Η άρνηση της πραγματικότητας δεν την αλλάζει

φωτο από intervene.org.uk/denial-relates-addiction
Αναδημοσίευση από: analitis.gr

ΠΑΝΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Μένω στην Αγγλία εδώ και είκοσι χρόνια αλλά επέλεξα ο υιος μου να γεννηθεί και να βαφτιστεί στην Ελλάδα και να έχει μόνο την ελληνική υπηκοότητα, όπως και εγώ, που δεν αιτήθηκα δεύτερης υπηκοότητας ποτέ. Όχι γιατί τα πράγματα στην Ελλάδα πηγαίνουν καλά. Αλλά γιατί το να είσαι Έλληνας είναι μία εξαιρετική τιμή και τύχη, αρκεί να μπορείς να το αντιληφθείς. Και δε μιλάω μόνο θεωρητικά. Αλλά και πρακτικά. Για παράδειγμα, ήταν χάρη στα μαθηματικά και τη μαθηματική Λογική του Ηράκλειτου που μπόρεσα να κατασκευάσω το λογισμικό μου που διακρίθηκε στο Columbia και έχει καταξιωθεί στις ΗΠΑ. Μαθηματικά και λογική 2.500 ετών. Όμως ό,τι και να έκανα αλλά ό,τι και να κάνει ο οποιοσδήποτε, είναι δεδομένο ότι θα χρησιμοποιεί μαθηματικά και Λογική που γεννήθηκαν στην Ελλάδα, αφού η γεωμετρία είναι του Ευκλείδη και οι Λογικές που υπάρχουν του Αριστοτέλη και του Ηράκλειτου. Και αυτό ισχύει για αμέτρητες επιστήμες και τέχνες. ‘Ο,τι και να κάνει κανείς, θα υπάρχει πάντα μεγάλη ή μικρή σύνδεση με την Ελλάδα. Η Ελλάδα, λοιπόν, είναι μέσα μας, θέλουμε δε θέλουμε. Και όταν γεννηθείς Έλληνας σου είναι υπεραρκετό. Και γι’ αυτό εμείς που είμαστε Έλληνες και συνυπεύθυνοι για την πορεία της Ελλάδας είναι απαραίτητο να παλεύουμε για το καλύτερο που της αξίζει. Και κάπου εδώ είμαι ένα βήμα μακριά απ’ το θέμα μας.

Πέρσι συμπλήρωσα δύο δεκαετίες που δημοσιεύω χρηματοοικονομικές αναλύσεις. Σε όλα αυτά τα χρόνια πάντα εργαζόμουν στον ιδιωτικό τομέα και ποτέ δεν κατείχα οποιοδήποτε δημόσιο αξίωμα, δεν πήρα ούτε μία δραχμή (ή ένα ευρώ) από κόμματα, ενώ απέρριψα κάθε πολιτική θέση που μου προσφέρθηκε. Όχι γιατί δεν ασχολούμαι με τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας. Αλλά γιατί ασχολούμαι με τον τρόπο που επέλεξα, μακριά από κομματικά, μικροπολιτικά και άλλα συμφέροντα. Έτσι αν κάποιος διαβάσει αναλύσεις μου του 1997 θα δει ότι ασκούσα κριτική στην κυβέρνηση Σημίτη, το 2005 στην κυβέρνηση Καραμανλή, το 2010 στην κυβέρνηση Παπανδρέου, το 2013 στην κυβέρνηση Σαμαρά και σήμερα στην κυβέρνηση Τσίπρα. Γιατί αν δεν ασκήσεις κριτική σε αυτόν που κυβερνά, πάει να πει πως είτε αυτός τα κάνει όλα τέλεια είτε εσύ δεν είσαι ανεξάρτητος. Και επειδή από το 1996 μέχρι σήμερα δε βρήκα κάποιον πρωθυπουργό που να τα κάνει όλα τέλεια, άσκησα κριτική σε όλους.

Και τώρα φτάσαμε στο θέμα μας. Όταν ο Αλέξης Τσίπρας ανέτρεψε την κυβέρνηση Σαμαρά υποστήριξε ότι ήταν λόγοι εθνικού συμφέροντος που του επέβαλλαν να ρίξει μία δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, καθώς εκείνη ακολουθούσε μία μνημονιακή πολιτική την οποία ο ίδιος θα άλλαζε άρδην. Μετά από τρία χρόνια και δύο Μνημόνια που ψήφισε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας ως πρωθυπουργός, το αχρείαστο κόστος της κυβέρνησης του στην Ελλάδα ξεπερνά τα 100 δισ. ευρώ, όπως πρόσφατα σημείωσε και ο κ. Ρέγκλιγκ χωρίς να υπάρξει καμία απολύτως διάψευση από την κυβέρνηση, ενώ δεν υπάρχει σχεδόν κανένας βασικός οικονομικός δείκτης που να μη βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση απ’ ότι το 2014, συμπεριλαμβανομένων και των χρηματοπιστωτικών όπως της πιστοληπτικής αξιολόγησης της χώρας, του χρηματιστηρίου και των σπρεντ (ναι, τα σπρεντ είναι ακόμη υψηλότερα από του 2014).

