Η οικονομική κρίση συμπαρασύρει σε κατάρρευση το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΜΒΟΥΚΑΣ

Ουδέποτε στη χώρα μας υπήρξε συνεπής και μεθοδική κυβερνητική πολιτική για την εξυγίανση και διασφάλιση της βιωσιμότητας του κοινωνικοασφαλιστικού μας συστήματος. Η αύξηση των ελλειμμάτων στο σύνολο του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης άρχισε τη δεκαετία του 1980 και πήρε διαστάσεις χιονοστιβάδας μετά το 1990. Λάθη επί λαθών από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, που αντί να αντιμετωπίσουν στη ρίζα του το πρόβλημα, απεναντίας με τις ανεγκέφαλες και ψηφοθηρικές πολιτικές τους οδήγησαν το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα στο σημερινό τραγικό αδιέξοδο. Η τρομακτική άνοδος της ανεργίας, η συρρίκνωση του ελληνικού πληθυσμού, η υπερμεγέθης παραοικονομία και η παρατεταμένη ύφεση που μετά το 2008 σφυροκοπεί την ελληνική οικονομία, προκάλεσαν το πρωτοφανές για τα παγκόσμια δεδομένα φαινόμενο, σε έναν συνταξιούχο να αναλογεί σχεδόν ένας ασφαλισμένος. Φτάσαμε στο θλιβερό σημείο οι δαπάνες συντάξεων να είναι πολλαπλάσιες των εσόδων από ασφαλιστικές εισφορές, δημιουργώντας τα τρομακτικά ελλείμματα και τη συσσώρευση τεράστιων χρεών στους κοινωνικοασφαλιστικούς οργανισμούς.

Σε όλες τις χώρες του κόσμου και ανεξάρτητα του υιοθετούμενου μοντέλου κοινωνικής ασφάλισης, τα έσοδα των κοινωνικοασφαλιστικών οργανισμών προέρχονται κυρίως από τις εισφορές των εργαζομένων, τις εισφορές των εργοδοτών και την κοινωνική εισφορά. Η κοινωνική εισφορά καθρεφτίζεται σε δημόσιους πόρους, που μέσω του κρατικού προϋπολογισμού υπό τη μορφή “επιχορηγήσεων” μεταφέρονται στους οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης, δηλαδή το ΙΚΑ, τον ΟΓΑ, κ.λπ. Η οικονομική κατάσταση όλων των οργανισμών που συνθέτουν το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης της χώρας, όπως ΙΚΑ, ΟΓΑ, ΤΣΜΕΔΕ, κ.λπ., είναι θλιβερή. Τα διογκούμενα ελλείμματα (ζημίες), τα πελώρια χρέη σε διάφορα τραπεζικοπιστωτικά ιδρύματα και οι τεράστιες ληξιπρόθεσμες οφειλές τους προς τρίτους (προμηθευτές, φυσικά πρόσωπα, κ.ά.), αντικατοπτρίζουν το χρηματοοικονομικό αδιέξοδο του συνόλου του κοινωνικοασφαλιστικού μας συστήματος. Η τρομακτική κρίση που μετά το 2008 διέρχεται η ελληνική οικονομία, οι αξιοσημείωτες στρεβλώσεις του κοινωνικοοικονομικού μας συστήματος (φοροδιαφυγή, εισφοροδιαφυγή, μαύρη εργασία, κ.ά.) και η παταγώδης αποτυχία των μνημονιακών πολιτικών μετά τον Μάιο του 2010, συνετέλεσαν ώστε τα ασφαλιστικά ταμεία να καταρρεύσουν και ουδείς να γνωρίζει τι θα συμβεί αύριο. Η εθνική οικονομία ψυχορραγεί και ο ελλειμματικός κρατικός προϋπολογισμός αδυνατεί να επιχορηγήσει τα άδεια ταμεία του ΙΚΑ, του ΟΓΑ και των υπόλοιπων ταμείων. Η σκληρή πραγματικότητα των αριθμών λέει ότι ένας ελλειμματικός (ζημιογόνος) κρατικός προϋπολογισμός και ένα κράτος του οποίου τα χρέη μήνα με το μήνα ολοένα και περισσότερο αυξάνουν, νομοτελειακά οδηγούν το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα σε χρηματοοικονομικό στραγγαλισμό.

Στην προκειμένη περίπτωση η οικονομική επιστήμη έχει σηκώσει ψηλά τα χέρια. Βραχυπρόθεσμες λύσεις δεν υπάρχουν. Όταν με βάση τα στοιχεία του 2016, τα έσοδα του ΙΚΑ, του ΟΓΑ, κ.λπ., από ασφαλιστικές εισφορές καλύπτουν μόλις το 65% των δαπανών για συντάξεις και ο πιο αδαής πολίτης αντιλαμβάνεται ότι το υφιστάμενο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης είναι χρεοκοπημένο. Οι ευθύνες του μεταπολιτευτικού κομματικού-πολιτικού συστήματος εξουσίας είναι τεράστιες. Επί σαράντα και πλέον χρόνια, οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ με τις εγκληματικές πολιτικές τους προκάλεσαν την πτώχευση των ασφαλιστικών ταμείων. Ο προλεταριακός στρατός των συνταξιούχων πλήρως φτωχοποιήθηκε. Τίμιοι και ειλικρινείς με το ΙΚΑ και την εφορία πολίτες, που επί 35, 40 και 45 συναπτά έτη, κόλλαγαν έγκαιρα τα ένσημά τους και πλήρωναν μέχρι τελευταίας δραχμής τους αναλογούντες φόρους, αντιμετωπίζονται σήμερα από τις μνημονιακές κυβερνήσεις και το κουαρτέτο με τον χειρότερο και πιο απάνθρωπο τρόπο. Το πετσόκομμα μισθών και συντάξεων δεν είναι η λύση στο πολυσύνθετο δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας. Δεν είναι ηθικό να τιμωρούνται πολίτες από τις τάξεις των εργατοϋπαλλήλων, των ελεύθερων επαγγελματιών και των επιχειρηματιών, που για δεκαετίες ήταν συνεπέστατοι με τα ασφαλιστικά τους ταμεία (ΙΚΑ, ΕΤΑΑ, ΤΣΜΕΔΕ, ΤΣΑΥ, κ.ά.) και εντιμότατοι στις δοσοληψίες τους με τις εφορίες, και να έρχεται σήμερα η εκτελεστική εξουσία και να τους παίρνει το κεφάλι. Επίσης δεν είναι εύψυχο, για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους, οι κυβερνώντες να καλλιεργούν δολίως διχαστικό κλίμα μεταξύ ανέργων και συνταξιούχων, λες και οι συνταξιούχοι φταίνε που την περίοδο 2008-2016, οι αποτυχημένες μνημονιακές πολιτικές εκτόξευσαν το ποσοστό ανεργίας από το 7,6% στο 24%.

Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...