Tουρκική απειλή, ελληνική αφασία

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Μελέτη του Ιδρύματος Ατατούρκ του 1998 περιγράφει τη σημερινή προκλητικότητα της Άγκυρας

Οι τελευταίες συνεχείς δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων – συμπεριλαμβανομένου και του Ερντογάν – καθώς και η έμπρακτη με στρατιωτικά μέσα αμφισβήτηση των ελληνοτουρκικών συνόρων θα έπρεπε να μας επαναφέρουν στην πραγματικότητα. Θα έπρεπε…

Όμως, δυστυχώς επιβεβαιώνεται απόλυτα αυτό που είχε εδώ και χρόνια διατυπώσει ο Π. Κονδύλης: «Το λυπηρό παράδοξο σε ακροσφαλείς ιστορικές καταστάσεις συνοδευόμενες από διάχυτα παρακμιακά φαινόμενα είναι ότι η στρατηγική σκέψη θολώνει, όσο εντονότερα τη χρειάζεται ένα έθνος. Όπως ο βαριά άρρωστος δεν αναρωτιέται τι θα κάμει σε δέκα χρόνια, αλλά αν θα βγάλει τη νύχτα, έτσι ο ιστορικά ανίσχυρος χαρακτηρίζεται από την έλλειψη μακρόπνοων συλλήψεων και την προσήλωση στα άμεσα δεδομένα. Η διαφορά ανάμεσα σ’ όποιον χαροπαλεύει βιολογικά και σ’ όποιον αποσυντίθεται είναι βέβαια ότι η προσήλωση του πρώτου στα άμεσα δεδομένα εμφανίζεται ως προσπάθεια υπέρβασης ενός πόνου, ενώ του δεύτερου ως κοντόθωρη ευδαιμονιστική επιδίωξη». (Π. Κονδύλης στο επίμετρο του βιβλίου του «Θεωρία Πολέμου» με τίτλο «Ελληνοτουρκικός Πόλεμος». Θεμέλιο, 1997).

Πράγματι, οι συνεχείς δηλώσεις του Ερντογάν καθώς και άλλων Τούρκων αξιωματούχων με τις οποίες αμφισβητείται η Συνθήκη της Λωζάννης και κατ’ επέκταση (μεταξύ άλλων) τα ελληνοτουρκικά σύνορα, αποδίδονται από την ελληνική κυβέρνηση (αλλά και από άλλες ελληνικές πολιτικές δυνάμεις) στο τουρκικό εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι. Ανάλογη κατευναστική διάθεση δείχνει η Αθήνα και για τις πολλαπλασιαζόμενες τον τελευταίο καιρό προκλητικές υπερπτήσεις πάνω (και) από κατοικημένα ελληνικά νησιά στο Αιγαίο, όπως οι τελευταίες που έγιναν στην αρχή αυτής της εβδομάδας βορειοανατολικά της Χίου (πάνω από τη νησίδα Παναγιά) και ανατολικά της Θάσου (πάνω από τη νησίδα Ζουράφα).

Καταγραφή
Η κλιμάκωση, τον τελευταίο χρόνο, της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο φαίνεται πως αιφνιδίασε την Αθήνα και ειδικότερα την κυβέρνηση, η οποία, όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, είχε επαναπαυτεί σε διαβεβαιώσεις προστασίας από συμμάχους και φίλους καθώς και από τις προοπτικές της ανάπτυξης των ελληνοτουρκικών οικονομικών - εμπορικών σχέσεων.

Κανένας, ωστόσο, αιφνιδιασμός δεν δικαιολογείται, καθώς τίποτε δεν έχει αλλάξει από το 2001 που ο τότε αντιστράτηγος Αττίλα Ατές, διοικητής των Τουρκικών Πολεμικών Ακαδημιών, δίνει στη δημοσιότητα μια εμπεριστατωμένη μελέτη σε 150 σελίδες των τουρκικών απόψεων για το πρόβλημα του Αιγαίου. Η εν λόγω μελέτη εκδόθηκε το 1998 από το Ανώτατο Ίδρυμα Κουλτούρας, Γλώσσας και Ιστορίας Ατατούρκ, με τίτλο «Το θεμελιώδες πρόβλημα στο Αιγαίο, τα νησιά αμφισβητούμενης κυριαρχίας», και αποτελεί ακόμη εγχειρίδιο που χρησιμοποιούν οι παραγωγικές σχολές των ενόπλων δυνάμεων και της δημόσιας διοίκησης της Τουρκίας.

Όσα υποστηρίζουν σήμερα οι Τούρκοι αξιωματούχοι (συμπεριλαμβανομένου και του Ερντογάν) είναι διατυπωμένα με σαφήνεια στο εν λόγω βιβλίο, στο οποίο θα πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχει ονομαστική καταγραφή των νησιών που η Άγκυρα δεν θεωρεί ελληνικά. Ας ρίξουμε μια ματιά στις γνωστές τουρκικές απόψεις - απαιτήσεις, οι οποίες σήμερα φέρνουν σε αμηχανία την Αθήνα…

Με το έτσι θέλω
«Καμία νομική αντίληψη και κανόνας δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον αποκλεισμό της Τουρκίας στα χωρικά της ύδατα και την απομόνωσή της από τη θάλασσα που επί εκατοντάδες χρόνια χρησιμοποιούσε μόνη της και με την οποία έχει άρρηκτους δεσμούς γεωγραφικής, ιστορικής, οικονομικής, κοινωνικής υφής και δεσμούς ασφάλειας.