Επιπλέον η βιωσιμότητα του χρέους έχει επηρεαστεί αρνητικά κατά 320% καθιστώντας το από βιώσιμο σε εξαιρετικά μη βιώσιμο, η χώρα έχει δεσμευτεί να παράγει μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα για μισό αιώνα, κάτι που δεν έχει παγκόσμιο προηγούμενο, έχει δεσμεύσει όλη την κρατική της περιουσία για 99 χρόνια και έχει υποθηκεύσει ακόμη και την ανάπτυξη για την αποπληρωμή του χρέους, κάτι που επίσης δεν έχει συμβεί ποτέ ξανά.

Παράλληλα, είναι η μόνη αναπτυγμένη χώρα στον κόσμο με capital control, έχει το μεγαλύτερο ποσοστό κόκκινων δανείων ως προς το ΑΕΠ και το μεγαλύτερο ποσοστό απλήρωτων φόρων ως προς το ΑΕΠ διεθνώς, από τις μεγαλύτερες εισφορές ως προς το ΑΕΠ στον κόσμο, έναν από τους υψηλότερους ΦΠΑ διεθνώς, τον υψηλότερο φόρο πετρελαίου, ενώ είναι και η πρώτη χώρα στην ιστορία που ψήφισε Μνημόνιο του οποίου τα μέτρα θα εφαρμοστούν μετά τη λήξη της θητείας της κυβέρνησης που το ψήφισε.

Είναι λογικό, λοιπόν, οι εκθέσεις του ΔΝΤ, των οίκων αξιολόγησης και όλων, σχεδόν, των διεθνών τραπεζών να σημειώνουν το προφανές: Η κατάσταση στην Ελλάδα από το 2015 άλλαξε δραματικά και παρά τα δύο νέα μνημόνια χωρίς ένα μεγάλο κούρεμα χρέους και χωρίς ριζική αλλαγή πολιτικής σε όλα τα επίπεδα, ουσιαστική έξοδος στις αγορές για εξ ολοκλήρου χρηματοδότηση της δεν πρόκειται να υπάρξει και ένα Μνημόνιο, όπως και αν βαφτιστεί, θα έρθει.

Αν τα παραπάνω ακούγονται καταθλιπτικά τότε η απάντηση είναι διπλή: πρώτον, αυτή είναι η πραγματικότητα. Το να την αμφισβητούμε δεν πρόκειται να τη βελτιώσει. Δεύτερον είναι μια πραγματικότητα που μπορεί και πρέπει να αλλάξει. Και ο πρώτος τρόπος για να αλλάξει είναι η κυβέρνηση να αναγνωρίσει το πόσο προβληματική είναι η κατάσταση και να κατανοήσει τί είναι αυτό που κάνει λάθος ώστε να το σταματήσει αλλά και τί κάνει σωστό ώστε να το εντείνει.

Όμως η κυβέρνηση κάνει το αντίθετο. Σε κάθε λάθος της που της επισημαίνεται αντιδρά με άρνηση και συχνά και με μία ρητορική που μοιάζει παιδική και δεν έχει καμία ουσία και όσα σωστά κάνει δεν τα αναδεικνύει όπως πρέπει ούτε εντείνει τις πολιτικές που τα προκάλεσαν, από φόβο μήπως χαρακτηριστεί λιγότερο αριστερή απ’ όσο θα ήθελε να δείχνει. Για παράδειγμα μετά τις εκλογές του 2015 τόσο εγώ όσο και άλλοι είχαμε συμβουλέψει την κυβέρνηση να εκμεταλλευτεί τη λαϊκή αποδοχή που απολάμβανε για να πετύχει μία γρήγορη και καλύτερη συμφωνία για την Ελλάδα και σε καμία περίπτωση να μην καθυστερήσει γιατί θα χρειαζόταν, τελικά, νέο Μνημόνιο. Όχι μόνο έκανε το ακριβώς αντίθετο αλλά και επανέλαβε το ίδιο λάθος το 2016 τραβώντας τη διαπραγμάτευση για ενάμιση χρόνο μέχρι που κατέληξε, αναπόφευκτα, σε νέο Μνημόνιο. Και αν ξεκινήσει τώρα μία παρόμοια διαπραγμάτευση για την τρίτη αξιολόγηση τότε θα καταλήξει και πάλι σε Μνημόνιο στα μέσα του 2018.

