Το μόνο που αρκούσε ήταν ένα: Μερικοί τρελοί να ανοίξουν τις πόρτες...

Βίκυ Γιαβάση

Υπάρχει ένας καταπληκτικός συγγραφέας, έλληνας συγγραφέας, ο οποίος έχει ασχοληθεί με την λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας και την λεγόμενη λογοτεχνία "του Φανταστικού".

Μιλώ για τον Μάκη Πανώριο.

Είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς και δεν εχει να ζηλέψει τίποτα απο τους αντίστοιχους ξένους.

Θυμάμαι παλιά άκουσα απο το ραδιόφωνο της Ερτ , ένα έργο του διασκευασμένο για θέατρο στο ραδιόφωνο.

Το έργο λεγόταν "Το πλοίο είναι αθάνατο".

Η υπόθεση εκτυλισσόταν στο μέλλον, όπου η πλανήτης γη,

είχε καταστραφεί και όλοι οι επιζήσαντες ταξίδευαν αιωνίως στο διάστημα με ένα μεγάλο σκάφος, ψάχνωντας να βρουν εναν νέο πλανήτη. Η ατμόσφαιρα ήταν Οργουελλιανή και ταξίδευαν για τόσα χρόνια που πια δεν υπήρχαν ζωντανές μνήμες από την γη.

Τους έλεγαν ότι το διαστημοπλοιο που τους μετέφερε ήταν αθάνατο! και ότι αν ήταν ζωντανοί φυσικά το όφειλαν σ αυτό.

Αυτό, τους παρείχε τροφή, στέγη, τα πάντα εκτός από τον καθαρό αέρα που σου δίνει η ελευθερία του πλανήτη.

Οι άνθρωποι είχαν κουραστεί να ζουν φυλακισμένοι μέσα στο πλοίο και να μην μπορούν να βγουν.

Οι κυβερνήτες του πλοίου τους ενημέρωναν απο μεγάφωνα να κάνουν υπομονή και ότι μάλλον πλησιάζουν σε πλανήτη που θα μπορεί να τους φιλοξενήσει, αλλά ο καιρός και τα χρόνια πέρναγαν και πάντα οι πλανήτες που πλησίαζαν ήταν ακατάλληλοι και ξανά από τα μεγάφωνα τους έλεγαν να κάνουν υπομονή και ότι κατευθύνονταν για ένα νέο πλανήτη που μάλλον αυτή τη φορά θα ήταν κατοικήσιμος...

Οι άνθρωποι απογοητεύονταν αλλά ήλπιζαν κάθε φορά ότι η επόμενη φορά θα ήταν διαφορετική και ότι είχαν δίκιο οι κυβερνήτες τους.

Αλλά κάθε φορά επαναλαμβάνοταν το ίδιο σενάριο. Και έτσι οι γενιές πέρναγαν η μία πίσω απο την άλλη, ελπίζοντας καθε φορά ότι ο επόμενος πλανήτης που θα συναντήσουν θα ήταν και ο τυχερός.

Μία μέρα ένα τμήμα του πληθυσμού στασίασε και είπε ότι δεν αντέχει άλλο στην φυλακή του πλοίου και ότι δεν εμπιστεύεται τους κυβερνήτες. Είπε ότι θα πάρει το τιμόνι του πλοίου να ψάξουν οι ίδιοι στο διάστημα. Οι γνώμες χωρίστηκαν στη μέση. Οι μισοί φοβήθηκαν ότι μπορεί έτσι με την στάση, να καταστραφεί το πλοίο και όλοι τελικά να πεθάνουν, γιατί όσο απαίσιο και να΄ταν το πλοίο, όμως τους κρατούσε στη ζωή.

Οι άλλοι μισοί πάλι, υποστήριζαν ότι αρκετές γενιές έχουν πεθάνει χωρίς να πατήσουν πλανήτη και όπως και να χει αξίζει να δοκιμάσουν με ότι και αν σημαίνει αυτό, και ότι ήταν προτιμότερο, από το να πεθάνουν και κεινοι, οπως και οι προηγούμενοι μέσα σε έναν διαστημικό τάφο που πλέει στο διάστημα.

Το κίνημα πήρε έκταση. Οταν το έμαθαν οι κυβερνήτες του πλοίου έστειλαν δυνάμεις να το καταστείλουν, τότε η κατάσταση βγήκε εκτός ελέγχου και κάποιοι απο τους επαναστατημένουν πήραν τον έλεγχο του πιλοτηριου και μες στην συμπλοκη.... άνοιξαν τις πόρτες του διαστημόπλοιου...

Οι επιβάτες- κάτοικοι του πλοίου κοκαλωμένοι παρακολουθούσαν τις μεγάλες πύλες να ανοίγουν και ετοιμάστηκαν να πεθάνουν.

Ομως, όταν άνοιξαν, είδαν ότι το πλοίο ήταν ακίνητο και ακουμπισμένο σε γη.

Ενας λαμπρός ήλιος τους θάμπωσε τα μάτια, ενώ οι ήχοι από το κελάηδισμα των πουλιών ακούγονταν απο παντου,

Βγηκαν έξω δειλά δειλά στην αρχή, ζωηρά και χαρούμενοι μετά...

Μερικοι αναγνώρισαν απο διηγήσεις των παλαιοτέρων, που ειχαν πεθανει πια, ότι βρίσκονταν στην γη.

Το πλοίο πάντα βρισκόταν στη γη .

Μόνο ο φόβος τους κρατούσε δέσμιους όλα αυτά τα χρόνια και δεν αμφισβήτησαν ποτέ το πλοίο και τους κυβερνήτες.

Η γη πάντα ήταν εκεί και τους περίμενε.

Και ο ήλιος και ο καθαρός αέρας, και το μόνο που αρκούσε ήταν ένα απλό πράγμα:

Μερικοί τρελοί να ανοίξουν τις πόρτες...
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...