Η Ελλάδα σε Συμπληγάδες

ΦΙΑΣΚΟ Η ΔΗΘΕΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ, ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΕΝΤΑΣΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ

ΤΟΥ ΑΡΗ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ

Σε ναρκοθετημένο έδαφος βαδίζει η κυβέρνηση Τσίπρα, καθώς το επόμενο δεκαπενθήμερο διαγράφονται κρίσιμες εξελίξεις, τόσο στο μέτωπο της υποτιθέμενης διαπραγμάτευσης με την τρόικα, όσο και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η Γερμανία διέψευσε σήμερα ότι επρόκειτο να πραγματοποιηθεί μίνι Eurogroup την Παρασκευή, όπου θα συζητούνταν τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το ελληνικό χρέος και θα έκλεινε η συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα. Σόιμπλε και ΔΝΤ μένουν σταθεροί στη γραμμή που λέει ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν προέρχεται από την εξοντωτική λιτότητα και τη μνημονιακή της αφαίμαξη, αλλά είναι κατά βάση πρόβλημα ανταγωνιστικότητας, που σημαίνει ότι μισθοί, συντάξεις και εργασιακές σχέσεις πρέπει να ισοπεδωθούν ακόμη περισσότερο ώστε η χώρα να γίνει πιο ελκυστική για τους διεθνείς επενδυτές. Μια κανιβαλική οικονομική φιλοσοφία, που αν ήταν αληθινή, θα έπρεπε οι πιο πετυχημένες χώρες να ήταν το Μπαγκλαντές και η Βουλγαρία.

Λίγες μόνο ημέρες μετά τις αυταπάτες που σκόρπισε η κυβέρνηση για την επίσκεψη Ομπάμα, το απολύτως εξαρτώμενο από τις ΗΠΑ (της μόνης χώρας που έχει δικαίωμα βέτο στις αποφάσεις του) ΔΝΤ βάζει το μαχαίρι στο λαιμό της κυβέρνησης, αξιώνοντας μέτρα τύπου Πινοτσέτ στο εργασιακό (αύξηση του μηνιαίου ορίου απολύσεων από 5% σε 10%, ταφόπλακα στις συλλογικές συμβάσεις και τη διαιτησία, ακόμη κατώτερο και... υποκατώτερο, για τη νεολαία, μισθό, αποχαλίνωση της ελαστικής απασχόλησης). Όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση θα συρθεί να υπογράψει τα κυριότερα από τα μέτρα που της υπαγορεύουν, επιδιώκοντας πάσει θυσία συμφωνία στο Eurogroup της 5ης Δεκεμβρίου, έναντι κάποιου φύλλου συκής για το χρέος.

Το τραγικό είναι ότι η κυβέρνηση τα δίνει όλα στους τροϊκανούς, πιστή στο δόγμα της ότι δεν υπάρχει ζωή για την Ελλάδα εκτός ΕΕ, τη στιγμή που η ίδια η ΕΕ βυθίζεται σε υπαρξιακή κρίση και μπορεί κάλλιστα να αποδιαρθρωθεί, ανεξάρτητα από την ανίσχυρη βούληση της Αθήνας. Μια μέρα πριν το Eurorgoup της 5ης Δεκεμβρίου, η Ιταλία θα έχει πραγματοποιήσει δημοψήφισμα που δεν αποκλείεται να σημάνει το πολιτικό τέλος του Ρέντζι και την πτώση της κυβέρνησής του. Οι δυνάμεις που επιδιώκουν, από πολύ διαφορετικές σκοπιές, την έξοδο της Ιταλίας από την ευρωζώνη, από τη Λέγκα του Βορρά και τον Μπερλουσκόνι μέχρι τον Μπέπε Γκρίλο και τμήματα της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, απηχούν μια διευρυνόμενη πλειονότητα του κοινωνικού σώματος- συμπεριλαμβανομένων ισχυρών τμημάτων της βιομηχανικής, αστικής τάξης. Ενδεχόμενη ρήξη της Ιταλίας με την ευρωζώνη θα αποτελούσε την πένθιμη καμπάνα για το ευρώ και το δεύτερο, πολύ μεγάλο πλήγμα εναντίον της ίδιας της ΕΕ μετά το Brexit.

Την ίδια στιγμή, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις περιδινίζονται σε επικίνδυνα κενά αέρος, όπως διαμηνύει η (προσωρινή ή όχι, μένει να αποδειχθεί) κατάρρευση των συνομιλιών Αναστασιάδη- Ακιντζί στο Μον Πελερέν για το Κυπριακό και η επάνοδος του Ερντογάν στην αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάνης. Ασφαλώς, οι κύριοι λόγοι που ωθούν τον Ερντογάν σε απρόβλεπτη συμπεριφορά (τις προάλλες απειλούσε ότι θα σταματήσει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ και θα ζητήσει την ένταξη της Τουρκίας στο... ρωσοκινεζικό Σύμφωνο της Σαγκάης) και σε πιθανούς τυχοδιωκτισμούς οφείλονται σε παράγοντες έξω από τον έλεγχο της Ελλάδας: το επωαζόμενο ξαναμοίρασμα της Μέσης Ανατολής από τις μεγάλες δυνάμεις, το Κουρδικό, το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και η έξαρση της αντιισλαμικής ψύχωσης στη Δύση είναι οι κυριότεροι από αυτούς.

Ωστόσο και η ανομολόγητη, πλην σαφής επιδίωξη της κυβέρνησης Τσίπρα- Καμμένου να διεκδικήσουν για την “σταθερή και αξιόπιστη” Ελλάδα το ρόλο του βασικού ΝΑΤΟϊκού προγεφυρώματος στην περιοχή, απέναντι στην “ασταθή και απρόβλεπτη” Τουρκία εντείνει τη νευρικότητα της Άγκυρας και τις τυχοδιωκτικές παρορμήσεις της ηγεσίας της. ΄Όπως και στην περίπτωση της διαπραγμάτευσης με την τρόικα, έτσι και στα εξωτερικά θέματα, η δουλική νομιμοφροσύνη της κυβέρνησης απέναντι στον αμερικανικό παράγοντα δεν της εξασφαλίζει το παραμικρό χειροπιαστό αντάλλαγμα, όπως δείχνει η εκκωφαντική σιωπή της Ουάσιγκτον για τις προκλητικές δηλώσεις Ερντογάν και η πίεση που ασκεί σε Αθήνα και Λευκωσία για μια “λύση” του Κυπριακού στο διχοτομικό πνεύμα του σχεδίου Ανάν.

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι κυβέρνηση Τσίπρα θα αντέξει στο κοινωνικό σοκ και το πολιτικό κόστος που θα φέρει το επαχθές κλείσιμο της αξιολόγησης, αλλά και στην ταυτόχρονη πίεση που δέχεται στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο εγκλωβισμός της Ελλάδας στο πλαίσιο της ευρωζώνης και του ΝΑΤΟ προμηνύει νέα κοινωνικά και εθνικά δεινά, κάτι που καθιστά επείγουσα την έξοδο από αυτό το πνιγηρό περιβάλλον.

Α.Θ

ΙΣΚΡΑ
Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...