Το γεγονός ότι στο Αιγαίο, που είναι μια ημίκλειστη θάλασσα, βρίσκονται πολλά νησιά, νησίδες και βραχονησίδες που ανήκουν στην Ελλάδα και είναι πολύ κοντά στην ηπειρωτική Τουρκία και ότι πολλά νησιά βρίσκονται σε καθεστώς ‘‘διαφιλονικούμενης νήσου’’, έχουν μετατρέψει το πρόβλημα του Αιγαίου σε μια από τις πιο σημαντικές τρέχουσες πιθανές εστίες σύγκρουσης στις θάλασσες του κόσμου.

Επειδή στο πλαίσιο των διατάξεων της Σύμβασης Διεθνούς Δικαίου των Ηνωμένων Εθνών τα κατοικημένα και ακατοίκητα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες έχουν χωρικά ύδατα και τα κατοικημένα νησιά τα οποία έχουν δική τους οικονομική δραστηριότητα, έχουν υφαλοκρηπίδα και ιδιαίτερες οικονομικές περιοχές (ΑΟΖ), η υπάρχουσα διαφωνία καθίσταται ακόμη πιο ζωτική».

Στο «έγγραφο Ατές» οι τουρκικές αμφισβητήσεις για το καθεστώς νησιών και νησίδων συνοψίζεται ως εξής: «Η κυριαρχία της Τουρκίας, που είναι διάδοχος του οθωμανικού κράτους, συνεχίζεται στο Βόρειο Αιγαίο πάνω σε νησιά, νησίδες και βραχονησίδες που δεν έχει καταλάβει η Ελλάδα μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και στο νότιο Αιγαίο στα νησιά Mentese και στα παρακείμενα νησιά (σύμπλεγμα 46 νησιών) εκτός από τη Ρόδο, το Καστελόριζο και τα Δωδεκάνησα».

Ποια νησιά θέλουν
Στο «έγγραφο Ατές» παρουσιάζεται κατάλογος με το σύμπλεγμα των 46 νησιών Mentese. Από αυτά τα νησιά, σύμφωνα με την τουρκική άποψη, δεκατέσσερα (στην περιοχή των Δωδεκανήσων) δόθηκαν στην Ελλάδα με τη Συνθήκη των Παρισίων (1947). Τα υπόλοιπα – σύμφωνα με την τουρκική άποψη – παρανόμως κατέχονται από την Ελλάδα. Ενδιαφέρον έχει ότι, ανάμεσα στα νησιά που παρανόμως κατέχει η Ελλάδα, η Τουρκία συμπεριλαμβάνει και τα: Αρκοί, Φαρμακονήσι, Ψέριμος, Γυαλί, τα οποία κατοικούνται από Έλληνες προφανώς. Επίσης στο εν λόγω έγγραφο / βιβλίο αμφισβητείται ονομαστικά η ελληνική κυριαρχία επί των νησίδων Γάιδαρος, Καλόλιμνος, «επί των 12 νησιών, νησίδων και βραχονησίδων Νότια της Αστυπάλαιας και 23 νησιών, νησίδων και βραχονησίδων που βρίσκονται βορειοανατολικά της Κρήτης».

Αποκαλυπτική των απόψεων / επιδιώξεων της Άγκυρας είναι και η επιχειρηματολογία του «εγγράφου Ατές» αναφορικά με τα περισσότερα από 1.000 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες του Ανατολικού Αιγαίου:

«Από νομικής απόψεως πρέπει η κατοχή να έχει τεκμηριωθεί και η κυριότητα των κατεχομένων νησιών να έχει μεταβιβαστεί με μια Συμφωνία.
Από τα νησιά που ήταν στις 13 Φεβρουαρίου 1914 υπό ελληνική κατοχή, τα Θάσος, Ευστράτιος, Ψαρά και Κρήτη ανήκουν στην Ελλάδα. Συνεπώς τα νησιά που δεν έχουν καταληφθεί στη διάρκεια του Βαλκανικού Πολέμου από την Ελλάδα ανήκουν στον διάδοχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την Τουρκία. Επί των παρακείμενων νησιών που μένουν εκτός των νήσων που δίδονται στην Ελλάδα βάσει του Άρθρου 12 της Συνθήκης της Λωζάννης, δηλαδή των νήσων Ζουράφα, Σπαλματόρι, Οινούσσα, Φούρνοι και των βραχονησίδων γύρω από την Κρήτη, νομικά συνεχίζεται η κυριαρχία της Τουρκίας».

Αυτά, λοιπόν, για να μην ξεχνιόμαστε και για να μην πέφτουν οι κυβερνώντες μας – σημερινοί και προηγούμενοι – από τα… σύννεφα.
Σημείωση: Τα σχετικά με το έγγραφο Ατές ανασύρθηκαν από το βιβλίο «Η απόρρητη ιστορία του Αιγαίου», που εκδόθηκε τον Ιούνιο του 2012 από τις εκδόσεις Το Ποντίκι.

Μοιράσου στο Google Plus
Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον, κάντε κλικ εδώ

Για γρήγορη και άμεση ενημέρωση ακολουθείστε μας στο Twitter και στο Google+.

loading...