Ακόμη, τόσο εγώ όπως και άλλοι είχαμε συμβουλέψει την κυβέρνηση να μη φτάσει να διαπραγματεύεται σε εκλογικό έτος των Γερμανών γιατί αυτό θα λειτουργούσε αρνητικά για την ίδια και τελικά για τη χώρα. Και έκανε ακριβώς το αντίθετο. Ολοκλήρωσε τη διαπραγμάτευση σε έτος γερμανικών εκλογών και έδωσε τα πάντα χωρίς να πάρει τίποτα.

Όμως και στις προσπάθειες να κάνει κάτι θετικό, όπως το να αδειοδοτήσει σωστά τα κανάλια αρνήθηκε να δεχθεί τα προφανή. Αμέτρητοι συνταγματολόγοι και ειδικοί επεσήμαναν ότι ο τρόπος με τον οποίο επιχειρούσε την αδειοδότηση ήταν αντισυνταγματικός και ότι και αν ακόμη δεν ακυρώνονταν από τα ελληνικά δικαστήρια θα ακυρώνονταν από τα ευρωπαϊκά. Και τί έκανε η κυβέρνηση; Έκλεισε τα μάτια στο αυταπόδεικτο και τελικά η ευκαιρία για να γίνει κάτι σωστό και ολοκληρωμένο με τις άδειες των καναλιών χάθηκε. Και μαζί της και πολύτιμος χρόνος και έσοδα για το Δημόσιο.

Αλλά και στα τελευταία 24ωρα η αρνητική έκθεση του ΔΝΤ και η μη αναβάθμιση του αξιόχρεου της Ελλάδας από τον S&P αντιμετωπίζονται όχι ως ένα καμπανάκι για τα όσα δεν βαίνουν καλώς αλλά με άρνηση και κριτική που δε βοηθά ούτε την κυβέρνηση, ούτε τη χώρα. Και αντί η κυβέρνηση να εξετάσει γιατί το ΔΝΤ επιμένει ότι το χρέος είναι μη βιώσιμο, υποστηρίζει ότι στην πραγματικότητα είναι βιώσιμο, αρκεί να παράγονται μεγάλα πλεονάσματα και σημαντική ανάπτυξη κάθε χρόνο για τα επόμενα 45 χρόνια (!) ενώ την ίδια ώρα αμφισβητεί τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ περί βιωσιμότητας του χρέους το 2014, επειδή προϋπόθεταν μεγάλα πλεονάσματα (πολύ μικρότερα από του 2016) όχι για 45 αλλά για 8 χρόνια…

Και σαν όλα τα παραπάνω να μην ήταν παράλογα και επικίνδυνα αρκετά, ενώ η κυβέρνηση αμφισβητεί την άποψη του ΔΝΤ ότι το χρέος είναι μη βιώσιμο και χρειάζεται κούρεμα, σε κείμενο της που άφησε να διαρρεύσει μέσω του ΑΠΕ την Παρασκευή, υποστηρίζει ότι η πολιτική Σαμαρά δεν εξασφάλιζε κούρεμα του χρέους (αφού το χρέος κρινόταν βιώσιμο) ενώ η δική της θα φέρει κούρεμα (αφού το χρέος έγινε μη βιώσιμο;) «όπως προκύπτει και από την απόφαση του Eurogroup της 15ης Ιουνίου 2017», όπου βέβαια δεν υπάρχει καμία απόφαση για κούρεμα.

Συμπερασματικά, αν υπάρχει μία ελπίδα η συγκεκριμένη κυβέρνηση να βελτιώσει τη δραματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, αυτή περνά μέσα από την αποδοχή και την αναγνώριση της γι’ αυτό που, όντως, είναι. Γιατί η άρνηση της πραγματικότητας δεν πρόκειται ποτέ να την αλλάξει.

