με έκθεση που δόθηκε στη δημοσιότητα από τις ολλανδικές υπηρεσίες πληροφοριών. Η επιθετική, άμεση παρέμβαση της Ρωσίας στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016 είναι ασφαλώς ευρέως γνωστή. Και πιο πρόσφατα, Ισπανοί αξιωματούχοι έχουν κατηγορήσει το Κρεμλίνο για "μαζική” δημοσιοποίηση της αποσχιστικής προσπάθειας της Καταλονίας μέσω των social media.

Στο μεταξύ, οι ρωσικές παραβιάσεις του συμμαχικού εναέριου χώρου συνεχίστηκαν και η επιθετική δοκιμή των ικανοτήτων ηλεκτρονικού πολέμου προσφάτως προκάλεσε προβλήματα σε αστικές αεροπορικές υπηρεσίες κάποιων χωρών του ΝΑΤΟ. Οι ρωσικές προσπάθειες για αξιοποίηση της ενέργειας είναι μακρόχρονες, αλλά το 2015 Ρώσοι αξιωματούχοι φέρεται να εξόπλισαν ακόμη και πρόσφυγες, διευκολύνοντας τη διέλευσή τους μέσω της Ρωσίας, στη Νορβηγία και τη Φινλανδία. Επιπλέον, η Ρωσία συνεχίζει να παραβιάζει τους όρους της Συνθήκης για Πυρηνικές Δυνάμεις Μεσαίας Εμβέλειας (INF), αποσταθεροποιώντας ως εκ τούτου περαιτέρω την Ευρώπη καθώς η Μόσχα κατασκευάζει, δοκιμάζει και τοποθετεί απαγορευμένα πυραυλικά συστήματα.

Όλα αυτά μαζί, αυτή η πραγματική επίθεση σε δυτικά δίκτυα, κυβερνήσεις, εκλογικές διαδικασίες, ασφάλεια, θεσμούς και κανόνες, συνιστούν έναν υβριδικό πόλεμο που διεξάγεται από τη Μόσχα εναντίον της Δύσης, προορισμένος να πετύχει οποιονδήποτε αριθμό ρωσικών στόχων μέσω ενεργειών που οριακά δεν παραβιάζουν το Άρθρο 5. Ως απάντηση, η δυτική στρατηγική παραμένει κυρίως αδιαφανής, ή τουλάχιστον όχι ρητή. Οι λόγοι για αυτό είναι πολύ σύνθετοι για να αναλυθούν εδώ, αλλά περιλαμβάνουν εξίσου εσωτερικούς πολιτικούς παράγοντες, καθώς και ενδοεπιχειρησιακούς παράγοντες.

Στο βαθμό που μια στρατηγική είναι διακριτή, η δυτική προσέγγιση που φαίνεται να επικρατεί είναι να μεταχειριστεί τη Μόσχα ως ένα συνδυασμό αντιπάλου και εταίρου- να αντιμετωπίσει τη Μόσχα εκεί που πρέπει, αλλά να συνεργαστεί μαζί της εκεί που πρέπει. Τουλάχιστον, πρόσφατες δηλώσεις από υψηλόβαθμους Αμερικανούς αξιωματούχους φαίνεται να το επιβεβαιώνουν, καθώς και οι προσπάθειες του ΝΑΤΟ να αναβιώσει το Συμβούλιο ΝΑΤΟ-Ρωσίας.

Αυτή η προσέγγιση, ή αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια στρατηγική συνεργασίας και αντιπαράθεσης, αναγνωρίζεται σε διάφορα ζητήματα -όπως στην τρομοκρατία, στη Συρία και στη μη διάδοση των όπλων- η συνεργασία με τη Ρωσία μπορεί να εξυπηρετήσει κάλλιστα τα δυτικά συμφέροντα. Από πολλές απόψεις, αυτή είναι ουσιαστικά η στρατηγική που έχει επιδιώξει η Δύση μετά από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και την παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας. Ίσως το πιο ενδιαφέρον, είναι επίσης η στρατηγική την οποία η Δύση έχει προωθήσει κάθε φορά που εμφανίζεται κάποια σκιά στις σχέσεις ΝΑΤΟ-Ρωσίας τα τελευταία 25 χρόνια. Διαισθητικά, αυτού του είδους η διπλή προσέγγιση είναι πολύ ελκυστική, από τη στιγμή που φαίνεται να είναι ένας εξαιρετικά πρακτικός τρόπος διαχείρισης ενός προβληματικού εταίρου.

Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση έχει κάποιες θεμελιώδεις αδυναμίες. Πρώτον, μια στρατηγική συνεργασίας και αντιπαράθεσης δεν κατορθώνει να προστατεύσει επαρκώς τα ζωτικά δυτικά συμφέροντα. ΤΟ κάνει αυτό αφήνοντας τη Μόσχα ελεύθερη να συνεχίσει να παραβιάζει τον εναέριο χώρο, να εξοπλίζει την ενέργεια, να χειραγωγεί την κοινή γνώμη και να καταστρέφει τις κρίσιμες υποδομές, με λίγες συνέπειες προφανώς. Αντί αυτού (αν υποτεθεί ότι η Μόσχα μπορεί να ανεχθεί περιστασιακά έντονη ρητορική, όπως αυτή της Theresa May την προηγούμενη εβδομάδα), ανταμείβει τη Μόσχα με ένα διαχρονικό δυτικό βαθμό αφέλειας.

Το πιο σημαντικό είναι ότι μια στρατηγική συνεργασίας και αντιπαράθεσης αποτυγχάνει να τακτοποιήσει αυτό που είναι στην καρδιά του προβλήματος μεταξύ Ρωσίας και Δύσης. Δηλαδή, δεν ασχολείται με την ασυμβίβαστη σύγκρουση μεταξύ της γεωπολιτικά εμπνευσμένης συγχώνευσης της Μόσχας του χώρου και της ασφάλειας από τη μια πλευρά και της διαρκούς δέσμευσης της Δύσης στην ελευθερία, στο κράτος δικαίου και στην αυτοδιάθεση από την άλλη.

Με άλλα λόγια, μια στρατηγική συνεργασίας και αντιπαράθεσης αντιμετωπίζει τα συμπτώματα αλλά όχι την ασθένεια στην καρδιά των διαφορών Δύσης-Ρωσίας. Με αυτόν τον τρόπο, η συνεργασία και η αντιπαράθεση είναι ίσως αναγκαία αλλά όχι επαρκή για την διαχείριση των προκλήσεων που θέτουν στα δυτικά συμφέροντα.

Τέλος, μια στρατηγική συνεργασίας και αντιπαράθεσης κοστίζει στη Δύση -πολιτικά, οικονομικά και πιθανώς στρατιωτικά- επειδή τοποθετεί τη Δύση στη θέση του να πρέπει επανειλημμένως να "αντιμετωπίζει” τη Ρωσία, όσο παραβιάζονται οι δυτικές κόκκινες γραμμές.

Η Δύση ξεκάθαρα χρειάζεται μια νέα προσέγγιση έναντι της Μόσχας. Δυστυχώς, εξακολουθώντας να βασίζεται σε μια στρατηγική συνεργασίας και αντιπαράθεσης, είναι πιθανό να καταλήξει σε μία από τα ίδια για τη Δύση, συμπεριλαμβανομένων των εκλογών και δημοψηφισμάτων, αναδεικνύοντας την αυξημένη διχόνοια στη δημόσια σφαίρα και την απομόνωση εντός της διατλαντικής κοινότητας.

Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://carnegieeurope.eu/strategiceurope/74811?lang=en
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...
loading...