Για ποια Ελλάδα ρε γαμώτο…

Αναδημοσίευση από: dotnews.gr

του Κυνικού

Είμαστε λαός των άκρων. Ακόμα όμως χειρότερο είναι ότι στη προσπάθειά μας να στηρίξουμε μια ιδεοληψία μας, κάνουμε λογικά άλματα τα οποία μας βοηθούν να καταλήξουμε εκεί που έχουμε προαποφασίσει και μάλιστα συμπεριφερόμαστε σε όποιον εκφέρει, έστω και κατά τι, αντίθετη άποψη σαν να απορρίπτει-καταρρίπτει ένα θεμελιώδες αξίωμα! Η λογική του παραλόγου.

Τις τελευταίες μέρες βιώσαμε, ξανά, την αποθέωση –καλώς- της Κατερίνας Στεφανίδη όμως πολλοί σχολιάζουν συνδέοντας την μεγάλη επιτυχία της με την αριστεία και την κλήρωση για τη σημαία. Πολιτικολογούν συνδέοντας, με κάποιο τρόπο που μόνοι αυτοί κατανοούν, δύο γεγονότα άσχετα εντελώς μεταξύ τους.

Είναι δεκτό να χαιρόμαστε για την –ατομική- επιτυχία μιας συμπατριώτισσάς μας και να είμαστε υπερήφανοι που εκπροσώπησε επάξια της χώρα μας. Είναι παράλογο όμως το αποτέλεσμα της σκληρής της ατομικής δουλειάς να το παίρνουμε και να το τοποθετούμε σε μια σύγκριση που μάλλον, προσωπική εκτίμηση, το υποβαθμίζει.

Εξηγούμαι: Οι περισσότεροι που σχολίασαν μίλησαν για «εθνική ανάταση» και κάτι παρεμφερή! Καμία σχέση. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η συγκεκριμένη πολύ μεγάλη επιτυχία είναι ξεκάθαρα ατομική. Εθνική ανάταση κι όσα άλλα πομπώδη μπορεί κάποιος να γράψει δεν γίνονται με ατομικές επιτυχίες αλλά με συλλογικές. Τι σημαίνει όμως το τελευταίο;

Στη διάρκεια των αγώνων οι θεατές έβλεπαν και την κα Στεφανίδη. Όταν η πολύ μεγάλη αθλήτρια πήρε το χρυσό οι θεατές έμειναν στο ότι παγκόσμια πρωταθλήτρια είναι η συγκεκριμένη αθλήτρια, η χώρα είχε -αν είχε- δευτερεύουσα σημασία γι αυτούς. Στην απονομή άκουσαν τον εθνικό μας ύμνο, μία μόνο φορά σε όλη την διοργάνωση. Αν λοιπόν θέλουμε, αναφερόμενοι μόνο στον αθλητισμό, να έχουμε εθνική ανάταση θα έπρεπε όλοι οι “ιθύνοντες” που προσποιούνται τους παράγοντες να ρωτήσουν τους μεγάλους αθλητές μας για το τι χρειάζονται ώστε να συνεχίσουν να πρωταγωνιστούν σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά και τι χρειάζεται να γίνει ώστε οι επιτυχίες τους να έχουν συνέχεια. Ό,τι τους πουν οι πρωταθλητές μας θα πρέπει να το κάνουν πραγματικότητα. Μόνο έτσι θα υπάρξει πραγματικά κάποια στιγμή εθνική αθλητική ανάταση. Πιστεύετε όμως ότι υπάρχει έστω και μία περίπτωση να πραγματοποιηθεί κάτι από ό,τι ζητηθεί από τους πρωταθλητές μας; Πιστεύετε ότι θα ζητηθεί, σοβαρά, η γνώμη τους από έστω κι έναν «παράγοντα»; Τα γιατί… δικά σας.

Έχετε ποτέ, για να φύγουμε από τα του αθλητισμού, αναρωτηθεί γιατί δεν υπάρχει ένα, μόνο ένα έτσι για τη συζήτηση και μόνο, κέντρο έρευνας κι ανάπτυξης το οποίο στον τομέα του να αξιοποιεί το υπάρχον δυναμικό σε σπουδαστές, μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς αλλά και τις όποιες βιομηχανίες έχουν μείνει στη χώρα; Πως αυτή η χώρα θα πάει μπροστά και θα υπάρξει εθνική ανάταση όπως αρέσκονται να αναφέρουν διάφοροι χωρίς την παραμικρή εξέλιξη; Χωρίς σοβαρή τεχνολογική παραγωγή, για να μην πω γενικώς παραγωγή;

Εν κατακλείδι, καλό είναι να αισθανόμαστε υπερήφανοι για τα επιτεύγματα κάποιου ατόμου που είναι συμπατριώτης/ισσα μας αλλά πρέπει να κατανοούμε ότι είναι δικό του/της αποκλειστικά και δεν μεταβιβάζεται ή έστω κατά κάποιο τρόπο “οικειοποιείται”. Αν πραγματικά θέλουμε να είμαστε περήφανοι για τη χώρα μας θα πρέπει να παλέψουμε όλοι, όσο αυτοί οι αθλητές εν προκειμένω, και φυσικά τα παραχθέντα από την προσπάθειά μας αποτελέσματα να έχουν διάρκεια.
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...
loading...