Δε γράφω, λοιπόν, αυτό (και άλλα) άρθρα για να κατηγορήσω την κυβέρνηση αλλά για να εκθέσω τα στοιχεία που υπάρχουν και να την ωθήσω να δει την πραγματικότητα στα μάτια και να σταματήσει να επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια λάθη που βλάπτουν την Ελλάδα και όλους μας. Η χώρα οδηγείται και το 2018 σε αδιέξοδο. Αν ήταν να αποφύγουμε ένα πέμπτο Μνημόνιο (τέταρτο επισήμως) θα έπρεπε να έχουμε κλείσει την αξιολόγηση στα μέσα του 2016 και να έχουμε ήδη βγει τουλάχιστον τρεις φορές στις αγορές μέχρι τώρα, έχοντας εξασφαλίσει, πρώτα, τη συμμετοχή μας στο QE. Δεν έχουμε κάνει τίποτε από αυτά. Και τώρα πια πρέπει να πετάξουμε αλλά εμείς σερνόμαστε. Και ο χρόνος κυλά εις βάρος μας. Και ούτε αυτός πρόκειται να σταματήσει με την άρνηση. Και αν αυτό δεν το καταλάβει η κυβέρνηση τότε το αναπόφευκτο σε λίγους μήνες θα μας χτυπήσει την πόρτα.

Analitis.gr

Πάνος Παναγιώτου*

*Ο Πάνος είναι αναλυτής και δημιουργός ρομποτικών συστημάτων ανάλυσης των χρηματιστηριακών αγορών. Το πιο πρόσφατο σύστημα του, με την εμπορική ονομασία DomiStock, υποστηρίζεται από την Reuters Financials, διατίθεται από την Innovative Market Technologies στις ΗΠΑ και σε 90 χώρες και επιλέχθηκε ως ο Ρομποτικός Σύμβουλος Αναφοράς σε διεθνή ερευνητική εργασία για τη διαδραστικότητα Ρομπο-Συμβούλων και Ιδιωτών Επενδυτών, στο τμήμα Χρηματοοικονομικής Μηχανικής (Financial Engineering) του πανεπιστημίου Columbia, στη Νέα Υόρκη, λαμβάνοντας εξαιρετικές κριτικές.

Αναλύσεις και άρθρα του έχουν δημοσιευτεί, μεταξύ άλλων, στο Bloomberg, στον Economist, στο BBC, στο NHK (Ιαπωνία), σε πολλά ελληνικά ΜΜΕ και στις εγκυρότερες γερμανικές εφημερίδες. Είναι συχνός καλεσμένος σε πληθώρα οικονομικών τηλεοπτικών εκπομπών, έχει συνεργαστεί με την ιδιότητα του ως αναλυτής με την εκπομπή “Mega Σαββατοκύριακο” στο Mega Channel (2010-2011), με την εκπομπή του Γιώργου Αυτιά στον ΣΚΑΙ (2012-2015), ενώ είναι τακτικός καλεσμένος της εκπομπής του Γιώργου Παπαδάκη στον Ant1 (2016-2017) και στην κρατική τηλεόραση και το ραδιόφωνο (ΕΡΤ1 – ΕΡΤ3).

Έχει κάνει έρευνα στην ενσωμάτωση της ποσοτικής ανάλυσης και μαθηματικών, στατιστικών και υπολογιστικών μοντέλων στην χρηματιστηριακή ανάλυση και έχει εκπαιδεύσει ιδιώτες και επαγγελματίες επενδυτές από όλο τον κόσμο.

Σπούδασε χρηματοοικονομικά μαθηματικά στο πανεπιστήμιο Portsmouth στην Αγγλία και νομική στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Είναι κάτοχος μίας σειράς πιστοποιήσεων / διπλωμάτων με εξ αποστάσεως εκπαίδευση και μεταξύ άλλων στη Χρηματοοικονομική Μηχανική και Διαχείριση Κινδύνων – Πανεπιστήμιο Κολούμπια, Αποτίμηση Περιουσιακών Στοιχείων – Πανεπιστήμιο του Σικάγο, Προηγμένες Στατιστικές – Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, Μακροοικονομετρική Πρόβλεψη – ΔΝΤ, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Ανάλυση Εμπορικού Real Estate – Moody’s, Τραπεζικά Οικονομικά και Οικονομικά του Χρήματος – Πανεπιστήμιο Κολούμπια, Στατιστική για την Επιστήμη των Δεδομένων και την Ανάλυση – Πανεπιστήμιο Κολούμπια, Χρηματοπιστωτικές Αγορές – Πανεπιστήμιο Yale, Στατιστική Ανάλυση και Μαθηματική Βελτιστοποίηση – Πανεπιστήμιο MIT, Tεχνολογικό Iνστιτούτο Μασαχουσέτης.
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ
Η Freepen.gr ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει για τα άρθρα / αναρτήσεις που δημοσιεύονται και απηχούν τις απόψεις των συντακτών τους. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών ή ότι υπάρχει κάποιο σφάλμα, επικοινωνήστε μέσω e-mail.

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...
loading...